Part 17 of 17 · 1 minచేతుల మీద చేతులు

పరిస్థితి మెరుగవలేదు. అది సరిగ్గా చెప్పడం ముఖ్యం — ఎందుకంటే ఇలాంటి కథలు సాధారణంగా అన్నీ బాగుపడ్డాయని ముగుస్తాయి.

ఆమె మెల్లగా క్షీణించింది. మరుసటి వేసవికి వరండా ఎక్కడుందో కూడా ఒకోసారి తెలిసేది కాదు. చిన్నును దాదాపు ఎప్పుడూ అమ్మ పేరుతోనే పిలిచేది, అమ్మను తన అక్క పేరుతో, బుజ్జిని ఊరికే *నాయనా* — పేరు దొరకనప్పుడు అబ్బాయిని పిలిచే మాట అది.

వంటగది తలుపు గడియ అలాగే ఉంది. ఫ్రిజ్ మీద చార్ట్ కూడా అలాగే ఉంది — స్కూల్ వేళలు మారినప్పుడు రెండుసార్లు తిరగరాశారు. ఎవరూ ప్రతిపాదించకుండానే నాన్న స్లాట్ ఒక గంట నుంచి రెండు గంటలైంది.

ఆ వేసవి చివర్లో చిన్ను పూల బుట్టతో వరండా నేల మీద కూర్చుని అంది — “అమ్మమ్మా, ముడి రావట్లేదు. చూపించు.”

ఆ ముడి ఎలా వేయాలో అమ్మమ్మ వివరించలేదు. దానికి మాటలు మిగల్లేదు.

చిన్ను చేతులు తన చేతుల్లోకి తీసుకుని అలా చేసింది. పిల్ల వేళ్ళ మీద తన వేళ్ళు, దారం అరవై ఏళ్ళుగా వెళ్ళిన దారిలోనే — తిప్పి, చుట్టి, లాగి.

తొమ్మిదో ప్రయత్నానికి చిన్నుకు వచ్చింది.

“వచ్చింది. అమ్మమ్మా, చూడు, నాకు వచ్చింది.”

“ఛీ,” అంది అమ్మమ్మ, ఎంతో సంతోషంగా, ఈ పిల్ల ఎవరో ఏమాత్రం తెలియకుండా. “ఎవరు నేర్పారు నీకు?”

“నువ్వే.”

“నేనా? *నేనా?*”

నవ్వింది — అదే నవ్వు, ఉప్పు కాఫీ నవ్వు, దేనికో ఒకదానికి పట్టుకోవాల్సిన నవ్వు. చిన్నూ నవ్వింది. ఈసారి ఇద్దరూ ఒకే విషయాన్ని చూసి, లోపలి నుంచి, కలిసి నవ్వారు.

ఆ రాత్రి చిన్ను అమ్మను అడిగింది — ఇదంతా ఎందుకు చేస్తున్నామని. ఫిర్యాదుగా కాదు. నిజమైన సమాధానం కావాలని.

“ఆమె తెలివైనది కాబట్టా?” అంది అమ్మ. “తెలివైనదే. అది కారణం కాదు. ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ రాని గదుల్లో ఒంటరిగా చనిపోతున్న తెలివైనవాళ్ళు చాలామంది ఉన్నారు.”

“మరి ఎందుకు?”

“ఎందుకంటే యాభై ఒక్క ఏళ్ళు ఆమె మనుషులకు *చేయాలనిపించేలా* చేసుకుంది.”

అమ్మ మంచం చివర కూర్చుంది.

“గొప్పగా ఉండి కాదమ్మా. ఆమెకు బల్లి అంటే భయం. హిందీ రెండుసార్లు తప్పింది. పెళ్ళిలో ఒక వేళాకోళానికి సొంత అక్కతో ఆరేళ్ళు మాట్లాడలేదు. ఒక ఏడాది నేను ఆమెను భరించలేకపోయాను. మంచి సంవత్సరాలూ చెడ్డ సంవత్సరాలూ చూసిన సాధారణమైన, కష్టమైన మనిషి ఆమె.

“కానీ మీ తమ్ముడిని ఎనిమిది నెలలు, రాత్రికి నాలుగు గంటలు వరండాలో ఎత్తుకుని తిరిగింది. తర్వాత ఒక్కసారి కూడా దాని ప్రస్తావన తేలేదు. ఒక్క రోజులో నీకు రెండు వందల పదకొండు సార్లు సమాధానం చెప్పింది. రెండేళ్ళ పిల్లకు గర్వంగా ఉందని గోడ మీద సాంబార్‌ను ఏడాది పాటు వదిలేసింది. చెడ్డ సంవత్సరం ఉన్నవాళ్ళకు అరువు ఇచ్చి, ఎక్కడా రాయలేదు — వాళ్ళు దాన్ని మోయకూడదని.

“ఆమె ఇదంతా దాచుకుంటూ వచ్చింది. దాచుకుంటున్నానని ఆమెకు తెలియదు. ఇప్పుడు ఆమె దాన్ని తీసుకోలేదు — అడగలేదు, అడగాలని గుర్తు రాదు, నా పేరు కూడా చెప్పలేదు. పర్వాలేదు. అదంతా ఇంకా అక్కడే ఉంది. ఆమె తరఫున మనం తీసుకుంటున్నాం.

“ఈ ఇంట్లోంచి నువ్వు తీసుకెళ్ళాల్సింది ఒక్కటే. ఏదో ఒక రోజు నువ్వు అడగలేని స్థితికి చేరతావు. నిన్ను నువ్వు వివరించుకోలేవు, ఆకర్షణీయంగా ఉండలేవు, సంపాదించుకోలేవు. ఆ రోజు నీ గదిలో నిలబడేవాళ్ళు — పదేళ్ళప్పుడు, ఇంకా చేతనైనప్పుడు, ఈరోజు నువ్వు చేస్తున్న దాని వల్లే నిలబడతారు.”

చిన్ను చాలాసేపు ఆలోచించింది.

తర్వాత లేచి వెళ్ళి చార్ట్ మీద ఇంకో స్లాట్‌కు తన పేరు రాసుకుంది.