Part 7 of 20 · 1 minచెరువు

ఉదయానికి అది తిరిగొచ్చింది.

అమ్మ నిన్ను లేపడానికి వస్తోంది.

గుండె దడదడలాడుతుండగా రమేష్ చీకట్లో నిటారుగా లేచి కూర్చున్నాడు. అమ్మ తలుపు దగ్గరికి వచ్చేసరికి వాడు మెలకువగా, నిన్నటి నిక్కరుతోనే పూర్తిగా తయారై కూర్చుని ఉన్నాడు. ఆమె ఆగి, చూసి, “నీకేమైంది?” అంది.

“ఏం లేదు.”

“ఒంట్లో బాలేదా?”

“లేదు.”

అయినా ఆమె నుదుటి మీద చెయ్యి పెట్టింది — అమ్మలు చేసేది అదే — తృప్తి పడకుండా వెళ్ళిపోయింది.

రమేష్ చాపమీద కూర్చుని, మూడు రోజుల్లో మొదటిసారి నిజంగా ఆలోచించాడు.

నిన్న రాత్రి అది ఆగిపోయింది. ఈ ఉదయం తిరిగొచ్చింది. మధ్యలో వాడు నిద్రపోయాడు.

గోళీని తిప్పి పగుళ్ళ కోసం చూసినట్టు దాన్ని తిప్పి చూశాడు. ఉదయం మాట్లాడుతుంది. సాయంత్రానికి నెమ్మదిస్తుంది. నిన్న రాత్రి మైదానంలో అది పొలం అవతలి చివరి నుంచి వచ్చింది. తర్వాత పూర్తిగా ఆగిపోయింది. వాడు వెర్రివాడిలా ఊపాడు.

దానికి అలసట వస్తుంది, అనుకున్నాడు. నిద్ర దాన్ని నింపుతుంది.

ఇది కనిపెట్టినందుకు వాడు ఎంత గర్వపడ్డాడంటే — ఏ పెద్దవాడైనా వెంటనే అడిగే తర్వాతి ప్రశ్న వాడు అడగనే లేదు: అందులో ఎంత ఉంది, అది నీకు నిజంగా అవసరమైన సమయంలో అయిపోతే ఏమవుతుంది?

బదులుగా దాన్ని కొలవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

అల్పాహారం తర్వాత అద్భుతమైన తెలివితక్కువ ప్రణాళికతో చెరువుకి వెళ్ళాడు. వాడు లెక్కపెట్టబోతున్నాడు.

ఆ వేళప్పుడు చెరువు వెంకటగిరిలో అత్యంత రద్దీ ప్రదేశం. దున్నపోతులు భుజాల దాకా నీళ్ళలో నిలబడి, గెడ్డాలు నీళ్ళ మీద ఆనించి, ప్రపంచం మొదలైనప్పటి నుంచీ అక్కడే ఉన్నట్టు. ఇద్దరు ఆడవాళ్ళు రాతిమీద బట్టలు కొడుతూ. ఒక మనిషి వల నెమ్మదిగా వృత్తంలా విసిరి, ఏమీ లేకుండా లాగుతూ — రెండుసార్లు, ఏమీ అనుకోకుండా. అవతలి గట్టు వెనక తాటిచెట్లు. మొత్తం చదునుగా, వెండిలా, బురద, దున్నపోతుల వాసనతో.

రమేష్ మెట్ల మీద కూర్చుని తన మహిమని ఉద్దేశపూర్వకంగా చెత్త మీద ఖర్చు చేశాడు — ఒక్కొక్కటిగా, వేళ్ళ మీద లెక్కపెట్టుకుంటూ.

చిన్న నిన్ను నీళ్ళలోకి తోస్తాడు. ఒకటి. వాడు జరిగాడు. చిన్న నాలుగు నిమిషాల తర్వాత వచ్చి ఎవరినీ తోయలేదు.

ఒక తేనెటీగ. రెండు.

ఎవరో నీ పేరు పిలుస్తారు. మూడు. రోడ్డు మీంచి పిలిచారు. ఎవరో తెలియదు. రమేష్ నీళ్ళ వైపు చూస్తూ పిచ్చివాడిలా నవ్వాడు.

పదకొండు దాకా వెళ్ళాడు. పదకొండు తర్వాత అవి నెమ్మదిగా రావడం మొదలైంది. పద్నాలుగుకి మళ్ళీ పొలం అవతలి చివరి గొంతు. పదిహేనుకి ఏమీ లేదు. అప్పటికి ఇంకా మధ్యాహ్నం కూడా కాలేదు.

పదిహేను. మంచి ఉదయం, రాత్రంతా నిద్ర ఉంటే — దాదాపు పదిహేను.

అది తెలిసినందుకు సంతోషిస్తూ ఇంకా అక్కడే కూర్చుని ఉండగా అవతలి చివర, గట్టు పక్కన లోతు ఉన్న చోట కేకలు మొదలయ్యాయి. ఈత వచ్చిన పిల్లలు వెళ్ళే చోటు అది. ఈత రాని పిల్లలు కూడా వెళ్ళే చోటు.

అందరితో పాటు పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళాడు.

కమ్మరి వీధి కుర్రాడు, ఎనిమిదో తొమ్మిదో ఏళ్ళవాడు. అప్పటికే బయటికి వచ్చేశాడు. చెప్పేంత సమయంలో జాలరి వాడిని పట్టుకున్నాడు — ఛాతీ చుట్టూ ఒక చెయ్యి వేసి రాళ్ళ మీదికి ఎత్తాడు. కుర్రాడు పక్కకి తిరిగి మెట్ల మీద చెరువు నీళ్ళు దగ్గుతున్నాడు. చుట్టూ ఉన్న వలయం ఏం జరిగిందో ఆరు రకాలుగా ఒకరికొకరు చెప్పుకుంటున్నారు.

రమేష్ వలయం వెనక నిలబడి, ఆయాసపడుతూ, ఒక నిజం పూర్తిగా వచ్చి తగిలిన చల్లదనంతో అర్థం చేసుకున్నాడు — వాచీ ఏమీ చెప్పలేదు.

ఏమీ లేదు. ఒక్క మాట కూడా లేదు. ఎందుకంటే పదిహేను తర్వాత అది ఖాళీ. ఆ పదిహేనూ వాడు ఒక తేనెటీగ మీద, ఒక తోపుడు మీద, ఎవరో పేరు పిలవడం మీద ఖర్చు చేశాడు.

“ఎక్కడున్నావ్?” మోచేతి దగ్గర ప్రత్యక్షమై అడిగాడు చిన్న. “నీకు తెలుసా? ముందే తెలుసా?”

రమేష్ వాడి వైపు చూశాడు.

నిజం చెప్పడానికి తొమ్మిది మాటలు చాలు.

“తెలుసు,” అన్నాడు. “అందుకే పరిగెత్తుకొచ్చాను.”

ఒక్క నిమిషంలో అది వలయమంతా తిరిగింది. తిరుగుతున్న కొద్దీ బాగుపడింది. సాయంత్రానికి వెంకటగిరిలో ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు — ఆ కుర్రాడు నీళ్ళలో పడకముందే రమేష్‌కి తెలుసని — నిజాయితీగా చెప్పేవాళ్ళు. వాళ్ళలో ఒకడు అసలు చెరువు దగ్గరే లేడు.