Part 8 of 20 · 1 minముగ్గు

మధ్యాహ్నం నాలుగు గంటలకి సుబ్బమ్మని తీసుకెళ్ళడానికి వచ్చారు.

ముందు వాచీ చెప్పింది. గిన్నె సంగతి చెప్పినట్టే — నిర్లిప్తంగా, ఎక్కడి నుంచో, వాడితో సంబంధం లేని దాని గురించి:

ఈ వీధిలో ఏడుపు వినిపించబోతోంది.

గేటు మీది నుంచి చెయ్యి తీయకముందే అది మౌనమైపోయింది — ఇంతకుముందెప్పుడూ అనుభవం కాని రకంగా. పొలం అవతలి చివరి గొంతు కాదు. పదిహేను తర్వాతి మామూలు ఖాళీతనం కాదు. అది బరువెక్కింది — కాలు తొక్కి కూర్చుంటే ఎలా అవుతుందో అలా. రమేష్ తన మణికట్టుని తానే పట్టుకుని నిలబడ్డాడు. ఆ ఒక్క వాక్యానికి ఎంత ఖర్చయిందో తెలియదు కానీ, అది తేనెటీగ కంటే చాలా ఎక్కువ అని మాత్రం విచిత్రంగా ఖాయమనిపించింది.

నాలుగు నిమిషాలు.

వాడు ఎక్కడికీ పరిగెత్తలేదు. అదే వాడికి గుర్తుండిపోయింది. బజ్జీల బండి దగ్గర వాడు ఏదో ఒకటి నేర్చుకున్నాడు. నేర్చుకున్నది ఏమిటంటే — చేయగలిగింది ఏమీ లేదు. అందుకే వాడు తన సొంత గేటు దగ్గరే, మధ్యాహ్నపు వెలుతురులో నిలబడి, ఎవరో తెలుసుకోవడానికి ఎదురుచూశాడు.

మూడిళ్ళ అవతల.

ఆ ఇంట్లోంచి శబ్దం ఎప్పుడూ వచ్చినట్టే వచ్చింది — ముందు ఒక ఆడ గొంతు, తర్వాత అన్నీ. వీధి తన కుర్చీల్లోంచి, గుమ్మాల్లోంచి లేచి అటు వైపు కదిలింది. రమేష్ ఉన్న చోటే ఉండిపోయాడు, వెళ్ళలేదు — ఎందుకంటే వాడికి అప్పటికే తెలుసు, ఎలా తెలుసో మాత్రం చెప్పలేడు.

మధ్యాహ్నం విశ్రాంతి తర్వాత కూర్చుంది. ప్రపంచంలో అత్యంత సాధారణమైన మరణం. ఎనభై ఒక్క సంవత్సరాలు, ఒక కప్పు కాఫీ, గోడకి ఆనుకుని వెనక్కి వాలడం. అంతే.

ఆరింటికల్లా వీధి నిండిపోయింది. ఆమెని ముందు గదిలోకి తీసుకొచ్చారు. ఆడవాళ్ళు గోడ వెంబడి కూర్చున్నారు. ఏడుపు అలలుగా లేస్తూ, తగ్గుతూ, సందులోంచి కొత్త మనిషి వచ్చిన ప్రతిసారీ మళ్ళీ మొదలవుతూ. మగవాళ్ళు బయట గుంపుగా నిలబడి తక్కువ గొంతుతో ఏర్పాట్లు మాట్లాడుకుంటున్నారు — కొడుకు కోసం గూడూరు ఎవరు వెళ్ళాలి, కొడుకు తెల్లవారేసరికి రాగలడా, ఆగాలా వద్దా. ఎవరిదో సైకిల్ డప్పులవాళ్ళ కోసం బయలుదేరింది. ఎవరిదో అమ్మ ఆ ఇంటికి అన్నం పంపింది — ఆ ఇంట్లో ఆ రోజు వంట ఉండదు కాబట్టి.

ఆమె గుమ్మం ముందు ఊడ్చిన నేల మీద — ఇంకా ఎవరికీ దాని మీద కాలు పెట్టే మనసు రాలేదు — ఆ ఉదయం ఆరు గంటలకి కళ్ళు సగం మూసుకుని ఆమె వేసిన ముగ్గు ఉంది. పదహారు చుక్కలు, వాటి చుట్టూ మెలికలు. అంచుల్లో రెండు చోట్ల తొక్కబడింది. మిగతాదంతా చెక్కుచెదరలేదు.

రమేష్ తన సొంత మెట్టు మీద, వీధికి అవతలి పక్క కూర్చుని, చీకటి పడి కనిపించడం మానేసేదాకా దాన్నే చూశాడు.

అమ్మ వాడిని అక్కడ చూసింది. నాలుగున్నర నుంచీ ఆ ఇంట్లోనే ఉంది. ఏడ్చింది. ఇతరుల ఇళ్ళ వాసన ఆమెకి అంటుకుని ఉంది.

“లోపలికి వెళ్ళు.”

“అమ్మా.” రెండు గంటల నుంచీ ఆ వాక్యాన్ని కడుతున్నాడు. “ఎవరికైనా తెలిస్తే. ముందే. ఇది జరగబోతోందని.”

“ఏంటి?”

“ఒక మనిషికి నాలుగు నిమిషాల ముందు తెలిస్తే…”

అమ్మ చెయ్యి వాడి చెవి మీద పడింది. గట్టిగా కాదు. వాడి బతుకులో ఆమె చేసిన అత్యంత వేగవంతమైన పని అది. “ఈ రాత్రి ఈ వీధిలో అలాంటి మాటలు అనకు,” అంది. ఆమె గొంతు వణుకుతోంది. “అసలు అనకు. లోపలికి వెళ్ళు.”

లోపలికి వెళ్ళాడు.

చెవి మంటగా ఉండగా, ఎక్కడో డప్పులు మొదలవుతుండగా, ఏడుపు అలలుగా వస్తుండగా చాపమీద పడుకున్నాడు. చిన్న ఛాతీ మొత్తం నొప్పితో నిండిపోయేలా అనుకున్నాడు: నాకు తెలుసు, దానివల్ల దేనికీ ఏ తేడా రాలేదు. నాకు తెలుసు, ఆ తెలియడంలో ఏమీ లేదు.

పొలిమేర తర్వాత వాడు ఆలోచించిన మొదటి పూర్తి నిజం అది.

దాన్ని ఏం చేయాలో తెలియలేదు. అందుకే ఎప్పుడూ చేసేదే చేశాడు — వెనక, గిన్నె పక్కన పెట్టేశాడు. కానీ అది అక్కడ ఇమడటానికి చాలా పెద్దది. అది అక్కడ ఉండనూ లేదు.