Part 14 of 20 · 1 minకారణం తెలియని దెబ్బ

మంగళవారం నిండు పదిహేనుతో లేచాడు. చాపమీంచి లేవకముందే మొదటిది పోయింది — అమ్మ వస్తోందని వాచీ చెప్పింది. ఆ మాట ఆమె అడుగుల చప్పుడు బట్టే వాడు కనిపెట్టగలిగేవాడు.

పదకొండుతో బడికి చేరాడు. జాగ్రత్తగా ఉన్నాడు. ప్రార్థన వరుసలో నిలబడ్డాడు, ఒక్కటీ అవసరం రాలేదు — ఎందుకంటే ఇప్పుడు వాడు తనంతట తానే ముందుగా వచ్చాడు. అదీ ఉత్త భయం వల్ల.

పది గంటల పదికి, లెక్కల పీరియడ్ మధ్యలో అది చెప్పింది:

హిందీ టీచరమ్మ నిన్ను కొడుతుంది.

మణికట్టు మీద అది బరువెక్కింది — సుబ్బమ్మ కోసం బరువెక్కినట్టు, చీకట్లో నాన్న వాడి పేరు చెప్పినప్పుడు బరువెక్కినట్టు.

బోర్డు మీది లెక్క సగం రాసి, మూడో వరుసలో రమేష్ కదలకుండా కూర్చున్నాడు.

నాలుగు నిమిషాలు.

వాటిని వాడాడు. ప్రతి ఒక్కదాన్నీ వాడాడు, బాగా వాడాడు. అందుకే ఈ కథలోని అత్యంత దారుణమైన నాలుగు నిమిషాలు అవి.

ముందు ఇంటిపని చూసుకున్నాడు — అదే ముందు తట్టేది. అది పూర్తయ్యింది. చెత్తగా పూర్తయ్యింది, కానీ పూర్తయ్యింది, సంచీలో ఉంది. తీసి చూసి మళ్ళీ పెట్టాడు. చొక్కా గుండీ చూసుకున్నాడు. గోళ్ళు చూసుకున్నాడు — ఆమె గోళ్ళు చూస్తుంది. నిన్న ఆమె క్లాసులో ప్రసాద్‌తో ఏమైనా మాట్లాడానా అని గుర్తు తెచ్చుకోవాలని చూశాడు. మాట్లాడలేదు. సోమవారం మొత్తాన్నీ తలలో వేగంగా తిప్పి, తన మీదికి వస్తున్న ఆ విషయం కోసం వెతికాడు. దొరకలేదు. ఎందుకంటే సోమవారంలో దొరకడానికి ఏమీ లేదు. వాడు మాట్లాడలేదు. ఆలస్యంగా రాలేదు. అసలేమీ చేయలేదు.

బెల్లు మోగింది. క్లాసు మారింది. ఆమె రిజిస్టర్‌తో, అర కాగితాల కట్టతో వచ్చింది. ఆమె నోరు తెరవడానికి ఒక సెకను ముందు రమేష్‌కి అర్థమైంది.

“నిన్నటి పరీక్ష.”

అవును. అదే.

ఆమె చదివి వినిపించింది. ఆమె పద్ధతి ప్రకారం, తక్కువ మార్కులు మొదట. వాడి పేరు రాగానే లేచి నిలబడ్డాడు. ఇరవైకి రెండు. వాడి కింద ఇద్దరికి ఒక్కొక్కటి వచ్చాయి. మార్కుల వరుసలో ముగ్గురికీ ముందు గదిలో దెబ్బలు పడ్డాయి.

పెద్దగా నొప్పి కూడా కలగలేదు. ప్రార్థన వరుసలో ఏమీ చేయకుండానే వాడు అంతకంటే ఎక్కువ తిన్నాడు.

ముందు నిలబడి, చెయ్యి పట్టుకుని, ఎటూ చూడకుండా ఉండిపోయాడు. లోపల జరుగుతున్నదానికి ఇంకా మాటలు లేవు. కానీ అది చాలా పెద్దది, అది కదులుతోంది.

వాడికి నాలుగు నిమిషాలుగా తెలుసు. తెలుసు, ప్రతి సెకనూ వెతుకుతూ గడిపాడు. దొరకడానికి అక్కడ ఎప్పుడూ ఏమీ లేదు — ఎందుకంటే దానికి కారణం వాడి ముందు లేదు. అది వాడి వెనక ఉంది. అది నిన్న ఉదయం పది గంటలకి అర కాగితం మీద పంతొమ్మిది ఖాళీలు. వాచీ ఒక్క మాట అనకముందే అది ఇరవై నాలుగు గంటల క్రితమే ముగిసిపోయి, వాడి చేతుల్లోంచి పోయింది.

హెచ్చరిక నాలుగు నిమిషాలు ముందు.

కారణం ఒక రోజు వెనక.

ఆ రెండు నిజాలనీ ఎలా పేర్చినా, ఒకదాని నుంచి ఇంకోదాని దగ్గరికి ఒక కుర్రాడు సమయానికి చేరుకుని ఏదైనా చేయగలిగే అమరిక ఒక్కటీ లేదు.