Greentext · 1 minగోడ మీద కాకి

>నేను, పదేళ్ళు

>1993 వేసవి, నెల్లూరు దగ్గర కోవూరులో అమ్మమ్మ తాతయ్యల ఇల్లు

>ఎర్ర పెంకుల కప్పు, చుట్టూ మట్టి ప్రహరీ గోడ

>ఆ గోడ మీద రోజూ ఒక కాకి

>గోడ మీద కాకి వాలి అరిస్తే ఇంటికి ఎవరో వస్తారని అమ్మమ్మ నమ్మకం

>"పోస్ట్‌మ్యాన్ కంటే ముందే కాకికి తెలుస్తుంది" అనేది

>రోట్లో పచ్చడి రుబ్బుతూ

>వాతావరణం చెప్పినంత మామూలుగా

>కాకి అరిచిందంటే చాలు, ఎక్కువ వండేది

>ఇంకో పెసరట్టు, గిన్నెలో ఇంకో గరిటెడు బియ్యం

>"వస్తే ఏం పెడతాం, మన మొహాలా?" అనేది

>"ఎవరొస్తారు అమ్మమ్మా?" అని అడిగేవాణ్ణి

>చెప్పేది కాదు

>కానీ ఎవరి గురించో నాకు తెలుసు

>శ్రీను మావయ్య

>అమ్మమ్మ కొడుకు, అమ్మ తమ్ముడు

>మద్రాసులో ఒక కంపెనీలో పని

>రెండేళ్ళ కిందట సంక్రాంతికి వచ్చాడు

>వరండాలో తాతయ్యతో పెద్ద గొడవ

>కొబ్బరితోట అమ్మే విషయం మీద

>నాకప్పుడు ఎనిమిదేళ్ళు, గట్టిగా అరిచిన మాటలే గుర్తున్నాయి

>"అయితే ఇక రాకు" అన్నాడు తాతయ్య

>"రాను" అన్నాడు మావయ్య

>అయిదింటి బస్సు ఎక్కి వెళ్ళిపోయాడు

>అప్పటి నుంచి ఏమీ లేదు

>ఉత్తరం లేదు, మనీ ఆర్డర్ లేదు, రాకపోకలు లేవు

>తాతయ్య ఆ పేరే ఎత్తడు

>తాతయ్య ముందు అమ్మమ్మ కూడా ఆ పేరు ఎత్తదు

>కానీ రోజూ గోడ మీద కాకి అరుస్తుంది

>రోజూ అమ్మమ్మ ఎక్కువ వండుతుంది

>నాలుగింటికి నన్ను బస్టాపుకి పంపుతుంది

>"ఊరికే వెళ్ళి చూసి రా"

>"ఏం చూడాలి?"

>"ఊరికే చూడు"

>నెల్లూరు నుంచి నాలుగ్గంటల బస్సు వస్తుంది

>నేను చింతచెట్టు కింద నిలబడతా

>సంచులు పట్టుకుని జనం దిగుతారు

>వాళ్ళలో మావయ్య ఉండడు

>మెల్లగా వెనక్కి నడుస్తా

>అమ్మమ్మ గేటు దగ్గరే నిలబడి ఉంటుంది

>ఏమీ అడగదు

>నేను తల అడ్డంగా ఊపుతా

>లోపలికి వెళ్ళిపోతుంది

>రాత్రికి ఆ ఎక్కువ పెసరట్టు గోడ మీద కాకికి

>మూడు వారాలు రోజూ ఇదే తంతు

>చివరికి ఆ కాకి బాగా బలిసిపోయింది

>ఒక మధ్యాహ్నం తాతయ్య నిద్రపోతున్నాడు

>అమ్మమ్మ గుడికి వెళ్ళింది

>బీరువాలో తాతయ్య పచ్చ రంగు డైరీ కనిపించింది

>అందరి అడ్రసులూ ఉండే డైరీ

>'శ్రీ' పేజీలో తాతయ్య పెద్ద పెద్ద అక్షరాలతో

>శ్రీనివాసరావు, కింద మద్రాసులో ఒక అడ్రస్

>నా సెలవుల డబ్బుల్లోంచి అయిదు రూపాయలు తీసుకుని

>పోస్టాఫీసుకి నడుచుకుంటూ వెళ్ళా

>ఒక ఇన్లాండ్ లెటర్ కొన్నా

>పోస్టాఫీసు మెట్ల మీదే కూర్చుని రాశా

>నాకు వచ్చిన తెలుగులో, అది అంత గొప్పగా ఏమీ ఉండదు

>"మావయ్యా, మా గోడ మీద కాకి రోజూ అరుస్తోంది"

>"అమ్మమ్మ రోజూ ఒక పెసరట్టు ఎక్కువ వేస్తోంది"

>"ఎవరూ రావట్లేదు, అందుకే కాకి తినేస్తోంది"

>"కాకి ఇప్పుడు బాగా లావైపోయింది"

>"అది పేలిపోకముందే రా"

>"ఇది అమ్మమ్మ రాయించింది కాదు, నేనే రాస్తున్నా"

>నాలుకతో తడిచేసి అంటించా

>డబ్బాలో వేసేశా

>ఎవరికీ చెప్పలేదు

>ఒక వారం, ఏమీ లేదు

>కాకి అరుస్తూనే ఉంది

>అమ్మమ్మ వండుతూనే ఉంది

>నేను బస్టాపుకి వెళ్తూనే ఉన్నా

>పది రోజులు

>పన్నెండు రోజులు

>నాకే సిగ్గుగా అనిపించడం మొదలైంది

>ఉత్తరం అందలేదేమో

>అందినా చదివి నవ్వుకున్నాడేమో

>పదిహేనో రోజు, నాలుగ్గంటల బస్సు

>చింతచెట్టు కింద నిలబడ్డా, సరిగ్గా చూడను కూడా లేదు

>వీఐపీ సూట్‌కేసుతో ఒకతను దిగాడు

>కళ్ళకి కూలింగ్ గ్లాసెస్

>ముందు లేని మీసం

>నా వైపు చూశాడు

>"ఏ కాకి లావైంది?" అన్నాడు నవ్వు ఆపుకుంటూ

>నేను పరిగెత్తా

>అతన్ని వదిలేసి ఇంటిదాకా ఒక్క ఉదుటున పరిగెత్తా

>గేటు దగ్గర్నుంచే గట్టిగా అరిచా

>తడి చేతులతో అమ్మమ్మ బయటికి వచ్చింది

>సూట్‌కేసు పట్టుకుని రోడ్డు మీద నడిచి వస్తున్న కొడుకుని చూసింది

>పరిగెత్తలేదు

>గేటు పట్టుకుని అలాగే నిలబడిపోయింది

>"నేను చెప్పానా" అంది ఎవరితోనో అన్నట్టు

>"కాకికి తెలుస్తుంది"

>తర్వాత ఏడుస్తూ, తిడుతూ రెండూ ఒకేసారి మొదలుపెట్టింది

>"రెండేళ్ళు, రెండేళ్ళలో ఒక్క ఉత్తరం రాయలేకపోయావా?"

>మావయ్య నా వైపు చూశాడు

>నేను కాకి వైపు చూశా

>తాతయ్య వరండాలోకి వచ్చాడు

>లుంగీ, బనీను, నుదుటి మీదకి జారిన కళ్ళజోడు

>మావయ్య వైపు చూశాడు

>మావయ్య తాతయ్య వైపు చూశాడు

>చాలాసేపు ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు

>"నాలుగింటి బస్సుకా వచ్చావ్?" అడిగాడు తాతయ్య

>"అవును నాన్నా"

>"అది ఎప్పుడూ లేటే"

>"నలభై నిమిషాలు"

>"హ్మ్"

>అని లోపలికి వెళ్ళి తన కుర్చీలో కూర్చున్నాడు

>రెండేళ్ళ గొడవ అక్కడితో అయిపోయింది

>రాత్రి నేనూ మావయ్యా డాబా మీద పడుకున్నాం

>చొక్కా జేబులోంచి ఆ ఇన్లాండ్ లెటర్ బయటికి తీశాడు

>చాలా మడతలు పడి, మూలలు మెత్తబడిపోయి ఉంది

>"పదకొండు స్పెల్లింగ్ మిస్టేక్స్ ఉన్నాయిరా" అన్నాడు

>"ట్రైన్‌లో అన్నీ కరెక్ట్ చేశా"

>"అమ్మమ్మకి చెప్పలేదు" అన్నా

>"మంచిది" అన్నాడు

>"కాకినే నమ్మనీ"

>మళ్ళీ దాన్ని జేబులో పెట్టుకున్నాడు

>ఆ రాత్రి మంచినీళ్ళ కోసం లేచా

>వరండా లైటు ఆపేసి ఉంది

>తాతయ్య ప్రహరీ గోడ దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు

>గోడ మీద ఒక అన్నం ముద్ద పెడుతున్నాడు

>నన్ను చూడలేదు

>చీకట్లో రోడ్డు వైపు చూస్తూ చాలాసేపు అలాగే నిలబడ్డాడు

>ఆ తర్వాత కూడా కాకి రోజూ వచ్చింది

>అమ్మమ్మ రోజూ ఎక్కువ వండుతూనే ఉంది

>ఎందుకని ఇక ఎవరూ అడగలేదు