Greentext · 1 minచీకట్లో టైపింగ్

>నేను, పన్నెండేళ్ళు

>2002, దిల్‌సుఖ్‌నగర్, హైదరాబాద్

>మా రోడ్డు మీద కింద మెడికల్ షాపు ఉన్న ఒక బిల్డింగ్ ఉంది

>పైన ఒకే ఫ్లోరు, సగం అక్షరాలు ఊడిపోయిన బోర్డు

>"SRI SAI TYPEWRIT NG INST TUTE"

>"లోయర్, హయ్యర్, షార్ట్‌హ్యాండ్"

>అక్క 1995లో అక్కడే టైపింగ్ నేర్చుకుంది

>ఎర్రగా కందిపోయిన వేళ్ళతో ఇంటికి వచ్చేది, నిద్రలో కూడా "asdf jkl;" అని కలవరించేది

>2000లో అది మూతపడింది

>బస్టాప్ దగ్గర కంప్యూటర్ సెంటర్ వచ్చింది, విండోస్ 98, ఎంఎస్ ఆఫీస్, మూడు నెలలకి రెండు వేలు

>ఆ తర్వాత టైప్‌రైటర్ ఎవరికీ అక్కర్లేకుండా పోయింది

>పైన షట్టరుకి రెండేళ్ళుగా తాళం వేసే ఉంది

>అయినా రోజూ రాత్రి పదింటికి

>టక టక టక టక టింగ్

>టక టక టక టింగ్

>చీకటి కిటికీల్లోంచి

>ఒక్కసారి కూడా లైటు వెలగదు

>రోడ్డు మొత్తానికీ ఇది తెలుసు

>అక్కడ చచ్చిపోయిన పాత ప్యూనే అని మెడికల్ షాపతను అంటాడు

>షట్టర్ల మీద గాలి కొడుతోందని వాచ్‌మెన్ అంటాడు

>గాలి టింగ్ అని మోగదు కదా

>ఏదో దెయ్యం గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం కోసం ప్రాక్టీస్ చేస్తోందని మా ఫ్రెండ్ చింటూ అన్నాడు

>అదే బెస్ట్ థియరీ, అందరం ఒప్పేసుకున్నాం

>పైకి వెళ్ళి చూడాలని నేనూ చింటూ డిసైడ్ అయ్యాం

>నవంబరులో ఒక శనివారం

>చింటూ వాళ్ళ నాన్న టార్చి పట్టుకొచ్చాడు, నాలుగు బ్యాటరీల పొడుగుది

>నేను హనుమంతుడి లాకెట్టూ, ఒక కొబ్బరి ముక్కా తెచ్చా, కొబ్బరి ముక్క ఎందుకో నాకే తెలీదు

>పక్క మెట్లు తెరిచే ఉన్నాయి, షట్టరుకి మాత్రం తాళం

>కానీ వెనక వైపు కర్టెన్ వేసిన ఒక చిన్న తలుపుంది

>రాత్రి పది

>టక టక టక టింగ్

>కర్టెన్ వెనక నిలబడి ఉన్నాం

>చింటూ గుండె చప్పుడో నాదో వినిపిస్తోంది

>చింటూ కర్టెన్ తోశాడు

>లోపల కటిక చీకటి

>నూనె, పాత కాగితాలు, ఏదో విక్స్ లాంటి వాసన

>టకటకలు ఆగిపోయాయి

>"లేటుగా వచ్చారు" అంది ఒక గొంతు

>ముసలి గొంతు, చాలా ప్రశాంతంగా

>"నాలుగో మెషీన్ దగ్గర కూర్చో, రిబ్బన్ కొత్తది వేశా"

>చింటూ టార్చి ఆన్ చేశాడు

>పొడవాటి రూము, కవర్లు కప్పిన ఎనిమిది టైప్‌రైటర్లు వరసగా

>ఒకదానికి మాత్రం కవరు లేదు

>దాని వెనక తెల్ల బనీనులో సన్నటి ఒక ముసలాయన

>నిటారుగా కూర్చుని ఉన్నాడు

>కళ్ళు తెరిచే ఉన్నాయి, కానీ అవి తెల్లగా ఉన్నాయి

>దెయ్యంలా తెల్లగా కాదు

>నీళ్ళలో పాలు కలిపినట్టు మసకగా

>మా తలల పైన గోడ వైపు చూస్తున్నాడు

>మా వైపు చూడటం లేదు

>ఆయన దేన్నీ చూడలేడు

>చింటూ పరిగెత్తాడు

>నాలుగు బ్యాటరీలతో సహా మెట్లు దిగిపోతున్న చప్పుడు వినిపించింది

>నేను పరిగెత్తలేదు

>ఎందుకు పరిగెత్తలేదో ఇప్పటికీ తెలీదు

>"సార్" అన్నా వణుకుతున్న గొంతుతో

>"ఏ బ్యాచ్?" అని అడిగాడు

>"ఈవెనింగ్ బ్యాచ్ సార్" అన్నా, ఆ క్షణం నోటికి అదే వచ్చింది

>"కూర్చో"

>నాలుగో మెషీన్ దగ్గర కూర్చున్నా

>నా చేతులు అందుకున్నాడు, ఆయన వేళ్ళు పొడిగా, వెచ్చగా ఉన్నాయి

>వాటిని కీస్ మీద పెట్టాడు

>"a s d f ఎడమ చెయ్యి, j k l సెమికోలన్ కుడి చెయ్యి. కిందికి చూడకు"

>"చూడట్లేదు సార్"

>"చూస్తున్నావు, నీ మెడ చప్పుడు వినిపిస్తోంది" అన్నాడు సీరియస్‌గా

>ఈయన శాస్త్రి సార్

>అక్క చెప్పే శాస్త్రి సార్

>ఆయన ఎంత స్ట్రిక్టంటే అమ్మాయిలు ఏడ్చేవాళ్ళని అక్క చెప్పేది

>ఆ బిల్డింగ్ మెడికల్ షాపతని అన్నయ్యది

>శాస్త్రి సార్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ వెనకున్న చిన్న గదిలో అద్దెకుంటున్నారు

>ఇన్‌స్టిట్యూట్ మూతపడ్డాక మెల్లమెల్లగా చూపు పోయింది, గ్లకోమానో షుగరో, నాకు సరిగ్గా తెలీదు

>ఆయన భార్య 1998లో పోయింది

>కొడుకు గుంటూరులో ఉంటాడు, నెలకోసారి మెడికల్ షాపు ఫోనుకి కాల్ చేస్తాడు

>పగలు రోడ్డు మరీ గోలగా ఉంటుందని చెప్పాడు

>రాత్రయితే నిశ్శబ్దంగా ఉంటుంది, మెషీన్ చప్పుడు స్పష్టంగా వినిపిస్తుంది

>"లైటుంటే ఏంటి లేకపోతే ఏంటి, నాకేం తేడా" అన్నాడు

>పొడిపొడిగా చిన్నగా నవ్వాడు

>రోజూ రాత్రి ఒకటే వాక్యం టైప్ చేస్తాడు

>"the quick brown fox jumps over the lazy dog"

>"నిమిషానికి నలభై పదాలొస్తే పాస్, అరవై వస్తే ఉద్యోగం"

>ఆ చీకట్లో కూడా ఆయన ఇప్పటికీ అరవై ఎనిమిది కొడుతున్నాడు

>ఆ తర్వాత ప్రతి శనివారం వెళ్ళేవాడిని

>చింటూ వాళ్ళింట్లో కంబైండ్ స్టడీ అని అమ్మకి అబద్ధం చెప్పేవాడిని

>చింటూ మా ఇంట్లో ఉన్నానని వాళ్ళమ్మకి చెప్పేవాడు

>చింటూ మళ్ళీ ఎప్పుడూ పైకి రాలేదు, కానీ ఏడాది పాటు నన్ను కవర్ చేశాడు

>శాస్త్రి సార్ ఒక్కసారి కూడా నా పేరు అడగలేదు

>మెషీన్ నంబర్‌ని బట్టి నన్ను "నాలుగు" అని పిలిచేవాడు

>"నాలుగూ, నీ చిటికెన వేలు బద్ధకంగా ఉంది"

>"నాలుగూ, క్యారేజ్ రిటర్న్ అంటే క్రికెట్ షాట్ కాదు"

>మార్చికల్లా ఇరవై ఐదు కొడుతున్నా

>వేసవికల్లా ముప్పై ఎనిమిది

>ఇప్పుడు అసలు ఒప్పుకోలు

>డిసెంబరులో బిల్డింగ్ ఓనరు ఆ చోటు చూపించడానికి ఒకతన్ని తీసుకొచ్చాడు

>మొబైల్ షాపు కోసం అద్దెకి

>శాస్త్రి సార్ ఖాళీ చెయ్యాల్సి ఉంటుందన్నాడు

>మర్నాడే నేను రాత్రి పైకి వెళ్ళి చూశానని రోడ్డంతా చెప్పేశా

>టైప్‌రైటర్ దగ్గర తెల్లటిదేదో కూర్చుని ఉందని

>దానికి కళ్ళు లేవని

>దాదాపు నిజమే

>"అవును, నేనూ చూశా, పరిగెత్తా" అన్నాడు చింటూ

>అది పూర్తిగా నిజం

>మెడికల్ షాపతను వాళ్ళన్నయ్యకి చెప్పాడు

>మొబైల్ షాపతను మళ్ళీ రాలేదు

>ఏడాది పాటు కాలనీ అంతా టైపింగ్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ దెయ్యం గురించే మాట్లాడుకుంది

>నేను అలాగే వదిలేశా

>కథ పాతబడుతుందనిపించినప్పుడల్లా కొత్త విషయాలు కలిపేవాడిని

>2003 జూన్‌లో శాస్త్రి సార్ కొడుకు గుంటూరు నుంచి వచ్చి ఆయన్ని తీసుకెళ్ళాడు

>ఆటో వచ్చినప్పుడు నేను మెట్ల మీదే ఉన్నా

>కొడుకు చెయ్యి పట్టుకుని దిగుతున్నాడు

>చివరి మెట్టు దగ్గర ఆగి తల కొంచెం తిప్పాడు

>మెట్ల వైపు, సరిగ్గా నేను నిలబడ్డ వైపు

>"నాలుగూ" అన్నాడు

>"నలభై అంటే పాస్"

>నలభై వచ్చిందని నేనెప్పుడూ ఆయనకి చెప్పలేదు

>ముందు శనివారమే నలభై దాటా, ఎవరికీ చెప్పలేదు

>ఆయనకి ఆ చప్పుడులోనే వినిపించింది

>మెషీన్లన్నీ పాత సామాన్లకి అమ్మేశారు, ఒక్కోటి మూడొందలు

>ఇప్పుడు ఆ బిల్డింగ్‌లో మొబైల్ షాపే ఉంది, నేను అబద్ధం చెప్పి తరిమేసిన అదే షాపు

>2009లో కోఠిలో ఒక బ్యాంకులో నా మొదటి ఉద్యోగం ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళా

>కంప్యూటర్ మీద టైపింగ్ టెస్ట్ పెట్టారు

>నిమిషానికి యాభై రెండు పదాలు

>నా స్కోరు చూసి "ఎక్కడ నేర్చుకున్నావ్?" అని అడిగాడు ఆయన

>నిజం చెప్పేద్దామనుకున్నా

>తర్వాత "ఒక దెయ్యం దగ్గర సార్" అన్నా

>ఆయన నవ్వాడు, ఉద్యోగం వచ్చింది

>నా చిటికెన వేలు ఇప్పటికీ బద్ధకంగానే ఉంది

>షిఫ్ట్ నొక్కిన ప్రతిసారీ ఆయన గొంతు వినిపిస్తూనే ఉంటుంది