Greentext · 1 minచేప గుర్తు

>నేను, పదకొండేళ్ళు

>ఏలూరు పవర్‌పేట, 2000

>నెలకొకసారి, ఒక మంగళవారం, మా వీధిలోకి ఒక సైకిల్ వస్తుంది

>దాని క్యారియర్ మీద చెక్క ఫ్రేములో ఒక రాతి చక్రం

>పెడల్ నుంచి చక్రానికి ఒక తోలు బెల్టు

>అతను సైకిల్‌కి స్టాండ్ వేసి, సీటు మీద కూర్చుని పెడల్ తొక్కుతాడు

>సైకిల్ ఎక్కడికీ కదలదు

>చక్రం మాత్రం గిర్రున తిరుగుతుంది

>"కత్తులు సాన, కత్తెర సాన" అని అరుస్తాడు

>అతని పేరు సుబ్బారావు

>ఆడవాళ్ళు వంటింటి కత్తులు, కూరగాయల కత్తిపీట, కొబ్బరి కత్తి పట్టుకొస్తారు

>దర్జీ తన పెద్ద కత్తెర పట్టుకొస్తాడు

>సుబ్బారావు బ్లేడుని చక్రానికి ఆనించగానే

>నిప్పురవ్వలు ఎగురుతాయి

>ఆరెంజ్ రంగు రవ్వలు, మధ్యాహ్నం పూట ఒక ఫౌంటెన్‌లా

>నాకది దీపావళి కంటే బాగుండేది

>చివరి కత్తి అయ్యేదాకా ప్రహరీ గోడ మీద కూర్చుని ప్రతి రవ్వనీ చూసేవాడిని

>ఇప్పుడు చెప్పేది నేను చేసిన పని, మా ఇంట్లో ఇప్పటికీ ఎవరికీ తెలీదు

>తాతయ్య 1999లో పోయాడు

>ముందు గదిలో ఆయన డ్రాయర్‌లో ఒక మడత కత్తి ఉండేది

>చెక్క పిడి, నూనెతో నల్లబడిపోయింది, ఒక ఇత్తడి ఉంగరం

>బ్లేడు మీద, పిడి దగ్గర, ఒక చిన్న గుర్తు, ఒక చేప

>మామిడికాయలు కోయడానికి, కొత్త పుస్తకాల దారం కోయడానికి, ఉత్తరాలు తెరవడానికి దాన్నే వాడేవాడు

>"దాన్ని ముట్టుకోవద్దు" అనేవాడు అందరితో, ఎప్పుడూ

>ఆయన పోయాక ఆ డ్రాయర్ ఎవరూ తెరవలేదు

>ఆయన కళ్ళజోడు, వాచీ కూడా అమ్మ అందులోనే పెట్టింది

>నాకు అన్నిటికంటే పెద్ద రవ్వలు కావాలి

>వంటింటి కత్తికి చిన్న రవ్వలే వస్తాయి

>అంత పాతదీ, అంత మందమైనదీ కదా, తాతయ్య కత్తికి అన్నిటికంటే పెద్ద రవ్వలు వస్తాయనుకున్నా

>జులైలో ఒక మంగళవారం డ్రాయర్‌లోంచి దాన్ని తీశా

>నిక్కరు జేబులో పెట్టుకుని

>నా సొంత దాచుకున్న డబ్బుల్లోంచి ఒక రూపాయితో పాటు సుబ్బారావుకి ఇచ్చా

>అతను దాన్ని తెరిచాడు

>వెలుగులో అటూ ఇటూ తిప్పి చూశాడు

>పెడల్ తొక్కడం ఆపేశాడు

>ఆ చేప గుర్తునే చాలాసేపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు

>"ఇది నీకెక్కడిది?" అడిగాడు

>"మా తాతయ్యది" అన్నా

>"మీ తాతయ్యది పెదపాడా?"

>"అవును"

>కత్తిని మోకాలి మీద పెట్టుకున్నాడు

>"దీన్ని మా నాన్న చేశాడు" అన్నాడు

>"పెదపాడు కొలిమిలో, 1962లో"

>"చేప ఆయన గుర్తు, ఏది చేసినా దాని మీద ఒక చేప వేసేవాడు"

>"మీ తాతయ్య దీనికి రెండు బస్తాల వడ్లు ఇచ్చాడు"

>"మా నాన్న ఇప్పటికీ దీని గురించి చెప్తుంటాడు"

>"తను చేసిన వాటిలో ఇదే బెస్ట్ బ్లేడ్ అంటాడు"

>తర్వాత నా వైపు చూశాడు

>"మీ తాతయ్య ఎలా ఉన్నాడు?"

>ఆ మాట ఎందుకన్నానో నాకే తెలీదు

>బహుశా అతని మొహం అంత సంతోషంగా ఉంది కాబట్టేమో

>"బాగానే ఉన్నాడు" అన్నా

>"మధ్యాహ్నం కదా, పడుకున్నాడు"

>సుబ్బారావు పకపకా నవ్వాడు

>"రంగయ్య కొడుకు చెప్పాడు, చేప ఇంకా పదునుగానే ఉంది అని చెప్పు" అన్నాడు

>చాలా మెల్లగా, చాలా జాగ్రత్తగా సాన పట్టాడు

>నేను అప్పటిదాకా చూసిన వాటిలో అవే అన్నిటికంటే పెద్ద రవ్వలు

>నా రూపాయి తీసుకోలేదు

>ఆ రాత్రి కత్తిని మళ్ళీ డ్రాయర్‌లో, కళ్ళజోడు కింద పెట్టేశా

>మర్నెల మంగళవారం మళ్ళీ వచ్చాడు

>"చెప్పావా?" అడిగాడు ఆశగా

>"చెప్పా" అన్నా

>"ఏమన్నాడు?"

>"నవ్వాడు" అన్నా

>"కొలిమిలో రంగయ్య ఎప్పుడూ ఎక్కువ మాట్లాడేవాడు అన్నాడు"

>సుబ్బారావు పెడల్ ఆపేసేంతగా పగలబడి నవ్వాడు

>"నిజమే, నిజమే" అన్నాడు

>"మా నాన్నకి చెప్తా, ఇప్పుడు మంచం మీదే ఉన్నాడు, కాళ్ళు పడిపోయాయి"

>"ఇది వింటే చాలా సంతోషపడతాడు"

>ఆ తర్వాత ప్రతి నెలా ఇదే తంతు

>అతను అడిగేవాడు, నేను జవాబు చెప్పేవాడిని

>ఆ ఏడాది వడ్లు బాలేదు, రంగయ్యకి అన్నిటికంటే నాసి రెండు బస్తాలు ఇచ్చా అంటున్నాడు తాతయ్య

>పెదపాడులో రంగయ్య భార్య వేసినంత మంచి పెసరట్టు ఎవరూ వెయ్యరు అంటున్నాడు తాతయ్య

>ఒంట్లో బాగయ్యాక వచ్చి చూస్తా అంటున్నాడు తాతయ్య

>సైకిల్ కోసం ఎదురుచూస్తూ ప్రహరీ గోడ మీదే అవన్నీ కల్పించేవాడిని

>బాగా అలవాటైపోయింది

>తాతయ్య ఎలా మాట్లాడతాడో నాకు తెలుసు

>ఆయనైతే ఏమంటాడో ఆలోచించి చెప్పేస్తే చాలు

>ప్రతి నెలా సుబ్బారావు నవ్వుకుంటూ వాటిని వాళ్ళ నాన్న దగ్గరికి మోసుకెళ్ళేవాడు

>ప్రతి నెలా నా రూపాయి తీసుకునేవాడు కాదు

>ఇలా రెండేళ్ళు గడిచాయి

>అది అబద్ధం అని అనిపించడం కూడా మానేసింది

>అదో మంగళవారం పని, అంతే

>2002, మార్చిలో ఒక మంగళవారం సైకిల్ వచ్చింది

>కానీ సుబ్బారావు పెడల్ తొక్కలేదు

>కాళ్ళు నేల మీద ఆనించి సీటు మీద అలాగే కూర్చున్నాడు

>"మా నాన్న శనివారం పోయాడు" అన్నాడు

>ఏమనాలో తెలీలేదు

>"సారీ" అన్నా

>తలూపాడు

>తర్వాత అన్నాడు

>"పోయే ముందు నీకు ఒకటి చెప్పమన్నాడు"

>"ఆ పిల్లాడికి జవాబులు చెప్పినందుకు థాంక్స్ చెప్పు అన్నాడు"

>నా చెవులు వేడెక్కిపోయాయి

>"మా నాన్నకి తెలుసు" అన్నాడు సుబ్బారావు

>"1999లోనే ఈనాడు జిల్లా పేజీలో మీ తాతయ్య పోయిన వార్త చూశాడు"

>"దాన్ని కత్తిరించి తలగడ కింద పెట్టుకున్నాడు"

>"మొదటి నెల నేను ఇంటికెళ్ళి చెప్పగానే నవ్వాడు"

>"ముసలాయన తన బదులు మాట్లాడ్డానికి ఒక చిన్నోడిని పంపాడు అన్నాడు"

>"మాట్లాడనీ అన్నాడు"

>"నలభై ఏళ్ళలో మీ తాతయ్య ఒక్క జోక్ కూడా వెయ్యలేదంట"

>"అసలు తాతయ్య కంటే ఈ పిల్లాడి తాతయ్యే సరదా మనిషి అన్నాడు"

>సుబ్బారావు చిన్నగా నవ్వాడు, కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి

>తర్వాత గుడ్డలో చుట్టిన ఒక చిన్న వస్తువు బయటికి తీశాడు

>ఒక మడత కత్తి

>చెక్క పిడి, ఇత్తడి ఉంగరం

>బ్లేడు మీద ఒక చేప

>"కాళ్ళు పడిపోకముందు ఆయన చేసిన చివరిది" అన్నాడు

>"జవాబులు రాసే పిల్లాడికి ఇవ్వు అన్నాడు"

>నా చేతిలో పెట్టి, ఏమీ సాన పట్టకుండానే పెడల్ తొక్కుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు

>"కత్తులు సాన, కత్తెర సాన"

>ఇప్పుడు నా దగ్గర చేప గుర్తున్న కత్తులు రెండు

>రెండూ ఒకే డ్రాయర్‌లో

>మా అబ్బాయికి తొమ్మిదేళ్ళు

>రెంటినీ ముట్టుకోకూడదు వాడు

>ఎందుకు అని అడుగుతాడు

>తాతయ్య అయితే ఏమంటాడో అదే చెప్తా