Part 1 of 17 · 1 minనియమం

నియమం ఒక ఆదివారం భోజనాల బల్ల దగ్గర పెట్టారు. ఆ నియమం పెట్టేటప్పుడు అమ్మమ్మ ఆ బల్ల దగ్గర లేదు.

“ఆమె ఏదీ ఎత్తకూడదు,” అన్నాడు నాన్న. “పొయ్యి దగ్గరకు వెళ్ళకూడదు. గేటు దాటి బయటకు వెళ్ళకూడదు. విశ్రాంతి తీసుకోవాలి.”

“ఆమెకు నచ్చదు,” అంది అమ్మ.

“నచ్చడం గురించి కాదు ఇది.”

అలా నియమం అయిపోయింది. సోమవారం ఉదయం మొదలైంది. యాభై ఒక్క సంవత్సరాలుగా ఆరు గంటలకు లేచినట్టే అమ్మమ్మ ఆరు గంటలకు హాల్లోకి వచ్చింది. వచ్చి చేయడానికి ఏమీ లేదు.

బియ్యం అప్పటికే కడిగి ఉన్నాయి. పూలు అప్పటికే కట్టి ఉన్నాయి. బట్టలు ఎవరో రాత్రి మడిచి, సరిగ్గా కాకుండా, ఆమెకు నచ్చని పద్ధతిలో బీరువాలో పెట్టేశారు.

తెల్ల చీరలో, చేతులు ఏమీ చేయకుండా, ఆమె హాల్ మధ్యలో నిలబడింది. ముందు తన చేతుల వైపు చూసింది. తర్వాత గది అంతా చూసింది — తను చేయాల్సిన పని కోసం, ఒక మాట గుర్తు తెచ్చుకున్నట్టు.

చిన్నుకు పది. బుజ్జికి ఏడు. ఇద్దరూ ఇడ్లీ తింటూ ఆమెనే చూస్తున్నారు.

“అమ్మా, కూర్చో,” అంది అమ్మ. “కూర్చో, కూర్చో. విశ్రాంతి తీసుకో.”

“తీసుకున్నానే.”

“ఇంకాస్త తీసుకో.”

అమ్మమ్మ సోఫా అంచున కూర్చుంది — బస్టాండ్‌లో కూర్చున్నట్టు. కుదురుగా కాదు. సిద్ధంగా. ఇప్పుడు తన అవసరం ఏదో వస్తుందని ఎదురుచూస్తూ.

ఆ రోజు ఆమె అవసరం ఎక్కడా రాలేదు. అదే నియమం.

ఆ సోమవారం ఆ ఇంట్లో ఎవరికీ అర్థం కానిది ఒకటుంది. దాదాపు అన్నీ అర్థమయ్యే అమ్మకు కూడా అర్థం కాలేదు.

అమ్మమ్మ ఇరవై రెండేళ్ళు వెనక వంటగదిలో టిఫిన్ల వ్యాపారం నడిపింది. నలుగురు పిల్లల్ని పెంచింది, ఒకరిని పాతిపెట్టింది. పెళ్ళి కుదరాలన్నా, జ్వరం తగ్గకపోయినా వీధి మొత్తం ఆమె దగ్గరికే వచ్చేది. యాభై ఒక్క ఏళ్ళు ఐదింటికి లేచి *అవసరమైన మనిషిగా* బతికింది.

ఇప్పుడు ఆ కుటుంబం — ప్రేమతో, చాలా చర్చించి, పూర్తిగా సరైన కారణాలతో — ఆ అవసరాన్ని ఆమె దగ్గర నుంచి తీసేసింది.

ఎనిమిదీ నలభైకి ఆమె లేచి వంటగదిలోకి వెళ్ళి కాఫీ పెట్టింది.

కథ నిజంగా మొదలయ్యేది అక్కడే.