Part 13 of 17 · 1 minతోడుగా, కాదు ఎగతాళిగా

“ఒకరిని *చూసి* నవ్వడానికీ, ఒకరితో *కలిసి* నవ్వడానికీ తేడా ఉంది,” అంది అమ్మ. “అది చిన్న తేడా కాదు. ఏది ఏదో ఆమెకు ఇప్పటికీ వినిపిస్తుంది.”

ముగ్గురూ వరండాలో ఉన్నారు, సాయంత్రం, మంచి మొక్క దగ్గర.

“ఆమె కూడా నవ్వుతుంది కదా,” అన్నాడు బుజ్జి. “మనం నవ్వితే ఆమె నవ్వుతుంది.”

“నవ్వుతుంది. ఎందుకో తెలుసా?”

“ఫన్నీగా ఉంది కాబట్టి?”

“తనని వదిలేయకూడదని,” అంది అమ్మ. “జోక్ ఏంటో ఆమెకు తెలియదు. దాదాపు ఏడాదిగా తెలియదు. అందరూ నవ్వుతున్నారు కాబట్టి నవ్వుతుంది — ఆ గదిలో బయట ఉండిపోయిన ఒక్క మనిషి తనే కాకూడదని. ఒక్క నిమిషం దాని గురించి ఆలోచించి, తర్వాత అది ఒకటే అని చెప్పు.”

బుజ్జి ఒక్క నిమిషం కంటే తక్కువే ఆలోచించాడు. మొహం మారిపోయింది.

“ఉప్పు కాఫీ ఫన్నీగానే ఉంది,” అంది చిన్ను. “అది నిజంగా ఫన్నీ.”

“అవును,” అంది అమ్మ. “అది నిజంగా ఫన్నీ. అందరికన్నా ఎక్కువ ఆమే నవ్వింది, గుర్తుందా? గుమ్మం పట్టుకుంది. అది ఆమెది — ఆమె మనకిచ్చింది. ఇమిటేషన్ ఆమెది కాదు. అది మీరు తీసుకున్నారు.”

కాసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

“అంటే మనం నవ్వకూడదు,” అన్నాడు బుజ్జి దిగులుగా.

“కాదు,” అంది అమ్మ. “నేను చెప్పేది సరిగ్గా అది కాదు. ఈ ఇల్లు ఆస్పత్రిలా అయిపోయింది, నాకు అది నచ్చట్లేదు. నాకు తెలిసిన అత్యంత హాస్యప్రియురాలు ఆమె. ఒకసారి వాదన నుంచి తప్పించుకోవడానికి పాలవాడితో తనకు తొంభై నాలుగేళ్ళని చెప్పింది. ఈ ఇంట్లో నవ్వులు ఆమెకు కావాలి. అల్లరి కావాలి. అన్నిటికీ నవ్వండి.”

“కానీ—”

“కానీ ఆమె చేతిలో లేని వాటిని చూసి కాదు. అదొక్కటే నియమం. 1971 కోతిని చూసి నవ్వండి. ఆమె తెరవలేని తలుపును చూసి కాదు.”

చిన్ను మెల్లగా, ఆలోచిస్తూనే అంది — “అంటే ఉప్పు జోక్. గడియ జోక్ కాదు.”

అమ్మ కూతురి వైపు ఒక్క క్షణం చూసింది.

“అది ఎక్కడైనా రాసిపెట్టుకో,” అంది. “నలభై ఏళ్ళప్పుడు మళ్ళీ కావాలి నీకు.”