Part 15 of 17 · 1 minనిజమైన పని

రెండో సగం చిన్ను ఆలోచన. ఏడాదిలో పెద్దవాళ్ళు ఆలోచించిన దేనికన్నా అది మంచిది.

“ఆమెకు విశ్రాంతి వద్దు,” అంది చిన్ను. “విశ్రాంతి అంటే ఆమెకు *అసహ్యం*. విశ్రాంతి తీసుకోవాలని నియమం పెట్టాం. మార్చి నుంచి దాన్ని బద్దలు కొట్టడానికే ప్రయత్నిస్తోంది.”

“పొయ్యి దగ్గరకు వెళ్ళకూడదు,” అన్నాడు నాన్న.

“పొయ్యి అనట్లేదు. ఆమె చేయగలిగే పని ఇవ్వండి అంటున్నా.”

లిస్ట్ తయారుచేశారు. అందులో ఇవి ఉన్నాయి.

**బఠానీలు.** ఆమె వలిచేది అద్భుతంగా. అరవై ఏళ్ళు వలిచిన చేతులకు జ్ఞాపకశక్తి అవసరం లేదు. ఒకే గిన్నె రెండుసార్లు వలిస్తే, ఎవరో మౌనంగా ఇంకొన్ని తెచ్చిపెట్టేవారు.

**పూలు.** ప్రతి సాయంత్రం. దేవుడి గదికి మాల కట్టేది, కళ్ళు సగం మూసుకుని, సమంగా వచ్చేది. ఆ ఇంట్లో ఎవరూ దానిలో సగం కూడా చేయలేరు. అది అందరూ గట్టిగా పైకి చెప్పేవారు.

**మడత.** బీరువా కాదు — ఆమె కోసమే పక్కన పెట్టిన రుమాళ్ళ బుట్ట. ఎన్నిసార్లు మడిచినా వాటికి నష్టం లేదు.

**మొక్క.** అది ఆమెది. ఇంకెవరూ ముట్టుకోకూడదు.

**ఆల్బమ్.** ఇది బుజ్జిది. ప్రతిరోజూ నాలుగున్నరకు తెచ్చేవాడు. ఆమె ఫొటోలు చూస్తూ ఎవరెవరో చెప్పేది. మూడో వంతు తప్పు చెప్పేది. వాడు అలాగే లెక్కల నోట్‌బుక్ వెనక రాసుకునేవాడు. ఆ తప్పు సమాధానాల్లో కొన్ని ఇప్పుడు ఆ కుటుంబం దగ్గరున్న ఏకైక కథలు.

**పాట.** 1954లో నేర్చుకున్న నది పాట బుజ్జికి నేర్పింది — మర్చిపోలేని పాట అది. వాడికి నెమ్మది. ఆమెకు ఓపిక. పదకొండు రోజులు పట్టింది. “ఇందాకే అడిగావు కదా” అని ఒక్కసారి కూడా అనలేదు.

**హోంవర్క్.** హాన్స్ జిమ్మర్ సార్ ప్రతి రాత్రీ లెక్కలు ఇచ్చేవారని తేలింది — నెలల తరబడి, ఎవరికి అవసరమైనంత కాలం ఇస్తూనే ఉంటారని కూడా. కుదురుగా ఉండలేని సాయంత్రాల్లో — ఏడు గంటలకు హాల్లో చేతులు ఏమీ చేయకుండా నిలబడి, మొహంలో ఏదో పైకి వస్తున్నప్పుడు — ఎవరో ఒకరు లెక్కల పుస్తకం తెచ్చి “అమ్మమ్మా, హాన్స్ జిమ్మర్ సార్ లెక్కలు ఇచ్చారు” అనేవారు. ఆమె వెంటనే కూర్చుని పూర్తిగా కుదుటపడేది.

మూడు వారాల్లో ఆ ఇంటి శబ్దం మారిపోయింది. నిశ్శబ్దమైన, జాగ్రత్తగా ఉండే ఆస్పత్రి శబ్దం కాదు.

పక్క గదిలో ఎవరో పని చేస్తున్న శబ్దం.