Part 4 of 17 · 1 minపదకొండు గ్లాసులు

మరుసటి వారం ఒక్క ఉదయమే పదకొండు సార్లు కాఫీ పెట్టింది.

పదకొండు గ్లాసులు కాదు — పదకొండు సార్లు, మొదటి నుంచి, డికాషన్‌తో సహా. ప్రతిసారీ పెట్టి, గ్లాసు ఎక్కడో పెట్టి, వెళ్ళిపోయి, మర్చిపోయేది. కాసేపటికి అనుకునేది — ఇంట్లో ఎవరూ కాఫీ తాగలేదే.

పది గంటలకి ఇల్లంతా గ్లాసులే. వాషింగ్ మెషిన్ మీద. చెప్పుల స్టాండ్ మీద. తులసి కుండీ పక్కన ఒకటి, చల్లారిపోయి, అంచు మీద ఈగ కూర్చుని — దాని మీద జాగ్రత్తగా సాసర్ కప్పి ఉంది. ఇంకేం పోయినా మర్యాద పోలేదు.

తన ఫైళ్ళ మీద ఉన్నది నాన్న కనిపెట్టాడు.

మరక పడింది. ముఖ్యమైన దాని మీద కాదు — జిరాక్స్ కాపీ. కానీ అతను తెల్లవారుజామున నాలుగింటి నుంచి మెలకువగా ఉన్నాడు, తలనొప్పి, ఆఫీసులో ఎవరికీ చెప్పని ఒక పని మూడు నెలలు వెనకబడి ఉంది. గ్లాసు తీసుకుని వెనక్కి తిరిగి గట్టిగా అన్నాడు — “ఎవరైనా కాస్త ఆమెను *చూడండి*.”

ఇల్లు నిశ్శబ్దమైంది.

అమ్మమ్మ చేతిలో తడి గుడ్డతో వంటగది గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చింది. గొంతు పెద్దదని అర్థమైంది, మాటలు అర్థం కాలేదు. నాన్న మొహం చూసింది, అమ్మ మొహం చూసింది. తర్వాత రెండు చేతులూ ముందు కట్టుకుని అంది — “సారీ. సారీ, సారీ.”

జీవితంలో ఆమె ఎప్పుడూ చేయని పని అది. క్షమాపణలు ఆమెకు రావాల్సినవి, ఆమె ఇవ్వాల్సినవి కాదు.

బుజ్జి నమలడం ఆపేశాడు.

అమ్మ గది దాటి వెళ్ళి తల్లి చేతిలో గుడ్డ తీసుకుని అంది — “నువ్వేమీ చేయలేదు. ఆఫీసు మీద కోపం, నీ మీద కాదు. రా, పూలు కడదాం.”

తర్వాత వంటగదిలో, పంపు నీళ్ళ శబ్దంలో, అమ్మ అంది — “సారీ అంది.”

“తెలుసు.”

“ఎందుకు సారీ చెబుతోందో ఆమెకు తెలియదు. నేను ఇబ్బందిలో ఉన్నానని మాత్రం తెలుసు.”

“తెలుసు,” అన్నాడు నాన్న. “నేనేమీ ఇనుముతో చేసినవాడిని కాదు. నాలుగింటి నుంచి మెలకువగా ఉన్నాను.”

“తెలుసు,” అంది అమ్మ. “మనిద్దరిలో ఎవరమూ ఇనుముతో చేసినవాళ్ళం కాదు.”

పంపు నీళ్ళ శబ్దంలో అలా నిలబడ్డారు. ఆ వారంలో వాళ్ళిద్దరి మధ్య జరిగిన సంభాషణ అదే.