Greentext · 1 minచింతచెట్టు పిలుపు

>నేను, పదకొండేళ్ళు

>1997 వేసవి, తెనాలి దగ్గర అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరు

>తెనాలి నుంచి ఆఖరి బస్సు సిమెంటు షెల్టర్ దగ్గర దింపేస్తుంది

>అక్కడ్నుంచి ఊరిదాకా రెండు కిలోమీటర్ల బండిదారి

>ఆ దారి సగంలో ఒక చింతచెట్టు ఉంది

>బాగా పాతది, బాగా లావు, మోచేతుల్లా నేలలోంచి బయటికి పొడుచుకొచ్చిన వేర్లు

>దాని చుట్టుపక్కల ఒక్క ఇల్లు కూడా లేదు, అన్నీ పొలాలే

>ఆ ఊళ్ళో ప్రతి పిల్లాడికీ ఆ చెట్టు గురించి ఒక్క విషయం తెలుసు

>పొద్దుగూకాక దాని కింద నుంచి నడవకూడదు

>నేను మొదటిసారి వెళ్ళిన వేసవిలోనే అమ్మమ్మ చెప్పింది

>"ఆ చెట్టు మీద ఏదో ఉంటుందిరా"

>"పగలంతా పడుకుంటుంది"

>"సాయంత్రం అయ్యేసరికి దారి వైపే చూస్తూ కూర్చుంటుంది"

>"నీ పేరు పెట్టి పిలిస్తే పలక్కు"

>"వెనక్కి తిరిగి చూడకు"

>"రామ రామ అనుకుంటూ నడుస్తూనే ఉండు"

>బియ్యంలో రాళ్ళు ఏరుతూ మామూలుగా చెప్పింది

>"అదేంటి అమ్మమ్మా?" అని అడిగా

>"ఎవరికి తెలుసు" అంది నిట్టూరుస్తూ

>"పూర్తి కాకుండా ఆగిపోయిన ఏదో ఒకటి"

>ఆ వేసవి నాతో పాటు బుజ్జిబావ కూడా ఉన్నాడు

>వాడికి పదమూడు, గుంటూరు వాడు, ప్రపంచమంతా చూసేశానని వాడి ఫీలింగ్

>"పిల్లలు చింతకాయలు కొట్టకుండా అల్లిన కథ అది" అన్నాడు వెటకారంగా

>"జిల్లా మొత్తంలో ఆ చెట్టు కాయలే బెస్ట్"

>"అందుకే ఒక దెయ్యాన్ని తయారుచేశారు"

>తాతయ్య కూడా ఆ కథ విని నవ్వేవాడు

>రోజూ రాత్రి ఎనిమిదింటికి ఆ దారి వెంటే నడిచొచ్చేవాడు

>చేతిలో టార్చి, భుజం మీద తువ్వాలు వేసుకుని

>పంచాయితీ ఆఫీసు నుంచి తిరిగొస్తూ

>"ఆ చెట్టు నా ఫ్రెండురా" అనేవాడు

>"ఒక్కసారి కూడా నన్ను పిలవలేదు" అనేవాడు నవ్వుతూ

>ఆ వేసవికి ముందు అక్టోబర్‌లో తాతయ్య పోయాడు

>ఆయన లేకుండా ఆ ఇంట్లో అదే మొదటి వేసవి

>వరండాలో ఆయన కుర్చీ అలాగే ఉంది

>దాంట్లో ఎవరూ కూర్చోరు

>మేకుకి ఆయన తువ్వాలు ఇంకా వేలాడుతోంది

>అమ్మమ్మ దాన్ని తియ్యనివ్వలేదు

>నన్ను పూర్తి పేరుతో పిలిచే ఒకే ఒక్క మనిషి తాతయ్య

>నా అసలు పేరు వెంకట సుబ్రహ్మణ్యం

>ఆయన నాన్నగారి పేరు

>అందరూ నన్ను చిన్నా అనే పిలుస్తారు

>అమ్మ, నాన్న, అమ్మమ్మ, స్కూల్లో, అందరూ

>ఒక్క తాతయ్య మాత్రమే, ప్రతిసారీ, పూర్తి పేరు

>"వెంకట సుబ్రహ్మణ్యం, అన్నానికి రా"

>"వెంకట సుబ్రహ్మణ్యం, నా కళ్ళజోడు తీసుకురా"

>ఆ పేరు పలకడానికి ఆయనకి నాలుగు సెకన్లు పట్టేది

>ఒక్కసారి కూడా పొట్టి చెయ్యలేదు

>బుజ్జిబావ దగ్గర ఒక ప్లాను ఉంది

>చింతకాయలు పండి గోధుమ రంగులో కిందికి వేలాడుతున్నాయి

>"ఏడింటికి వెళ్దాం, చొక్కా నిండా నింపుకుని వచ్చేద్దాం" అన్నాడు

>"ఏడు అంటే రాత్రి కాదు, సాయంత్రమే" అని తనే తేల్చేశాడు

>"అమ్మమ్మ చంపేస్తుంది" అన్నా భయంగా

>"ఏకాదశి భజన, ఎనిమిదిదాకా అమ్మమ్మ గుళ్ళోనే" అన్నాడు ధీమాగా

>ఏడుకి పావుగంట ముందు బయల్దేరాం

>ఆకాశం నారింజ రంగు నుంచి ఊదా రంగులోకి మారుతోంది

>దారికి రెండు వైపులా కీచురాళ్ళు మొదలయ్యాయి

>మేం చేరేసరికి ఆకాశం ముందు చెట్టు నల్లగా నిలబడి ఉంది

>పగలు కనిపించేదానికంటే ఇంకా పెద్దగా

>బుజ్జిబావ కింది కొమ్మ ఎక్కాడు

>నేను కింద చొక్కాని సంచిలా పట్టుకుని నిలబడ్డా

>వాడు కొమ్మ ఊపుతుంటే కాయలు రాలుతున్నాయి, నేను ఏరుతున్నా

>వాడు ఒకటే నవ్వుతున్నాడు

>"చూశావా, ఏమీ లేదు" అన్నాడు

>"మీ అమ్మమ్మ దెయ్యం కూడా భజనకి వెళ్ళిపోయినట్టుంది"

>నాకూ కాస్త నవ్వొచ్చింది

>అంతలోనే చీకటి పడిపోయింది

>ఎవరో స్విచ్ ఆపేసినట్టు, రెప్పపాటులో

>బుజ్జిబావ కిందికి దిగుతున్నాడు

>ఒక కాలు వేరు మీద పెట్టాడు

>అప్పుడే చెట్టు లోపల్నుంచి

>పైనుంచి, ఆ చీకటి కొమ్మల్లోంచి

>ఎవరో నా పేరు పిలిచారు

>చిన్నా అని కాదు

>"వెంకట సుబ్రహ్మణ్యం"

>నెమ్మదిగా

>పూర్తి పేరు

>నాలుగు సెకన్లు

>బుజ్జిబావ నా వైపే చూస్తున్నాడు

>అంటే వాడికీ వినిపించింది

>వాడి మొహంలో నవ్వు లేదు

>నేను పలకలేదు

>వెనక్కి తిరగలేదు

>రామ రామ అనడం కూడా మర్చిపోయా

>ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని ఒకటే పరుగు

>దారి పొడుగునా చొక్కాలోంచి కాయలు రాలిపోతూనే ఉన్నాయి

>బుజ్జిబావ నా వెనకే పరిగెడుతున్నాడు

>ఊరి బావి దగ్గరికి వచ్చేదాకా ఆగలేదు

>ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడుకోలేదు

>ఎనిమిదింపావుకి అమ్మమ్మ భజన నుంచి వచ్చింది

>మా ఇద్దరి మొహాలూ చూసింది

>నా చొక్కాలో ఇంకా ఇరుక్కుని ఉన్న రెండు కాయలు చూసింది

>అరవలేదు

>"పిలిచిందా?" అని మెల్లగా అడిగింది

>"లేదు" అని అబద్ధం చెప్పాడు బుజ్జిబావ

>"వెంకట సుబ్రహ్మణ్యం అని పిలిచింది" అన్నా వణుకుతున్న గొంతుతో

>అమ్మమ్మ ఆగిపోయింది

>చెప్పులు విప్పుతూ, ఒక చెప్పు కాలికి ఉండగానే అలాగే ఆగిపోయింది

>తాతయ్య కుర్చీ వైపు చాలాసేపు చూస్తూ ఉండిపోయింది

>తర్వాత ఏమీ అనకుండా లోపలికి వెళ్ళిపోయింది

>ఆ రాత్రి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు

>మరుసటి రోజు సాయంత్రం ఆరింటికి

>ఒక దీపం, కాస్త పసుపు, మేకుకున్న తాతయ్య తువ్వాలు తీసుకుంది

>"ఎవరూ వెనక రాకండి" అని చెప్పి ఒక్కతే చెట్టు దగ్గరికి నడిచింది

>మేం కల్వర్టు దాకా దొంగచాటుగా వెనకే వెళ్ళాం

>ఆ తువ్వాలు కింది కొమ్మకి కట్టింది

>మొదట్లో దీపం వెలిగించింది

>దీపం ఆరిపోయేదాకా అక్కడే కూర్చుంది

>ఏదో మాట్లాడుతూనే ఉంది

>ఏం మాట్లాడిందో మాకు వినిపించలేదు

>అది ఏదో పక్షి అని బుజ్జిబావ అంటాడు

>మనుషుల గొంతుని కాపీ కొట్టే పక్షి ఒకటుందట

>చాలా ఏళ్ళు అదే మాట అంటూ వచ్చాడు

>అమ్మమ్మ ముందు మాత్రం ఒక్కసారి కూడా అనలేదు

>ఆ చెట్టులో ఏముందో నాకు తెలీదు

>నాకు పదకొండేళ్ళు, చీకటిగా ఉంది, పరిగెత్తా, అంతే

>ఆ వేసవంతా అమ్మమ్మ రోజూ సాయంత్రం అక్కడికి వెళ్ళిందని మాత్రం తెలుసు

>ఇంట్లో ఆ మేకు ఖాళీగానే ఉండిపోయిందని తెలుసు

>మరుసటి ఏడాది వెళ్ళినప్పుడు ఆ తువ్వాలు ఇంకా కొమ్మకే ఉంది

>అప్పటికి బూడిద రంగుకి మారిపోయి

>ఆ రోజు ఏడింటికి నేను దాని కిందనుంచే నడిచా

>కాసేపు అక్కడే ఆగా కూడా