Part 1 of 2 · 10 planned · 1 minఆశ్రమంలో అల్లరి, ఋషి శాపం

నల్లమల కొండల్లో, దట్టమైన అడవి మధ్య, ఒక గురుకులం ఉండేది. ఆ గురుకులంలో తెల్లవారకముందే కోడి కూసేది. ఆ కోడి కంటే ముందే ఒక పిల్లాడు లేచేవాడు. చాప చుట్టేవాడు, బావి నీళ్లు తోడేవాడు, ముఖం కడిగేవాడు, మళ్లీ వచ్చి పడుకునేవాడు. ఇదంతా ఒక్క రెప్పపాటులోనే. వాడి జుట్టు ఎప్పుడూ గాలికి రేగి ఉండేది.

పక్క చాప మీద ఒక బొద్దు పిల్లాడు గురక పెట్టేవాడు. గుర్ర్… గుర్ర్… ఆ గురకకు పాకలోని దూలం కూడా వణికేది. ఎవరైనా లేపితే అలిగేవాడు. పెదవి ముందుకు చాపి, "నేను లేవను. ముందు ఒక అరటిపండు ఇస్తేనే లేస్తా" అనేవాడు.

మూడో చాప మీద పొడవాటి, సన్నటి పిల్లాడు ఉండేవాడు. కళ్లు తెరవగానే వాడి కనుబొమ్మలు పైకి లేచేవి. "కోడి ఎందుకు కూస్తుంది? సూర్యుడు ఎక్కడి నుంచి వస్తాడు? రాత్రి చీకటి పొద్దున ఎక్కడికి వెళ్తుంది?"

ముగ్గురూ ఆ గురుకులంలో చిన్న శిష్యులు. పెద్ద శిష్యులు ముందు వరుసలో కూర్చుని వేదం వల్లిస్తుంటే, వీళ్లు వెనక వరుసలో కాళ్లు ఊపుతూ, ఒకళ్లనొకళ్లు మోచేత్తో పొడుచుకుంటూ కూర్చునేవాళ్లు. గురుకులం చుట్టూ పచ్చని అడవి ఉండేది. మధ్యలో యాగశాల, పక్కనే గోశాల. పొద్దున్నే హోమం పొగ, నెయ్యి వాసన, ఆవుల మెడల్లో గంటల చప్పుడు.

ఒక రోజు హోమానికి ఒక గెల అరటిపళ్లు తెచ్చారు. పసుపు పచ్చగా, బాగా పండినవి. వాటిని యాగశాల అరుగు మీద పెట్టారు.

బొద్దు పిల్లాడు ఆ గెలను చూశాడు. వాడి పొట్ట గుర్ గుర్ మంది.

"ఒక్కటి. ఒక్కటంటే ఒక్కటే" అన్నాడు గుసగుసగా.

"ఒక్కటే ఎందుకు? రెండు ఎందుకు కాదు? అసలు హోమానికి అరటిపళ్లు ఎందుకు?" అని అడిగాడు సన్నటి పిల్లాడు.

జుట్టు రేగిన పిల్లాడు జవాబు చెప్పలేదు. జవాబు చెప్పే లోపే గెల ఖాళీ. తొక్కలన్నీ మర్రిచెట్టు తొర్రలో దూరిపోయాయి. బొద్దు పిల్లాడి బుగ్గలు రెండూ ఉబ్బి ఉన్నాయి.

హోమం వేళకు గురువుగారు వచ్చారు. అరుగు వైపు చూశారు. ఏమీ లేదు. తెల్లటి గడ్డం నిమురుకున్నారు.

"అరటిపళ్లు ఎవరు తీశారు?"

శిష్యులందరూ మౌనం. బొద్దు పిల్లాడు గొంతులో ఉన్న ముద్దను గుటక్కున మింగాడు. జుట్టు రేగిన పిల్లాడు అప్పటికే ఆకాశంలో మబ్బులు లెక్కపెడుతున్నాడు.

సన్నటి పిల్లాడు మాత్రం ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. "గురువుగారూ, మీరు ఎందుకు అడుగుతున్నారు?"

గురువుగారు కళ్లు చిన్నవి చేశారు. "తప్పు చేయనివాడు 'ఎందుకు' అని అడగడు, నాయనా."

ఆ రోజు సన్నటి పిల్లాడు బావి నుంచి వంద బిందెల నీళ్లు మోయాల్సి వచ్చింది. జుట్టు రేగిన పిల్లాడు ఎవరూ చూడకుండా వచ్చి యాభై బిందెలు ఒక్క నిమిషంలో మోసి వెళ్లిపోయాడు. బొద్దు పిల్లాడు చెట్టు నీడలో కూర్చుని, "నాకు కడుపు నొప్పి" అని మూలిగాడు. ఆ నొప్పి ఎందుకో అందరికీ తెలుసు.

కొన్నాళ్లకు గోశాలలో వింత చప్పుడు మొదలైంది. ఘల్ ఘల్ ఘల్!

పెద్ద తెల్ల ఆవు తోక ఊపిన ప్రతిసారీ గంటలు మోగుతున్నాయి. తోక నిండా చిన్న చిన్న గంటలు, దారంతో గట్టిగా కట్టి ఉన్నాయి. ఈగను తోలితే గంట. దూడ వైపు తిరిగితే గంట. ఆ చప్పుడుకు ఆవు తనకు తానే అదిరిపడి గోశాల అంతా గెంతింది. ఘల్ ఘల్ ఘల్! పాలు పితుకుతున్న పెద్ద శిష్యుడు బిందెతో సహా గడ్డిలో వెల్లకిలా పడ్డాడు. పాలు వాడి ముఖం మీద చిమ్మాయి.

బొద్దు పిల్లాడు కడుపు పట్టుకుని పడీ పడీ నవ్వాడు. జుట్టు రేగిన పిల్లాడు గోడ వెనక దాక్కున్నాడు. వాడి చేతిలో ఇంకా దారం ముక్క వేలాడుతోంది.

"ఇది ఎవరి పని?" అని అడిగారు గురువుగారు.

"ఎందుకు అడుగుతున్నారు, గురువుగారూ?" అన్నాడు సన్నటి పిల్లాడు.

గురువుగారు ఒక్క పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచారు. ఆ రోజు సన్నటి పిల్లాడు గోశాల మొత్తం ఊడ్చాడు. పేడ ఎత్తుతూ కూడా ఆగలేదు. "ఆవు ఎందుకు ఇంత తింటుంది? ఇంత పేడ ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది?"

ఇంకో పొద్దున గురువుగారు నదీ స్నానానికి బయలుదేరారు. గుమ్మం దగ్గర పాదుకలు లేవు. అటు చూశారు, ఇటు చూశారు. పెద్ద శిష్యులు పాకలన్నీ వెతికారు. చివరకు ఒకడు పైకి చూసి కెవ్వున అరిచాడు. వేప చెట్టు ఎత్తైన కొమ్మ మీద, పక్షి గూడు పక్కన, రెండు చెక్క పాదుకలు చక్కగా జంటగా కూర్చున్నాయి. ఒక కాకి వాటిని ముక్కుతో టక్ టక్ మని పొడుస్తోంది.

"ఎవరు?" అని ఒకే ఒక్క మాట అడిగారు గురువుగారు.

సన్నటి పిల్లాడు నోరు తెరిచాడు.

గురువుగారు చెయ్యి ఎత్తారు. "తెలుసు. నువ్వు 'ఎందుకు' అంటావు. ఎక్కు. దించు."

సన్నటి పిల్లాడు చెట్టు ఎక్కాడు. మధ్య కొమ్మ దగ్గర ఆగి, "ఈ కొమ్మ ఎందుకు ఇంత ఎత్తులో ఉంది?" అని అడిగాడు. కాకి "కావ్!" అని జవాబిచ్చింది. కింద జుట్టు రేగిన పిల్లాడు నవ్వు ఆపుకోలేక బొంగరంలా గిరగిరా తిరిగాడు. బొద్దు పిల్లాడు చెట్టు మొదట్లో కూర్చుని, ఆ సందడిలోనే నిద్రపోయాడు.

గురుకులం చివర, మర్రి చెట్ల గుంపు దాటాక, ఒక చిన్న పర్ణశాల ఉండేది. ఆ పర్ణశాలలో సర్వానంద మహర్షి దీక్షలో కూర్చున్నారు. జడలు భుజాల మీద పడుతున్నాయి. కళ్లు మూసుకుని ఉన్నారు. ఎదురుగా మట్టి ప్రమిదలో ఒక దీపం. ఆ జ్వాల గాలికి కూడా కదలకుండా, నిటారుగా, బంగారు రంగులో వెలుగుతోంది. అటువైపు పక్షులు కూడా గొడవ చేసేవి కావు.

ఒక సాయంత్రం ముగ్గురూ దాగుడుమూతల ఆట మొదలుపెట్టారు. జుట్టు రేగిన పిల్లాడు దొంగ. చెట్టుకు ముఖం ఆనించి, "ఒకటి-రెండు-మూడు-వంద!" అని ఒక్క ఊపిరిలో లెక్క ముగించాడు.

"అదేం లెక్క? మధ్యలో సంఖ్యలన్నీ ఎక్కడికి పోయాయి?" అని పొద వెనక నుంచి అరిచాడు సన్నటి పిల్లాడు. అరిచిన చోటే దొరికిపోయాడు.

బొద్దు పిల్లాడు ఇంకా దాక్కునే చోటు వెతుకుతూనే ఉన్నాడు. మర్రి చెట్ల వెనక్కి వెళ్లాడు. అక్కడ చల్లగా ఉంది, నీడగా ఉంది, మెత్తటి ఆకులు పరుచుకుని ఉన్నాయి. కూర్చున్నాడు. ఒక ఆవలింత వచ్చింది. కళ్లు మూతపడ్డాయి.

గుర్ర్… గుర్ర్…

ఆ గురక వినగానే జుట్టు రేగిన పిల్లాడికి అర్థమైపోయింది. "దొరికావ్!" అని అరుస్తూ మెరుపులా దూసుకెళ్లాడు. మర్రి చెట్ల మధ్యలోంచి, ముళ్ల పొదల మీదుగా, బొద్దు పిల్లాడి మీదుగా ఎగిరి, నేరుగా పర్ణశాల గుమ్మంలోకి.

"ఆగు! అది ఎవరి పాక? లోపల ఎవరున్నారు? అక్కడ ఎందుకు ఇంత నిశ్శబ్దం?" అని అరుస్తూ సన్నటి పిల్లాడు వెనకే పరుగెత్తాడు.

ఆ అరుపులకు బొద్దు పిల్లాడు ఉలిక్కిపడి లేచాడు. వాళ్లిద్దరి వెనకే దొర్లుకుంటూ వెళ్లాడు.

జుట్టు రేగిన పిల్లాడు ఆగలేదు. ఋషి ఎదురుగా తుఫానులా దూసుకెళ్లాడు. వాడి వేగానికి ఒక గాలి విసురు లేచింది. దీపం జ్వాల ఒక్కసారి పక్కకు వంగింది.

ఫ్ఫ్.

ఆరిపోయింది.

ఒక సన్నటి పొగ తీగ మెలికలు తిరుగుతూ పైకి లేచింది. పర్ణశాల చీకటైపోయింది.

ముగ్గురూ బొమ్మల్లా నిలబడిపోయారు. బొద్దు పిల్లాడి నిద్ర ఒక్కసారిగా ఎగిరిపోయింది. సన్నటి పిల్లాడి నోట్లో ప్రశ్న సగంలోనే ఆగిపోయింది.

ఋషి నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచారు. ఆ కళ్లలో అరుపు లేదు. ఎరుపు లేదు. లోతైన బావి నీళ్లలాంటి నిశ్చలత ఉంది. ఆ నిశ్చలతే ముగ్గురినీ వణికించింది.

ఋషి ఆరిన ప్రమిద వైపు చూశారు. తర్వాత ముగ్గురి వైపు.

"నీ కాళ్లకు వేగం ఉంది" అన్నారు జుట్టు రేగిన పిల్లాడితో. "నీ నోటికి ప్రశ్నలు ఉన్నాయి" అన్నారు సన్నటి పిల్లాడితో. "నీ పొట్టకు ఆకలి ఉంది" అన్నారు బొద్దు పిల్లాడితో. "ఆ వేగం, ఆ ప్రశ్నలు, ఆ ఆకలి ఇప్పటిదాకా ఎవరి కోసం పనిచేశాయి?"

ముగ్గురూ నేల చూపులు చూశారు.

ఋషి చెయ్యి ఎత్తారు. చల్లటి గాలి ఒకటి పర్ణశాలలోకి వీచింది. ఆకులు గలగలలాడాయి.

"ఈ క్షణం నుంచి మీరు భూతాలు. ఎవరి కంటికీ కనిపించరు. కష్టంలో ఉన్న ముగ్గురు మనుషులకు సాయం చేసి, వాళ్లను సంతోషపెట్టిన రోజే ఈ శాపం తీరుతుంది."

బొద్దు పిల్లాడు తన చేతులు చూసుకున్నాడు. అవి పల్చబడుతున్నాయి. పొగమంచులా. వాటిలోంచి వెనక ఉన్న గోడ కనిపిస్తోంది.

"నా చేతులు!" అని ఏడ్చాడు. "ఇక అరటిపండు ఎలా పట్టుకోవాలి?"

"ముగ్గురే ఎందుకు? కష్టం అంటే ఎలాంటి కష్టం? మనుషులు ఎక్కడుంటారు? వాళ్లను ఎలా వెతకాలి?" అని గబగబా అడిగాడు సన్నటి పిల్లాడు. వాడి గొంతు కూడా గాలిలా పల్చబడుతోంది.

జుట్టు రేగిన పిల్లాడు మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు. తన పాదాలు నేలను తాకడం లేదని చూసి గుటకలు మింగాడు.

ఋషి పక్కనే ఉన్న ఒక రాగి కలశాన్ని ముందుకు జరిపారు. దాని నోరు చిన్నది, పొట్ట గుండ్రంగా ఉంది. ఋషి ఒక మంత్రం చదివారు. ముగ్గురూ పొగ తీగల్లా మెలికలు తిరుగుతూ, సుళ్లు తిరుగుతూ, ఆ కలశం నోట్లోకి లాగబడ్డారు. ఋషి దర్భతో దాని మూత బిగించారు. మూత మీద బొటనవేలితో ఒక గుర్తు నొక్కారు.

ఆ తర్వాత ఆ కలశాన్ని సముద్రంలో పడేశారు.

బుడుంగ్!

ఉప్పు నీళ్లు కలశం చుట్టూ చుట్టుకున్నాయి. పైన అలల వెలుగు నెమ్మదిగా మసకబారింది. కలశం దొర్లుకుంటూ, ఊగుతూ, లోతుకు దిగిపోతోంది.

లోపల సన్నటి పిల్లాడు ఆగకుండా అడుగుతూనే ఉన్నాడు. "ఎందుకు? ఎందుకు మనల్ని? ఎందుకు సముద్రంలో? ఎందుకు ఇంత చీకటి? ఇక్కడ ఎందుకు చేపలు లేవు?"

బొద్దు పిల్లాడు ముడుచుకుని కూర్చుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. "నాకు ఆకలేస్తోంది… ఇక్కడ అరటిపండ్లు లేవు… కనీసం నిద్ర కూడా రావడం లేదు…"

జుట్టు రేగిన పిల్లాడికి కూర్చోవడం ఇష్టం లేదు. "నేను బయటకు పోతా! ఇప్పుడే!" అని, ఆలోచించకుండా మెరుపులా ముందుకు దూకాడు.

ఠంగ్!

కలశం గోడకు నుదురు కొట్టుకుని వెనక్కి కూలబడ్డాడు. తల రుద్దుకుంటూ కూర్చున్నాడు. కలశం మొత్తం గంటలా మోగింది.

పాత కథలు చెప్పే పెద్దలు ఆ ముగ్గురినీ ఇలా పిలుస్తారు: ప్రశ్నల పుట్ట అడుగు, అలకల మూట బుడుగు, మెరుపు కాళ్ల పిడుగు. ఆ ముగ్గురితో నిండిన రాగి కలశం, చిన్న చిన్న బుడగలు వదులుతూ, సముద్రం అడుగున మెత్తటి ఇసుక మీద మెల్లగా వాలింది.