Part 1 of 4 · 1 minఖాళీ ఫారాలు

నల్గొండ నుంచి దేవరకొండ వైపు వెళ్ళే రోడ్డులో, సుమారు నలభై కిలోమీటర్ల దూరంలో కొండమల్లేపల్లి అనే ఊరుంది. అదేమీ చిన్న ఊరు కాదు. హైస్కూలు ఉంది, రేషన్ షాపు ఉంది, కోనేరు ఉన్న ఒక గుడి ఉంది, రెండు బోర్లు ఉన్నాయి, రోజుకి నాలుగుసార్లు బస్సు కూడా వస్తుంది. చూడ్డానికి అక్కడ ఏదీ తేడాగా అనిపించదు. మధ్యాహ్నం పూట ఊరంతా తిరిగి, ఏదో ఒక హోటల్లో టీ తాగి వచ్చేయొచ్చు. మిమ్మల్ని ఎవరూ ఆపరు.

కానీ ఆ ఊళ్ళో ఒక్క ప్రశ్న మాత్రం అడగకూడదు. ఒక మనిషిని అతని పేరు అడగండి, వాళ్ళ నాన్న పేరు అడగండి, కులం, భూమి, బ్యాంకుకి ఎంత బాకీ ఉన్నాడో కూడా అడగండి.. అన్నీ చెప్తాడు. "మీ ఇంట్లో ఎంతమంది ఉంటారు?" అని అడిగితే మాత్రం నేల వైపు చూసి మౌనంగా వెళ్ళిపోతాడు. రేషన్ షాపు దగ్గర ఏ ఆడమనిషినైనా అడిగితే "సరిపడా ఉన్నాం" అని వెనక్కి తిరిగిపోతుంది. పిల్లాడిని అడిగితే వాళ్ళమ్మ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేస్తుంది.

అరవై ఏళ్ళుగా గవర్నమెంటు మనుషులు ఫారాలు పట్టుకుని ఆ ఊరికి వెళ్తూనే ఉన్నారు, అవే ఫారాలతో తిరిగొస్తూనే ఉన్నారు.. ఒక్క గడి మాత్రం ఖాళీగా. ఎందుకలా అని ఇప్పటిదాకా ఎవరూ ఒక్క రిపోర్టు కూడా రాయలేదు. ఊళ్ళోవాళ్ళు కొత్తవాళ్ళకి ఆ కారణం చెప్పరు. కారణం ఉంది. ఆ కారణానికి ఒక పేరు కూడా ఉంది. ఆ పేరు తర్వాత చెప్తాను. ముందు 2019 డిసెంబరులో ప్రవల్లిక అనే ఒక అమ్మాయికి ఏం జరిగిందో వినండి.

ముదిరాజ్ ప్రవల్లిక వయసు ఇరవై నాలుగు. మిర్యాలగూడ అమ్మాయి. బీఎస్సీ అయ్యాక ఒక కంప్యూటర్ కోర్సు కూడా చేసి, ప్రభుత్వం చేయిస్తున్న ఇంటింటి సర్వేలో కాంట్రాక్ట్ జాబ్ సంపాదించుకుంది. ఫోన్‌లో ఒక యాప్ పెట్టుకుని ఇంటింటికీ తిరుగుతూ ఒక్కో ఇంటికీ ఒక్కో ఫారం నింపాలి. ఇంటి పెద్ద పేరు, కులం, రేషన్ కార్డు నంబరు, ఇంట్లో సభ్యుల సంఖ్య, గదులెన్ని, టాయిలెట్ ఉందా లేదా. రోజుకి నాలుగొందల రూపాయలు, పైన బస్సు ఛార్జీ. ఆ పనిలో ఆ అమ్మాయి చాలా గట్టిది. బ్యాచ్ మొత్తంలో ఒక్క ఫారం కూడా వెనక్కి తిప్పి పంపాల్సిన అవసరం రానిది ప్రవల్లికదే అని నల్గొండలో వాళ్ళ సూపర్‌వైజర్ అందరి ముందూ చెప్పేవాడు. అంత కచ్చితమైన మనిషి. ఎవరైనా "మాకు రెండు గేదెలున్నాయి" అంటే, వెళ్ళి ఆ రెండు గేదెల్నీ కళ్ళారా చూసి వచ్చేది.

2019 డిసెంబర్ పదిహేనో తేదీ పొద్దున్న పదింటికి వీపుకి బ్యాగు, స్క్రీన్ గార్డ్ పగిలిన ఫోను, ఒక ఛార్జరు, మెడలో నీలం రంగు లేన్యార్డ్‌కి వేలాడుతున్న ఐడీ కార్డుతో కొండమల్లేపల్లిలో బస్సు దిగింది. బస్సు ముందుకు వెళ్ళిపోయింది. రోడ్డు నిర్మానుష్యంగా ఉంది.

పంచాయతీ ఆఫీసు రెండు గదుల చిన్న బిల్డింగు. పైన ఒక జెండా, లోపల పట్టపగలు కూడా వెలుగుతున్న ఒక ట్యూబ్‌లైటు. క్లర్కు పేరు మల్లేష్. నలభై ఏళ్ళుంటాయి, సన్నటి మీసం. ముందు ఒక రిజిస్టర్ తెరిచి పెట్టుకున్నాడు కానీ చదవడం లేదు. ప్రవల్లిక ఐడీ కార్డు, జిల్లా ఆఫీసు నుంచి వచ్చిన లెటర్ చూపించగానే ఆ లెటర్‌ని రెండుసార్లు చదివాడు. తర్వాత ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా లేచి, స్టీలు బీరువా తెరిచి, ఎర్ర దారంతో కట్టిన ఒక కాగితాల కట్ట బయటికి తీశాడు.

ఆ కట్టని టేబుల్ మీద పెట్టి ముడి విప్పాడు. అన్నీ సర్వే ఫారాలు, పాతవి. నాలుగు వేర్వేరు సర్వేలు, నాలుగు వేర్వేరు సంవత్సరాలు, నాలుగు రకాల హెడ్డింగులు. అన్నిటికంటే పాతది 2003 నాటిది. ఒక్కో కట్టలో ఒక్కో చేతిరాత. ఇంటి పెద్దల పేర్లు నింపి ఉన్నాయి, కులం నింపి ఉంది, రేషన్ కార్డు నంబర్లు కూడా నింపి ఉన్నాయి. "సభ్యుల సంఖ్య" అనే గడి మాత్రం ప్రతి ఒక్క ఫారంలోనూ ఖాళీగా ఉంది.

"పేర్లు చెప్తారు మేడం," అన్నాడు మల్లేష్ నెమ్మదిగా. "ఏది అడిగినా చెప్తారు. నంబరు మాత్రం చెప్పరు."

"ఎందుకు?" ఆశ్చర్యంగా అడిగింది ప్రవల్లిక.

అతను జవాబు చెప్పలేదు. కట్టని మళ్ళీ ఎర్ర దారంతో కట్టి, బీరువాలో పెట్టి తాళం వేశాడు.

"మీకు ఉండటానికి చోటు కావాలి కదా," అన్నాడు ఏమీ జరగనట్టు. "యాదగిరి సార్ బయటినుంచి వచ్చినవాళ్ళకి తన ఇంట్లో చోటిస్తారు. రిటైర్డ్ టీచరు. నలభై నాలుగో నంబరు. ఒక పిల్లాణ్ణి తోడు పంపిస్తా."

అతను వీధి పేరు చెప్పలేదు, దగ్గర్లో ఏదైనా గుర్తు చెప్పలేదు.. "నలభై నాలుగో నంబరు" అని మాత్రమే అన్నాడు. ప్రవల్లిక అది గమనించింది కానీ అప్పుడు పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. మీరు మాత్రం ఈ విషయం గుర్తు పెట్టుకోండి.

అదే మధ్యాహ్నం పని మొదలుపెట్టేసింది. అన్నీ సర్దుకునేదాకా కూర్చునే రకం కాదు తను. ముప్ఫై ఒకటో తేదీ లోపు నలభై ఒక్క ఇళ్ళు పూర్తి చెయ్యాలి. ఎవరి కారణాలు ఏమైనా, ఆ యాప్‌కి అవన్నీ అనవసరం.

మొదటి ఇల్లు రేషన్ షాపు వెనకాల. యాభై ఏళ్ళ ఒక ఆడమనిషి చీర కొంగుతో చేతులు తుడుచుకుంటూ గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చింది. ప్రవల్లిక తన పేరు చెప్పి, కార్డు చూపించి, "గవర్నమెంటు సర్వే అమ్మా, ఐదు నిమిషాలే పడుతుంది," అంది నవ్వుతూ. ఆవిడ తన పేరు చెప్పింది, మొగుడి పేరు చెప్పింది, రేషన్ కార్డు నంబరు ఏమీ చూడకుండా నోటికే చెప్పేసింది. టాయిలెట్ ఉంది, రెండు గదులు, బండి లేదు.

"ఇంట్లో ఎంతమంది ఉంటారమ్మా?"

"సరిపడా ఉన్నాం," అంది ఆవిడ.

"నంబరు కావాలమ్మా. ఫారంలో రాయాలి," అంది ప్రవల్లిక ఓపికగా.

"సరిపడా ఉన్నాం," అని మళ్ళీ అదే మాట అంది. ఆ గొంతులో కోపం లేదు, మొరటుతనం లేదు. మామూలుగా లోపలికి వెళ్ళిపోయింది, తలుపు మూసుకుంది. ఫోన్‌లో తెరిచిన ఫారంతో, అందులో ఒక గడి ఖాళీగా, మూసిన తలుపు ముందు అలాగే నిలబడిపోయింది ప్రవల్లిక.

రెండో ఇంట్లో ఒకాయన గుమ్మం మీద కూర్చుని వేరుశనక్కాయలు ఒలుస్తున్నాడు. పేరు, కులం, భూమి, సొసైటీ బ్యాంకులో లోను.. అన్నీ చెప్పాడు. నంబరు అడిగేసరికి మాత్రం మొదటిసారి తల ఎత్తి ఆమె మొహంలోకి చూశాడు.

"గుడిని అడుగు," అన్నాడు.

"గుడి మీ ఇంట్లో ఉండదు కదా సార్," అంది ప్రవల్లిక కాస్త వెటకారంగా.

"గుడిని అడుగు," అని మళ్ళీ అనేసి కాయల్లో పడిపోయాడు.

మూడో ఇల్లు మాత్రం ఆమెకి తర్వాత అన్నిటికంటే ఎక్కువగా గుర్తుండిపోయింది. ఒక పడుచు తల్లి, ఆవిడ చీర కొంగు పట్టుకుని ఆరేళ్ళ పిల్లాడు. ప్రవల్లిక అడిగిన ప్రశ్నలన్నిటికీ ఆవిడ జవాబులు చెప్పింది. "ఇంట్లో ఎంతమంది?" అని అడగ్గానే మాత్రం ఆవిడ ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది. అప్పటిదాకా బోర్ కొట్టి నిలబడ్డ పిల్లాడి మొహం మాత్రం వెలిగిపోయింది. ఈ ప్రశ్నకి జవాబు వాడికి తెలుసు కదా మరి! ఉత్సాహంగా చెయ్యి ఎత్తి వేళ్ళ మీద లెక్కపెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. "అమ్మ, నాన్న, తాతయ్య, నేను, ఇంకా.."

అంతే. వాళ్ళమ్మ వాడి చెంప మీద ఒక్కటిచ్చింది. గట్టిగా. ఆ చప్పుడు సందంతా మోగింది. ఆశ్చర్యంతో పిల్లాడు ఏడవడం కూడా మర్చిపోయాడు. ఆవిడ వాణ్ణి లోపలికి లాక్కెళ్ళి తలుపు వేసేసింది. పట్టపగలు లోపల గడియ పెట్టిన చప్పుడు ప్రవల్లికకి స్పష్టంగా వినిపించింది.

ఒక నిమిషం పాటు అక్కడే నిలబడిపోయింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.. భయంతో కాదు, కోపంతో. తనేమీ సున్నితమైన పిల్ల కాదు. ఇంతకంటే చిన్న చిన్న విషయాలకే పిల్లల్ని చితకబాదే పల్లెటూరి ఆడవాళ్ళని చాలామందిని చూసింది. కానీ లెక్కపెట్టినందుకు కొట్టడం మాత్రం జీవితంలో ఎప్పుడూ చూడలేదు.

అక్కడ నిలబడినప్పుడే గుమ్మాల చట్రాల్ని గమనించింది.

ఆ సందులో ప్రతి తలుపు చట్రం మీదా, మనిషి తల ఎత్తులో, నల్ల రంగుతో ఒక నంబరు వేసి ఉంది. ఏళ్ళు గడిచి ఆ నలుపు కాస్తా బూడిద రంగుకు తిరిగింది. పంచాయతీవాళ్ళు కొట్టే రేకు బిళ్ళ కాదది. ఎవరో చేత్తో రాసింది. రైలు బోగీల మీద కనిపించే పాతకాలపు చదరపు అంకెలు. 17. 18. 19. పిల్లాడు దెబ్బ తిన్న ఇంటి నంబరు 19. సందులో వెనక్కి తిరిగి చూసింది. 16, 15, 14.. అన్నీ వరుసగా ఉన్నాయి. పంచాయతీ డోర్ నంబర్లతో అసలు ఏమాత్రం సరిపోవడం లేదు. పంచాయతీ నంబర్లు కిందగా మేకులతో కొట్టిన చిన్న నీలం బిళ్ళల మీద ఉన్నాయి, ముందు వార్డు నంబరుతో.

ఎప్పుడో, ఎన్నో ఏళ్ళ కిందట, ఎవరో ఆ ఊళ్ళో ప్రతి ఇంటికీ నల్ల రంగుతో నంబరు వేశారు. ఇన్నేళ్ళలో ఒక్కరు కూడా దాని మీద రంగు వెయ్యలేదు.

ఆ మధ్యాహ్నం పదకొండు ఇళ్ళు చేసింది. పదకొండు పేర్లు, పదకొండు కులాలు, పదకొండు రేషన్ కార్డులు.. ఇంకా పదకొండు ఖాళీ గడులు.

* * *

యాదగిరి సార్ ఇల్లు నలభై నాలుగో నంబరు. వరండా, తులసి కోట, పక్కన ఒక సైకిలు ఉన్న మంచి సిమెంటు ఇల్లు. యాదగిరికి అరవై ఒక్క ఏళ్ళు. రిటైర్డ్ గవర్నమెంటు టీచరు. సన్నగా, తెల్ల చొక్కాలో, రీడింగ్ గ్లాసెస్ తల మీదికి ఎత్తి పెట్టుకుని ఉన్నాడు. భార్య లక్ష్మికి యాభై ఆరు. బొద్దుగా, చురుగ్గా ఉండే మనిషి. ప్రవల్లిక చెప్పులు విప్పేలోపే కాఫీ కలిపి తెచ్చేసింది. కొడుకు నరేష్‌కి పందొమ్మిదేళ్ళు. నల్గొండలో బీఎస్సీ ఫస్టియర్ చదువుతున్నాడు, క్రిస్మస్ సెలవులకి ఇంటికి వచ్చాడు. వరండాలో నులక మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని, మొహం మీద ఫోన్ పెట్టుకుని ఉన్నాడు.

ఆమెకి ఇంటి వెనక వైపు ఉన్న చిన్న రూమ్ ఇచ్చారు. ఒక మంచం, ఊచలున్న కిటికీ, బ్యాగు తగిలించుకోడానికి గోడకి ఒక మేకు, ఒక సాయిబాబా ఫోటో. అడక్కుండానే లక్ష్మి బాత్రూంలో వేడినీళ్ళ బకెట్ పెట్టి వెళ్ళింది.

రాత్రి భోజనాల దగ్గర నరేష్ మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. వాడు అలాంటి కుర్రాడే. మిర్యాలగూడ గురించి, సర్వే గురించి, ఆ యాప్ ఆఫ్‌లైన్‌లో కూడా పని చేస్తుందా అని అడిగి, తర్వాత మెల్లగా ఊరి మీద పడ్డాడు.

"మీకు నంబర్లు రావు మేడం," అన్నాడు నవ్వుతూ, అన్నం కలుపుకుంటూ. "ఇప్పుడే చెప్తున్నా, మీ బ్యాటరీ దాచుకోండి. ఇది బాగా వెనకబడ్డ ఊరు. మనుషుల్ని లెక్కపెడితే ఎవడో వచ్చి ఒకర్ని ఎత్తుకుపోతాడని ఇక్కడివాళ్ళ నమ్మకం. నల్గొండలో మా క్లాస్‌మేట్స్ నన్ను చూసి తెగ నవ్వుతారు తెలుసా? కొండమల్లేపల్లి, లెక్క రాని ఊరు అని."

"నరేష్," అంది వాళ్ళమ్మ హెచ్చరిస్తున్నట్టుగా.

"ఏంటి? నిజమే కదా. కావాలంటే నాన్నని అడగండి. ఈ ఊళ్ళో ముప్ఫై ఐదేళ్ళు మ్యాథ్స్ చెప్పారు. సొంత ఇంట్లో ఎంతమంది ఉన్నారో మాత్రం చెప్పలేరు," అన్నాడు ఇంకా నవ్వుతూనే.

యాదగిరి నవ్వలేదు. నరేష్ ఏ జోక్ వేసినా, ఆయన మొహంలో ఒక్కసారి కూడా నవ్వు రాలేదు. మౌనంగా అన్నం తినేసి, పాతకాలం పద్ధతిలో పళ్ళెంలోనే చెయ్యి కడుక్కుని, కళ్ళద్దాల పైనుంచి ప్రవల్లిక వైపు చూశాడు.

"మేడం," అన్నాడు మర్యాదగా, ఇంటికొచ్చిన అతిథితో ఒక టీచరు మాట్లాడినట్టు. "మీకు ఇక్కడ ఏ ఇబ్బందీ ఉండదు. మీ పని ఎన్నాళ్ళు పడితే అన్నాళ్ళు ఉండండి. నేను మిమ్మల్ని ఒక్కటే అడుగుతున్నా. ఈ ఇంట్లో 'లెక్క' అనే మాట మాత్రం అనకండి. సరదాకి కూడా వద్దు. వీడితో వద్దు. ఎవరితోనూ వద్దు."

"సార్, అదే కదా నా జాబ్," అంది ప్రవల్లిక తడబడుతూ.

"బయట అది మీ జాబ్. ఈ ఇంట్లో మాత్రం నేను అడుగుతున్నాను," అన్నాడు ఆయన ప్రశాంతంగా.

"సరే సార్," అంది. కానీ మనస్ఫూర్తిగా అనలేదు. ఈ మాటని ఎలా దాటాలా అని అప్పటికే ఆమె బుర్ర ఆలోచిస్తోంది. ఆ అమ్మాయి అలాంటిది మరి.

మరుసటి రోజు రాత్రి భోజనాల దగ్గర ఆ ప్రయత్నం చేసింది. లక్ష్మి వడ్డిస్తోంది. నేల మీద వరుసగా స్టీలు పళ్ళేలు. ప్రవల్లిక వాటి వైపు చూస్తూ, తనలో తను మాట్లాడుకుంటున్నట్టు, చాలా తేలిగ్గా అంది, "ఒకటి, రెండు, మూడు, నాలుగు. నాలుగు పళ్ళేలు."

లక్ష్మి చేతిలోని గిన్నె జారి కింద పడింది. అది సాంబారు గిన్నె. సాంబారు నేలంతా పాకి నరేష్ కాలి మీద పడేసరికి వాడు కెవ్వున అరుస్తూ లేచి నిలబడ్డాడు. లక్ష్మి మాత్రం తుడవడానికి కూడా కదల్లేదు. ఆ గిన్నె ఇంకా చేతిలోనే ఉన్నట్టు రెండు చేతులూ ముందుకు చాపి అలాగే బొమ్మలా నిలబడిపోయింది. ఆవిడ మొహం రంగు మారిపోయింది. అలాంటి రంగుని ప్రవల్లిక ఇంతకుముందు హాస్పిటల్స్‌లో మాత్రమే చూసింది.

యాదగిరి లేచాడు. ఏమీ అనలేదు, ప్రవల్లిక వైపు కనీసం చూడను కూడా లేదు. బయట వరండాలోకి వెళ్ళి చీకట్లో మంచం మీద కూర్చుండిపోయాడు. గంటసేపటి దాకా లోపలికి రాలేదు. లక్ష్మి మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా నేలంతా తుడిచింది. పది నిమిషాల ముందు ఊరిని చూసి వెక్కిరించిన నరేష్, మిగిలిన అన్నాన్ని తల దించుకుని పళ్ళెం వైపే చూస్తూ తిన్నాడు.

ప్రవల్లిక తన రూమ్‌లోకి వెళ్ళి మంచం మీద కూర్చుంది. చూసుకుంటే తన చేతులు కూడా వణుకుతున్నాయి. అన్నం పెడుతున్నవాళ్ళతో అమర్యాదగా ప్రవర్తించాను కదా, అందుకే అలా ఉంది అని తనకి తను సర్ది చెప్పుకుంది. అది నిజమే. కానీ అది మొత్తం నిజం కాదు.

* * *

మూడో రోజు గుడికి వెళ్ళింది. వేరుశనక్కాయలాయన చెప్పాడని ఒక కారణం అయితే, ఇదంతా ఒట్టి పిచ్చి నమ్మకం అని నిరూపించడానికి ఏ పనైనా చేసే రకం తను అనేది ఇంకో కారణం.

అది చిన్న వెంకటేశ్వర స్వామి గుడి. పక్కనే కోనేరు. పూజారి గుడి మెట్ల మీద కూర్చుని అన్నం తింటున్నాడు. లోపల గుమ్మం పక్క గోడకి ఒక క్యాలెండర్ వేలాడుతోంది. పైన దేవుడి బొమ్మ, కింద తేదీల గడులు.. షాపులవాళ్ళు ఫ్రీగా ఇచ్చే మామూలు క్యాలెండరే. మిగిలిన రోజులు లెక్కపెట్టుకునేటప్పుడు ఎవరైనా చూసినట్టే చూసింది. ముప్ఫై ఒకటి తన డెడ్‌లైన్ కదా, ఆ తేదీ కోసం వెతుకుతోంది.

డిసెంబర్ ఇరవై ఆరో తేదీ చుట్టూ ఒక సున్నా చుట్టి ఉంది. ఎర్ర ఇంకుతో. అది అచ్చులో వచ్చిన ఎరుపు కాదు. ఎవరో పెన్నుతో చుట్టారు, మళ్ళీ చుట్టారు, మళ్ళీ మళ్ళీ చుట్టారు.. ఆ గీత లావుగా అయిపోయేదాకా. పక్కన ఏమీ రాసి లేదు. ఏ పండగ పేరూ లేదు.

"ఇరవై ఆరో తేదీన ఏముంది?" పూజారిని అడిగింది.

ఆయన అన్నంలోంచి తల ఎత్తి, ముందు క్యాలెండర్ వైపు, తర్వాత ఆమె మెడలోని లేన్యార్డ్ వైపు చూశాడు.

"ఏమీ లేదు," అన్నాడు.

"సున్నా చుట్టి ఉంది కదా," అంది పట్టు వదలకుండా.

"ఏమీ లేదు. ఎవరూ బయటికి రారు," అన్నాడు ముక్తసరిగా.

"బయటికి రాకపోవడం అంటే? ఎక్కడికి?"

"ఎక్కడికీ రారమ్మా. ఆ రోజు ఎవరూ గడప దాటరు. ఆ లోపే నీ పని పూర్తి చేసుకో," అనేసి మళ్ళీ అన్నంలో పడిపోయాడు. గుడి నుంచి ఆమెకి దక్కింది అంతే.

పదకొండు రోజులు. ఇంటికి తిరిగి వస్తూ ఆ రోజుల్ని లెక్కపెట్టింది. తర్వాత సడన్‌గా ఆపేసింది.. పైకి అనడం కూడా, మనసులో లెక్కపెట్టడం కూడా. ఎందుకంటే తను అలా లెక్కపెడుతున్నానని తనకే తెలిసి రావడం మొదలైంది.

ఆ సాయంత్రం నల్గొండలో ఉన్న సూపర్‌వైజర్‌కి ఫోన్ చేసింది. ఆయన పేరు శ్రీనివాస్. ఆయన చేతి కింద నలభై ఊళ్ళు, ఒంట్లో జలుబు. ఖాళీ గడి, బీరువాలో ఫారాలు, గుడి.. అంతా పూసగుచ్చినట్టు చెప్పింది. ఆయన దగ్గు వచ్చేదాకా పడీ పడీ నవ్వాడు.

"కొండమల్లేపల్లా!" అన్నాడు. "నీకు ముందే చెప్పాల్సింది. ప్రతి ఏడాదీ ఎవరో ఒకరు ఇలాగే వస్తారు. విను. ఏదో ఒక నంబరు రాసెయ్. నాలుగో, ఐదో.. ఇల్లు చూస్తే ఎంత సరిపోతుందనిపిస్తే అంత. ఎవరూ చెక్ చెయ్యరు ప్రవల్లికా. జిల్లావాళ్ళు చెయ్యరు, స్టేట్‌వాళ్ళు అసలే చెయ్యరు. ముప్ఫై ఒకటి లోపు ఫైల్ క్లోజ్ అయితే చాలు వాళ్ళకి."

"నాకు రాని నంబర్లు నేను రాయను సార్," అంది ఖచ్చితంగా.

"అయితే అందరిలాగే ఖాళీ ఫారాలు పట్టుకుని వస్తావు. అప్పుడు ఆఫీసు నుంచి ఎవర్నో పంపించి నంబర్లు వేయించాలి. ఎందుకంత మొండితనం?" విసుక్కున్నాడు.

"ఆ మొండితనం చూసే కదా సార్ నాకీ జాబ్ ఇచ్చారు," అంది. అవతల ఆయన గమ్మున అయిపోవడం ఆమెకి వినిపించింది. ఎందుకంటే అది నిజం.

ఆమె ఒక్క నంబరు కూడా రాయలేదు. మర్నాడు ఇంకో ఏడు ఇళ్ళు చేసింది. ఇంకో ఏడు ఖాళీ గడులు.

* * *

ఇప్పుడు ఆ రాత్రి ఏం జరిగిందో వినండి.

ఆమె రూమ్ ఇంటి వెనక వైపు ఉంది. ఆమె రూమ్‌కీ, యాదగిరి లక్ష్మిల గదికీ మధ్య ఉన్నది ఒక్క ఇటుక మందం గోడ. ఇంకా ఉక్కపోతగానే ఉండటంతో అవతలి గది కిటికీ తెరిచే ఉంది. పదకొండింటికి లైట్ ఆర్పేసి పడుకుంది కానీ నిద్ర పట్టలేదు. మామూలుగా తనకి అలా ఎప్పుడూ జరగదు. అప్పుడే వాళ్ళు మాట్లాడుకోవడం వినిపించింది. మాట్లాడటం కాదు.. గుసగుసలు. మామూలు మాట కంటే మెల్లగా ఉండి కూడా, ఇంకా దూరం వినిపించే గుసగుసలు.

యాదగిరి ఏదో అన్నాడు, సరిగ్గా వినిపించలేదు. తర్వాత లక్ష్మి గొంతు. ఆవిడ గుసగుస కత్తిలా పదునుగా ఉంది.

"పళ్ళేలు లెక్కపెట్టింది. నా ఇంట్లో. నా వంటింట్లో. వాడు అక్కడే కూర్చుని ఉండగా."

యాదగిరి మళ్ళీ ఏదో అన్నాడు.

"జిల్లావాళ్ళు ఏమన్నా నాకు అనవసరం," అంది లక్ష్మి. "ఆ పిల్ల జాబ్‌తో కూడా నాకు పని లేదు. ఇరవై ఆరో తేదీకి ఇంకా ఇక్కడే ఉంటే, పశువుల కొట్టంలో పడుకోబెట్టండి. ఆ తలుపుకి నంబరు లేదు."

తర్వాత ఏమీ వినిపించలేదు. ఒక మనిషి మంచం మీద పక్కకి ఒత్తిగిల్లిన చప్పుడు మాత్రం.

చీకట్లో కళ్ళు తెరుచుకుని అలాగే పడుకుంది ప్రవల్లిక. చెవిలో మళ్ళీ మళ్ళీ మోగుతున్నది పశువుల కొట్టం కాదు. ఆ చివరి మాట. "ఆ తలుపుకి నంబరు లేదు."

చప్పుడు చెయ్యకుండా మెల్లగా లేచి, తన రూమ్ గుమ్మం దగ్గరికి వెళ్ళింది. చీకట్లోనే చట్రం పై భాగాన్ని వేళ్ళతో తడిమి చూసింది. వేళ్ళకి రంగు తగిలింది.. కొంచెం ఉబ్బెత్తుగా, రెండు అంకెలు. వాటిని చదవడానికి ఆమెకి లైట్ అవసరం లేకపోయింది.