Kids · 1 minఎలుకలు, ఏనుగులు

అనగనగా ఒక పాత ఊరు. అక్కడ ఎలుకలు తప్ప ఎవరూ ఉండేవారు కాదు. కూలిన గోడలు, ఖాళీ వంటిళ్ళు, రాళ్ళ కింద వెచ్చని చోట్లు, అన్నీ వాటివే. అవి చాలా సంతోషంగా ఉండేవి. వాటి రాజు హిరణ్యకుడు అనే చిన్న గోధుమరంగు ఎలుక. అతనికి తన మీసాలంటే మహా గర్వం.

దగ్గర్లోని అడవిలో ఒక ఏనుగుల గుంపు ఉండేది. దానికి నాయకుడు గజపతి అనే పెద్ద ముసలి ఏనుగు. ఒక ఎండాకాలం వాటి చెరువు ఎండి చిన్న గుంటలా మిగిలింది. పాత ఊరికి అవతల ఒక పెద్ద సరస్సు ఉందని తెలిసింది. రోజూ పొద్దున్నే గుంపంతా సరస్సుకు బయల్దేరేది. దగ్గరి దారి సరిగ్గా ఎలుకల ఊరి పెద్ద వీధి మీదుగానే పోయేది.

ఏనుగులకు ఎలాంటి చెడు ఉద్దేశం లేదు. అవి కిందికి చూడలేదు, అంతే. కానీ రోజూ పొద్దున్నే గోడలు కూలిపోయేవి, వంటిళ్ళు నలిగిపోయేవి, ఎలుకల కుటుంబాలు పిల్లల్ని నోట కరుచుకుని పరుగులు తీసేవి. వారం తిరిగేసరికి ఊళ్ళో ఎవరికీ కంటి మీద కునుకు లేదు.

హిరణ్యకుడు తన మర్యాదలన్నీ కూడగట్టుకుని దారి మీదికి వెళ్ళాడు. ఒక రాయి ఎక్కినా గజపతి కాలి గోరు ఎత్తుకే అందాడు. "మహారాజా!" అని గట్టిగా అరిచాడు. "మీ దారి మా ఇళ్ళ మీదుగా పోతోంది. దయచేసి వేరే దారిన వెళ్ళండి. ఈ మేలు చేస్తే ఏదో ఒక రోజు తప్పకుండా తీర్చుకుంటాం."

గజపతి తన పెద్ద తలను కిందికి వంచి విన్నాడు. మళ్ళీ చెప్పించుకున్నాడు. తర్వాత పొట్ట కదిలేలా నవ్వాడు. "నువ్వు నా మేలు తీర్చుకుంటావా, బుజ్జీ? సరే, నువ్వు అడిగినట్టే కానీ. ఆ రోజు కోసం ఎదురుచూస్తాను." మంచి మనసున్న ముసలాయన కదా, ఆ రోజు నుంచి గుంపు కొండ చుట్టూ తిరిగి వెళ్ళింది. ఎలుకలు వంటిళ్ళు మళ్ళీ కట్టుకున్నాయి. ఆ సంగతి హిరణ్యకుడు తప్ప అందరూ మరిచిపోయారు.

కొన్ని నెలల తర్వాత రాజుగారి వేటగాళ్ళు ఏనుగులను పట్టడానికి ఆ అడవికి వచ్చారు. పెద్ద పెద్ద చెట్ల మధ్య లావాటి తాళ్ళు కట్టి గుంపును అటు తోలారు. సాయంత్రానికల్లా ఏనుగులన్నీ చిక్కుకుపోయాయి. ఎంత లాగితే తాళ్ళు అంత బిగుసుకున్నాయి. గజపతి తొండం ఎత్తి పెద్దగా ఘీంకరించాడు. ఆ పిలుపు అడవి దాటి పాత ఊరి దాకా వినిపించింది.

హిరణ్యకుడు పక్క మీద లేచి కూర్చున్నాడు. "ఈ గొంతు నాకు తెలుసు" అన్నాడు. "అందరినీ లేపండి. పళ్ళు వెంట తెచ్చుకోమని చెప్పండి."

ఆ రాత్రంతా ఎలుకలు పొడవైన గోధుమరంగు వరుసలో అడవిలో పరుగెత్తాయి. వేల కొద్దీ, అమ్మమ్మలు, చంటిపిల్లలతో సహా. వెన్నెల్లో ఏనుగులు కనిపించాయి. హిరణ్యకుడు గజపతి కాలి మీదికి ఎక్కి వంగి నమస్కరించాడు. "నమస్కారం మహారాజా. ఆ చిన్న సంగతి మీద వచ్చాను."

ఎలుకలు కొరకడం మొదలుపెట్టాయి. ఒక ఎలుక కొరికితే పెద్ద శబ్దం రాదు. పదివేల ఎలుకలు కొరికితే వాన కురిసినట్టు ఉంటుంది. ఒక్కొక్క తాడు పీలికలై, తెగి, కింద పడింది. తెల్లవారే లోపు గుంపంతా విడుదలైంది. పొద్దున్నే వచ్చిన వేటగాళ్ళకి కొరికిన తాడు ముక్కలు, ఇంటి వైపు వెళ్ళిన పెద్ద పెద్ద అడుగుజాడలు మాత్రమే కనిపించాయి.

గజపతి తన పెద్ద కన్ను బుల్లి రాజుకు ఎదురుగా వచ్చేదాకా తల దించాడు. "నేను నిన్ను చూసి నవ్వాను" అన్నాడు. "అవును" అన్నాడు హిరణ్యకుడు. "చాలా మంచి నవ్వు. వెళ్ళేటప్పుడు మా వంటిళ్ళు చూసుకుని నడవండి."

ఆ రోజు నుంచి ఆ గుంపులోని పిల్ల ఏనుగు ఏదైనా చిన్న ప్రాణిని చూసి నవ్వితే, ముసలి గజపతి దాని చెవి మెల్లగా పట్టుకుని ఇలా అనేవాడు: "ఎదురైన వాళ్ళందరితో మంచిగా ఉండు బుజ్జీ. రాత్రిపూట నీ కోసం ఎవరు వస్తారో నీకు ఇంకా తెలియదు."