Horror · 1 minన్యూ లుక్

తూర్పు గోదావరి వైపు, పెద్దాపురం రోడ్డు మీద రాజుపాలెం అని ఒక ఊరు ఉంది. నాలుగు టీ కొట్లు, ఒక బట్టల బజారు, ఒక గుడి, బస్టాండు, దాని పక్కనే ఒక లాడ్జి. ఒక్కసారి చూసి వెళ్ళిపోతే మళ్ళీ గుర్తుకు కూడా రాని మామూలు ఊరు.

కానీ మెయిన్ రోడ్డు మీద, బట్టల బజారుకు సరిగ్గా ఎదురుగా, 1958 నుంచి మూసేసి ఉన్న ఒక కొట్టు ఉంది. షట్టరు ఎప్పుడో తీసేశారు, తలుపుకు మేకులు కొట్టేశారు. అద్దం కిటికీ యాభై ఏళ్ళ దుమ్ము పట్టి బూడిద రంగుకు తిరిగిపోయింది. దారిన పోయేవాళ్ళు ఆగి లోపలికి తొంగి చూస్తే, నిజంగానే చాలామంది ఆగి చూస్తారు, లోపల ఒక్కటే కనిపిస్తుంది. ఒక మంగలి కుర్చీ. పాత కాలపు బరువైన ఇనప కుర్చీ, పగుళ్ళిచ్చిన తోలు సీటుతో. అది వెనక గోడ మీది అద్దం వైపు తిరిగి ఉంటుంది. యాభై ఏళ్ళుగా ఆ అద్దం వైపే చూస్తూ ఉంది.

ఆ కొట్టు గురించి ఆ ఊరి మగవాళ్ళకు ఒక నియమం ఉంది. బయటివాళ్ళ ముందు దాని మాట ఎత్తరు, కానీ రాజుపాలెంలో పుట్టిన ప్రతి మగాడికీ చిన్నప్పటి నుంచే అది తెలుసు. పొద్దున లేచేసరికి మీ దిండు మీద, మీ తల పక్కనే, మీ జుట్టే ఒక పాయ తిన్నగా కత్తిరించి పెట్టి ఉంటే.. మీకు ఇంక పదకొండు రోజులే. అంతే. పదకొండు రోజులు. దాన్ని అక్కడ "కొండయ్య క్షవరం" అంటారు. ఆ పదకొండుని పన్నెండు చేసే దారి ఇప్పటిదాకా ఆ ఊళ్ళో ఎవరికీ దొరకలేదు.

ఇది 2008లో సురేష్ అనే ఒక కుర్రాడికి జరిగిన సంగతి.

ఆ ఏడాది పసుపులేటి సురేష్ బాబుకి ఇరవై తొమ్మిదేళ్ళు. వాళ్ళమ్మ అన్నపూర్ణది రాజుపాలెమే. భర్త పోయాక బట్టల బజారు వెనక సందులో ఉన్న పుట్టింటికి తిరిగొచ్చేసింది. సురేష్ మాత్రం పెరిగిందంతా హైదరాబాద్‌లోనే. అమీర్‌పేటలో అద్దాల డోర్లు, ఏసీ ఉన్న ఒక మంచి మెన్స్ సెలూన్‌లో పని నేర్చుకుని అక్కడే ఆరేళ్ళు పని చేశాడు. జుట్టు గురించి వాడికి అన్నీ తెలుసు, ఒక్కో వెంట్రుక దాకా. సినిమాల్లో హీరోల కటింగ్ కావాలని కుర్రాళ్ళు అడిగితే అచ్చం అలాగే చేసి పంపేవాడు. ఒకసారి వచ్చిన కస్టమర్ మళ్ళీ మళ్ళీ వచ్చేలా ఎలా మాట్లాడాలో కూడా వాడికి బాగా తెలుసు.

2008 ఎండాకాలంలో అమ్మని చూడ్డానికి వచ్చినప్పుడు, పాత మంగలి కొట్టుకు ఎదురుగా ఖాళీగా ఉన్న ఒక కొట్టు వాడి కంట పడింది. ఒకప్పుడు అది దర్జీ కొట్టు. దర్జీ పోయాడు, కొడుకులు వైజాగ్‌లో సెటిల్ అయిపోయారు. అద్దె ఎంతో అడిగి తెలుసుకోగానే సురేష్‌కి నవ్వొచ్చేసింది. అంత తక్కువ.

"అమ్మా, ఇక్కడ ఒక సెలూన్ పెట్టొచ్చు," అన్నాడు ఉత్సాహంగా. "ఈ ఊళ్ళో అసలు ఏమీ లేదు. కుర్రాళ్ళు కటింగ్ కోసం పెద్దాపురం వెళ్తున్నారు. హైదరాబాద్‌నే ఇక్కడికి తెచ్చి చూపిస్తా."

అన్నపూర్ణ వాడి వైపు ఒకసారి చూసి, తర్వాత రోడ్డు వైపు, ఆ పాత కొట్టు ఉన్న వైపు చూస్తూ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. చివరికి, "ఆ కొట్టు వద్దు సురేష్. బస్టాండు దగ్గర ఏదైనా చూడు," అంది మెల్లగా.

"అది దాదాపు ఫ్రీ అమ్మా. బస్టాండు దగ్గర రెండు వేలు అడుగుతున్నారు."

ఆమె ఇంకేమీ అనలేదు. ఆమె తీరే అంత. నచ్చకపోతే వాదించదు, మాట్లాడటం ఆపేస్తుంది అంతే. ఆ మౌనాన్నే ఆమె ఒప్పుకున్నట్టు అనుకున్నాడు సురేష్. అసలు అడిగి తేల్చుకునే ఓపిక కూడా వాడికి లేదు.

2008 ఆగస్టు తొమ్మిదో తారీఖున న్యూ లుక్ మెన్స్ సెలూన్ తెరిచాడు. ముందంతా గ్లాస్, దాని మీద ఎరుపు నీలం రంగుల్లో పేరు రాయించాడు. లోపల హైదరాబాద్ నుంచి తెప్పించిన రెండు తిరిగే కుర్చీలు, రెండు పెద్ద అద్దాలు, తెల్లటి ట్యూబ్‌లైట్లు, స్ప్రేలు జెల్‌లతో నిండిన ఒక షెల్ఫ్. గోడల మీద కుర్రాళ్ళు అడిగే హెయిర్‌స్టైళ్ళతో సినిమా హీరోల పోస్టర్లు. మూలలో కత్తిరించిన జుట్టు వేయడానికి మూత ఉన్న ఒక స్టీలు డబ్బా. అమీర్‌పేటలో అలాగే చేసేవాళ్ళు మరి. నీట్‌గా, నేల మీద ఒక్క వెంట్రుక కూడా కనిపించకుండా.

వాడి దగ్గర బాబ్జీ అని ఒక అసిస్టెంట్ ఉన్నాడు. ఇరవై నాలుగేళ్ళు, పక్క ఊరివాడు. కత్తెర చేతిలో ఎంత చురుకో, నోరు అంతకంటే చురుకు. ఇంకా రాజు అని పందొమ్మిదేళ్ళ పిల్లాడు ఉన్నాడు. రోజూ పొద్దున ఏడింటికల్లా చీపురు పట్టుకుని వచ్చి నేల ఊడ్చి, డబ్బాను మున్సిపాలిటీ బండిలో ఖాళీ చేసి, తువ్వాళ్ళు ఉతికేవాడు.

మొదటి వారం బాగా గడిచింది. కాలేజీ కుర్రాళ్ళు నలుగురైదుగురు కలిసి వచ్చి హీరోల పేర్లు చెప్పి కటింగ్ అడిగేవాళ్ళు. శనివారం బ్యాంకు క్లర్కులు వచ్చేవాళ్ళు. అన్నపూర్ణ ఒక్కసారి వచ్చింది. గుమ్మంలోనే నిలబడి అద్దాల్ని, లైట్లని, తెల్ల కోటు వేసుకుని నిలబడ్డ కొడుకుని చూసి, ఒక్క మాట కూడా అనకుండా వెనక్కి వెళ్ళిపోయింది.

న్యూ లుక్ ఎడమ పక్కనే ఒక టీ కొట్టు. నలభై ఏళ్ళుగా అది అక్కడే ఉంది. దాని యజమాని పెద్దిరెడ్డి. డెబ్బై మూడేళ్ళ బక్క మనిషి, కాలర్ దాకా పెరిగిన తెల్లటి జుట్టు. ఆ ఊళ్ళో అది ఎంత వింతైన విషయమో సురేష్‌కి తర్వాత కానీ అర్థం కాలేదు. పెద్దిరెడ్డి రోజూ పొద్దున అయిదింటికే కొట్టు తెరుస్తాడు. సురేష్ తెరిచేది ఎనిమిదింటికి. మొదటి వారంలోనే వాడు ఒక విషయం గమనించాడు, అది చూసి వాడికి భలే నవ్వొచ్చింది.

రోజూ పొద్దున, పొయ్యి వెలిగించకముందే, నీళ్ళు పెట్టకముందే, తన కౌంటర్ వైపు కూడా చూడకుండా, పెద్దిరెడ్డి ముందు రోడ్డు మీదకి వచ్చి ఎదురుగా ఉన్న ఆ పాత కొట్టు వైపు చూస్తాడు. కదలకుండా నిలబడి ఆ బూడిద రంగు అద్దంలోంచి కొన్ని క్షణాలు తదేకంగా చూసి, అప్పుడు గానీ లోపలికి వెళ్ళి పని మొదలుపెట్టడు.

ప్రతి రోజూ అంతే. ఆరు రోజులు అలా చూస్తూ ఊరుకున్నాడు సురేష్. ఏడో రోజు ఇక ఆగలేకపోయాడు.

"తాతయ్యా, ఆ కొట్టులో ఏముంది? ఏదైనా అమ్మాయా?" అని వెటకారంగా అడిగాడు.

పెద్దిరెడ్డి టీ పోస్తూనే ఉన్నాడు, తల కూడా ఎత్తలేదు. "నువ్వు ఆ హైదరాబాద్ కుర్రాడివి కదా."

"అవును తాతయ్యా."

"అన్నపూర్ణ కొడుకువి."

"అవును."

ముసలాయన టీ గ్లాసు వాడి ముందు పెట్టి, పొద్దుటి పూట ఎప్పుడూ చేయని పని చేశాడు. బెంచీ మీద కూర్చున్నాడు. తర్వాత ఏ బస్సు ఎక్కితే ఏ ఊరు వెళ్తుందో చెప్పినంత మామూలుగా సురేష్‌కి ఆ నియమాలన్నీ చెప్పాడు.

"అది కొండయ్య కొట్టు. మంగలి. 1958 నుంచి మూసే ఉంది. లోపల ఏముందో నువ్వు చూశావు కదా. కుర్చీ. ఇప్పుడు జాగ్రత్తగా విను. ఈ ఊళ్ళో ఏ మగాడైనా పొద్దున లేచేసరికి దిండు మీద వాడి జుట్టు పాయ కనిపిస్తే, కత్తిరించి, మంగలి పక్కన పెట్టినట్టు తల పక్కనే పెట్టి ఉంటే, వాడికి ఇంక పదకొండు రోజులు. పదకొండో రోజు పొద్దున వాడు నిద్ర లేవడు. డాక్టరు గుండె ఆగిందని రాస్తాడు. అది గుండె కాదని ఊరందరికీ తెలుసు."

సురేష్ ముసిముసిగా నవ్వుతూ వింటున్నాడు. ముసలాయన మొహంలో మాత్రం నవ్వు లేదు.

"ఆ కుర్చీ ఉంది చూడు," అన్నాడు పెద్దిరెడ్డి. "అది అద్దం వైపే ఉంటుంది. కానీ రాత్రిపూట, దాని దగ్గర ఎవరిదైనా జుట్టు ఉన్న రాత్రి, అది తిరుగుతుంది. ఎవరి జుట్టు ఉందో వాడి వీధి వైపు తిరుగుతుంది. అందుకే నేను రోజూ చూసేది. ఈ ఊళ్ళో ప్రతి మగాడూ చూస్తాడు బాబూ. పొద్దున ఆ కుర్చీ నీ వీధి వైపు తిరిగి ఉంటే, ఇంటికి పరిగెత్తి ఇంట్లో ఉన్న ప్రతి దిండూ వెతుక్కుంటావు."

"తాతయ్యా.."

"ఇంకా అయిపోలేదు," అన్నాడు గట్టిగా. "అది మగవాళ్ళనే తీసుకుంటుంది. ఆడవాళ్ళని కాదు, పిల్లల్ని కాదు. ఇప్పటిదాకా ఒక్క పిల్లాడిని కూడా ముట్టుకోలేదు. ఇంకోటి.. అది జుట్టుతోనే తయారైంది బాబూ. దానికి కూలి జుట్టు, అదీ జుట్టే. జుట్టు ఎక్కడ పోగుపడి ఉంటే అక్కడ అది నిలబడగలదు. అందుకే ఈ ఊళ్ళో ఏ మంగలీ ఊడ్చిన జుట్టు కొట్టులో ఉంచడు. కాల్చేస్తారు. ప్రతి రాత్రీ కొట్టు మూసే ముందు వెనక డ్రమ్ములో వేసి కాల్చేస్తారు. యాభై ఏళ్ళుగా అంతే."

అంటూ గడ్డంతో సురేష్ కొట్టు వైపు చూపించాడు. గ్లాస్‌లోంచి ఆ స్టీలు డబ్బా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

"ఊడ్చిన జుట్టు కాల్చెయ్ బాబూ. ప్రతి రాత్రీ. ఆ డబ్బా మాత్రం ఉంచకు."

సురేష్ పకపకా నవ్వేశాడు. ఆపుకుందామన్నా ఆగలేదు. ఇరవై తొమ్మిదేళ్ళ వయసు, హైదరాబాద్ నుంచి వచ్చినవాడు, ఇప్పుడే రెండు తిరిగే కుర్చీలకు డబ్బులు కట్టినవాడు. వాడికి ఇదంతా ఒక జోక్‌లా అనిపించింది.

"తాతయ్యా, ఇది 2008."

"ఏడాదితో దీనికి సంబంధం లేదు," అని పెద్దిరెడ్డి లేచి పొయ్యి దగ్గరికి వెళ్ళిపోయాడు. అంతటితో ఆ మాట అయిపోయింది. మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఆ ప్రస్తావన తేలేదు. చెప్పిందే మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పే మనిషి కాదు ఆయన.

ఇక సురేష్ జుట్టు కాల్చలేదు. ముసలాయన సలహా గురించి ఎవరైనా ఎంత ఆలోచిస్తారో అంతే, ఒక్క రోజు ఆలోచించి తర్వాత పూర్తిగా మర్చిపోయాడు. రాజు జుట్టు ఊడ్చి డబ్బాలో వేసేవాడు, పొద్దున ఆ డబ్బా మున్సిపాలిటీ బండిలోకి వెళ్ళేది. క్లీన్‌గా, మోడర్న్‌గా. బాబ్జీ వారం రోజులు రోజూ దాని మీద ఏదో ఒక జోక్ వేశాడు, తర్వాత వాడికే బోర్ కొట్టి మానేశాడు.

అన్నపూర్ణకు మాత్రం బోర్ కొట్టలేదు. ఆదివారం భోజనం క్యారేజీ తెచ్చి, ఆ డబ్బా పక్కనే నిలబడి, "ముసలాయన చెప్పినట్టు చెయ్యి సురేష్. నీకేం పోతుంది? ఒక్క అగ్గిపుల్ల," అంది బతిమాలుతున్నట్టు.

"అమ్మా, బండి ఉంది. మున్సిపాలిటీ ఉంది. ఇది 1958 కాదు," అన్నాడు విసుగ్గా.

"ఏ సంవత్సరమో నాకూ తెలుసు."

"మరి ఎందుకు?"

ఆమె జవాబు చెప్పలేదు. క్యారేజీ కౌంటర్ మీద పెట్టి ఇంటికి వెళ్ళిపోయింది. ఆ రాత్రి సురేష్ డబ్బా బయటికి తీసి, సరే లే కాల్చేస్తా, ఏం పోతుంది అనుకున్నాడు. అంతలోనే లేటుగా ఒక కస్టమర్ వచ్చేసరికి ఆ సంగతే మర్చిపోయాడు. పొద్దున రాజు ఎప్పటిలాగే ఖాళీ చేశాడు.

ఆ డబ్బాని గుర్తు పెట్టుకోండి.

ఇప్పుడు సెప్టెంబర్‌లో ఏం జరిగిందో వినండి.

ఆ రోజు గురువారం, పదకొండో తారీఖు. రాత్రి తొమ్మిదింటికి ఇద్దరు కాలేజీ కుర్రాళ్ళు జుట్టుకు కలర్ వేయించుకోవడానికి వచ్చారు. కలర్ అంటే టైం పడుతుంది కదా, అందుకే సురేష్ ఆ రాత్రి లేటుగా మూశాడు. బాబ్జీ, రాజు ఎప్పుడో ఇంటికి వెళ్ళిపోయారు. పది నలభై అవుతుండగా సురేష్ షట్టరు మోకాలి ఎత్తు దాకా దించి, లోపల ట్యూబ్‌లైట్లు ఆపేసి, తాళాలు పట్టుకుని రోడ్డు మీదకి వచ్చాడు.

రోడ్డు నిర్మానుష్యంగా ఉంది. పెద్దిరెడ్డి కొట్టు మూసేసి ఉంది. బట్టల బజారు దగ్గర ఒక్క వీధి దీపం మాత్రం పసుపు రంగులో మసకగా వెలుగుతోంది. ఎదురుగా ఆ పాత కొట్టు, బూడిద అద్దంతో ఒక చీకటి ముద్దలా ఉంది.

అలవాటుగా దాని వైపు చూశాడు. నెల రోజుల్లో వందసార్లు చూసి ఉంటాడు. కానీ ఈసారి చూసినప్పుడు, తను ఏం చూస్తున్నాడో ఒక్క క్షణం వాడికి అర్థం కాలేదు.

కుర్చీ రోడ్డు వైపు తిరిగి ఉంది.

అద్దం వైపు కాదు, రోడ్డు వైపు. కుర్చీ వీపు ఇప్పుడు అద్దానికి ఉంది. పగిలిన తోలు సీటూ, ఇనప కాలి పట్టీ బయటి అద్దం వైపు, వీధి వైపు తిరిగి ఉన్నాయి. అవి ఎటు తిరిగి ఉన్నాయో అర్థమయ్యేసరికి వాడి మెడ వెనక నుంచి ఏదో చల్లగా జారింది. న్యూ లుక్ వైపు. తన కొట్టు వైపు. తన వైపే.

తాళాలు చేతిలో పట్టుకుని అలాగే బిగుసుకుపోయి నిలబడ్డాడు. ఆ నిశ్శబ్దంలో తన ఊపిరి తనకే గట్టిగా వినిపిస్తోంది, గుండె దడదడా కొట్టుకుంటోంది. తర్వాత అది లైటు వల్లే అని తనకు తానే సర్దిచెప్పుకున్నాడు. ఆపే ముందు తన ట్యూబ్‌లైట్ల వెలుగు ఆ పాత అద్దం మీద ఏటవాలుగా పడి ఉంటుంది, ఆ రిఫ్లెక్షన్ వల్ల కుర్చీ తిరిగినట్టు కనిపించి, ఆ బొమ్మ ఇంకా కళ్ళలోనే ఉండిపోయింది. అంతే, ఇంకేం లేదు.

ఇంటిదాకా అదే మాట మనసులో చెప్పుకుంటూ నడిచాడు. నిద్రపోయాడు కానీ, నిద్ర సరిగ్గా పట్టలేదు.

మరుసటి పొద్దున ఎనిమిదికి కాకుండా ఏడున్నరకే వచ్చేశాడు. తన షట్టరు దగ్గరికి కూడా వెళ్ళకుండా నేరుగా రోడ్డు దాటి, దుమ్ము పట్టిన అద్దానికి మొహం ఆనించి లోపలికి చూశాడు.

కుర్చీ అద్దం వైపు ఉంది.

ఎప్పుడూ ఉన్నట్టే. పగిలిన సీటు, ఇనప వీపు, అద్దానికి సూటిగా. దాని చుట్టూ నేల మీద దుమ్ము మందంగా బూడిదగా పరుచుకుని ఉంది. ఆ దుమ్ము మీద ఒక్క గీత కూడా లేదు.

హమ్మయ్య అనుకుంటూ బిగబట్టిన ఊపిరి వదిలాడు. లైటే. అవును, ఖచ్చితంగా లైటే.

వెనక్కి తిరిగేసరికి పెద్దిరెడ్డి టీ కొట్టు గుమ్మంలో గ్లాసు పట్టుకుని నిలబడి వాడినే చూస్తున్నాడు. సురేష్ చెయ్యి ఎత్తి నవ్వాడు.

"గుడ్ మార్నింగ్ తాతయ్యా. రాత్రి అది ఇటు తిరిగినట్టు అనిపించింది. లైటు వల్ల అయ్యుంటుంది," అన్నాడు తేలిగ్గా.

పెద్దిరెడ్డి గుడ్ మార్నింగ్ చెప్పలేదు. ఓ రెండు క్షణాలు వాడి వైపు చూసి, తర్వాత చేతిలో ఉన్న గ్లాసు వైపు చూసుకుని, వెనక్కి తిరిగి లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు. సురేష్ కళ్ళలోకి చూడలేదు. అప్పుడే కాదు, ఆ రోజంతా చూడలేదు. టీ ఇచ్చాడు, చిల్లర తీసుకున్నాడు, కానీ కళ్ళు మాత్రం కౌంటర్ మీదే ఉంచాడు.

ఆగస్టులో తను నవ్వినందుకు ముసలాయన ఇంకా అలిగి ఉన్నాడేమో అనుకున్నాడు సురేష్.

అప్పుడే రాజు వచ్చాడు.

రాజు రోజూ ఏడింటికే వస్తాడు. ఆ రోజు లేటుగా వచ్చాడు. వచ్చినవాడు ఒక చేతిలో చీపురు పట్టుకుని, లోపలికి అడుగు పెట్టకుండా సెలూన్ గుమ్మంలోనే నిలబడిపోయాడు. సురేష్ అప్పుడు దువ్వెనలు సర్దుతున్నాడు.

"ఏంట్రా రాజూ? రా, ఊడువు."

"అన్నా.." పిల్లాడి గొంతు చిన్నగా వణుకుతోంది. "అన్నా, డబ్బా."

"డబ్బాకేమైంది?"

"నిన్న రాత్రి ఖాళీ చేశానన్నా. వెళ్ళే ముందే. బండి లేటుగా ఆరున్నరకి వచ్చింది, అప్పుడే ఖాళీ చేశా. నువ్వు చూశావు కదా."

నిజమే, సురేష్ చూశాడు. "అయితే ఏంటి?"

"నిండిపోయి ఉందన్నా," అన్నాడు భయంగా.

సురేష్ వెళ్ళి మూత ఎత్తాడు.

డబ్బా నిండుగా ఉంది. అంచు దాకా. అదీ నిన్నటి జుట్టు కాదు. జుట్టు గురించి వాడికి తెలుసు, ఆరేళ్ళుగా రోజూ కత్తిరిస్తున్నాడు. నిన్నటి జుట్టు నల్లటి కుర్ర జుట్టు, కాలేజీ పిల్లల చిన్న చిన్న ముక్కలు, అక్కడక్కడా జెల్ అంటుకుని. ఇది అలా కాదు. పొడవాటి వెంట్రుకలు, కొన్ని వాడి ముంజేయి అంత పొడవు. చాలావరకు నెరిసిన బూడిద రంగు జుట్టు, కొంత పూర్తిగా తెల్లటిది. ముసలివాళ్ళ జుట్టు, ముసలమ్మల జుట్టు. పైగా డబ్బాలో జుట్టు పడ్డట్టు పడి లేదు. పేర్చి ఉంది. ఒక వరుస మీద ఇంకో వరుస, ప్రతి వెంట్రుకా తిన్నగా, కత్తిరిస్తూ మంగలి ఒక పాయని తర్వాత ఊడ్చేద్దామని కౌంటర్ మీద పక్కన పెట్టినట్టు. వరుస మీద వరుస మీద వరుస, డబ్బా పై దాకా.

మూత చేతిలో పట్టుకుని సురేష్ చాలాసేపు అలాగే నిలబడిపోయాడు. ఏం ఆలోచించాలో కూడా తెలియని స్థితి. రాజు లోపలికి రాలేదు. తర్వాత వచ్చిన బాబ్జీ డబ్బాలోకి తొంగి చూసి, ఎప్పుడూ ఆగని వాడి నోరు ఒక్కసారిగా మూతపడింది.

"ఎవరో కావాలనే చేస్తున్నారు," అన్నాడు సురేష్ చివరికి. "ఊళ్ళో ఏ ముసలి వెధవో. ఎవరి దగ్గరో తాళం ఉంది. ఆ పెద్దిరెడ్డి మనుషులే. హైదరాబాద్ కుర్రాడిని భయపెట్టాలని చూస్తున్నారు."

ఆ మాట గట్టిగా, అందరికీ వినిపించేలా అన్నాడు. ఎవరూ జవాబు చెప్పలేదు. రాజుతో ఆ డబ్బాని బట్టల బజారు వెనక ఖాళీ స్థలంలో ఖాళీ చేయించి, మూత మీద ఒక రాయి పెట్టమన్నాడు. ఆ రాత్రి షట్టరు తాళం రెండుసార్లు లాగి చూసుకున్నాడు. అమ్మకి మాత్రం ఏమీ చెప్పలేదు.

అది సెప్టెంబర్ పద్దెనిమిది. పందొమ్మిదో తారీఖు పొద్దున డబ్బా ఖాళీగా ఉంది, మూత మీద రాయి అలాగే ఉంది. అది చూశాక వాడు మళ్ళీ తేలిగ్గా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. ఏదో ఆకతాయి పని, అంతకంటే ఏం లేదు అనుకున్నాడు.

2008 సెప్టెంబర్ ఇరవై పొద్దున, అలారం మోగకముందే ఆరూ పదికి సురేష్‌కి మెలకువ వచ్చింది. గదిలోకి ఎవరో వచ్చి నిలబడి వెళ్ళినట్టు ఏదో తెలియని ఫీలింగ్.

ఫ్యాన్ తిరుగుతోంది. కిటికీ మూసే ఉంది. తలుపుకు గడియ వేసే ఉంది. ఇంకేమీ లేదు. కదలకుండా పడుకుని చెవులు రిక్కించి విన్నాడు. ఏ చప్పుడూ లేదు.

అప్పుడు దిండు మీద తల పక్కకు తిప్పాడు. కనిపించింది.

దిండు మీద, తన తల పక్కనే, చెవికి ఒక చేతి వెడల్పు దూరంలో, ఒక జుట్టు పాయ. నల్ల జుట్టు. తన జుట్టే. మన చేతిరాత మనకు ఎలా తెలుస్తుందో, తన జుట్టు తనకు అలా తెలుసు. చిటికెన వేలంత పొడవు ఉంది. పీకింది కాదు, తెంపింది కాదు. కత్తితో కత్తిరించింది, ప్రతి వెంట్రుకా ఒకే చోట ఆగేలా. తెల్లటి దిండు గలేబు మీద తిన్నగా పెట్టి ఉంది, ప్రతి వెంట్రుకా వరుసలో, సరిగ్గా మంగలి ఒక పాయని కౌంటర్ మీద పక్కన పెట్టినట్టే.

వణుకుతున్న చేత్తో తల తడుముకున్నాడు. కుడి చెవి పైన చిన్న చోటులో జుట్టు లేదు. కత్తి వెళ్ళిన చోట నున్నగా ఉంది. చర్మం మీద గాటు లేదు, రక్తం లేదు. వాడికి ఏమీ తెలియలేదు, ఏ చప్పుడూ వినిపించలేదు. హాయిగా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.

తల ఎత్తి చూశాడు.

గుమ్మంలో అమ్మ నిలబడి ఉంది. బయటి తలుపుకు గడియ అలాగే ఉంది. ఆమె పక్క గదిలో నిలబడి, వాడు మూయకుండా వదిలేసిన లోపలి తలుపులోంచి చూస్తోంది. ఒక చేతిలో స్టీలు గ్లాసులో కాఫీ. ఆమె వాడి మొహం వైపు చూడటం లేదు. రెప్ప కూడా వేయకుండా దిండు వైపే చూస్తోంది.

ఆమె ఇంకో చెయ్యి ఛాతీ దగ్గర ఉంది. వేళ్ళు కదులుతున్నాయి. సురేష్ వాటినే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. బొటనవేలు చూపుడువేలిని తాకింది, తర్వాత మధ్యవేలిని, తర్వాత ఉంగరపు వేలిని. ఆమె లెక్కపెడుతోంది.

ఆమె అప్పటికే లెక్కపెట్టడం మొదలుపెట్టేసింది.