Part 12 of 20 · 1 minహిందీ

హిందీ టీచరమ్మ తొమ్మిది గంటల నలభైకి రిజిస్టర్ చంకలో పెట్టుకుని, సగానికి కత్తిరించిన ప్రశ్నపత్రాల కట్టతో వచ్చింది. ఆమె కూర్చోలేదు.

ఆమె రావడానికి నాలుగు నిమిషాల ముందు, హాయిగా దూరంగా ఎక్కడి నుంచో వాచీ చెప్పింది:

ఒక పరీక్ష రాబోతోంది.

మూడో వరుసలో రమేష్ ఒళ్ళంతా వేడెక్కుతుండగా నిటారుగా కూర్చున్నాడు. ఆ సంతోషాన్ని తర్వాత చాలాకాలం, తన మీద తనకే జాలి కలిగేలా గుర్తుచేసుకున్నాడు — నాకు తెలుసు. అందరి కంటే ముందు నాకు తెలుసు.

వాడికి నాలుగు నిమిషాలున్నాయి.

మొదటి నిమిషం సంతోషపడటానికి పోయింది. రెండో నిమిషం, తెలియని నలభై మంది కుర్రాళ్ళ వైపు తిరిగి చూడటానికి — ఆ గదిలో వాడికి కలిగిన అత్యుత్తమమైన అనుభూతి అది. మూడో నిమిషం ఎదురుచూడటానికి.

నాలుగో నిమిషంలో ఎక్కడో వాడికి ఒక సందేహం మొదలైంది — అసలు ఏం చేయాలో వాడికి తెలియదు.

సంచీలో హిందీ పుస్తకం ఉంది. తీసి బల్ల కింద మోకాళ్ళ మీద పెట్టుకుని తెరిచాడు. ఒక రైతు, ఒక గుర్రం గురించిన పేజీ తెరుచుకుంది. ఆ గుండ్రటి అక్షరాల్లో పదాలు పేజీ మీద కూర్చుని వాడి వైపే చూశాయి.

పదజాలం జాబితాలో ఇరవై రెండు పదాలు. వాడికి ఆరు తెలుసు.

నూట నలభై సెకన్లలో పదహారు హిందీ పదాలు నేర్చుకోలేరు. నాలుగు కూడా నేర్చుకోలేరు. అక్కడ తెలివి చూపించడానికి ఏమీ లేదు. ఉపాయం లేదు, అడ్డదారి లేదు. ఎప్పుడూ నేర్చుకోని పదం దగ్గరికి ఆలోచనతో చేరే దారి లేదు. అది గతంలో ఏదో ఒక సాయంత్రం కూర్చుని తలలో పెట్టుకున్నదైతే ఉంటుంది, లేకపోతే ఉండదు. ఎంత ముందస్తు హెచ్చరిక అయినా ఆ రెంటిలో ఏది నిజమో మార్చదు.

టీచరమ్మ వచ్చి, “పుస్తకాలు లోపల పెట్టండి. అర కాగితం,” అంది.

రమేష్ పుస్తకం లోపల పెట్టాడు.

ప్రయత్నించాడు. వాడు ప్రయత్నించలేదని ఎవరూ అనుకోకూడదు. కాగితం తీసుకున్నాడు. ఇరవై పదాలు, ఇంగ్లీషు నుంచి హిందీలోకి. కూర్చుని వాటి వైపు చూశాడు. మొదటిది నది. అది వాడికి తెలుసు. దాన్ని రాశాడు. ఆ పేజీ మొత్తంలో వాడికి ఖాయంగా తెలిసిన ఒకే ఒక్క పదం అది.

తర్వాత ఆ మూడు రోజుల్లో దేని గురించైతే వాడు అత్యధికంగా సిగ్గుపడ్డాడో, అది చేశాడు.

దాని మీద వాచీని ఖర్చు చేయాలని చూశాడు.

బల్ల కింద మణికట్టు పట్టుకుని, “లాగండి” అని రాసున్న తలుపుని నెట్టినట్టు, గట్టిగా దాని వైపు ఆలోచించాడు. చెప్పు. నాలుగోది చెప్పు. ప్రసాద్ ఏం రాస్తున్నాడో చెప్పు.

ఏమీ లేదు. ఉండదు కూడా. మూడు రోజుల్లో అది ఒక్క ప్రశ్నకీ జవాబు చెప్పలేదు. హిందీ పరీక్షలో మొదలుపెట్టదు. అసలు చెప్పాలనుకున్నా, దాని దగ్గర ఉన్నది వాడి వైపు వస్తున్న నాలుగు నిమిషాలు. వాడి వైపు వస్తున్నది ఒక మార్కు. మార్కులు మాట్లాడవు.

మూడో వరుసలో, ముందు అర కాగితం, పంతొమ్మిది ఖాళీలతో కూర్చుని — అప్పుడే వాడికి సగం అర్థమైంది.

పరీక్ష రాబోతోందని అది చెప్పగలదు. ప్రశ్నపత్రం చెప్పలేదు. అది సంఘటన ఇస్తుంది, లోపల ఏముందో ఎప్పుడూ ఇవ్వదు. కుక్క గురించి చెప్పింది, దాని పళ్ళ గురించి కాదు. వీధిలో ఏడుపు గురించి చెప్పింది, ఎవరో కాదు. బజ్జీల బండి గురించి చెప్పింది, స్టవ్ కాలు గురించి కాదు. ప్రతిసారీ దాని బయటి భాగం వాడి చేతిలో పెట్టి, లోపలిది తన దగ్గరే ఉంచుకుంది.

ఇరవైకి రెండు వచ్చాయి. నది, ఇంకొక అదృష్టపు ఊహ.

ఉదయం తొమ్మిది ముప్ఫై ఆరుకి ఈ వ్యవహారం మొత్తం గురించి ఒక్క వాక్యం చెప్పి, ఆ తర్వాత ఏమీ చెప్పని వాచీ, వాడి మణికట్టు ఎముక మీద నాలుగు నిమిషాలు ముందుగా నడుస్తూ కూర్చుంది. బెల్లు కొట్టి బయటికొచ్చేసరికి వాడి దగ్గర తొమ్మిది మిగిలాయి. బడి ఇంకా ఐదు గంటలు ఉంది.