Part 16 of 20 · 1 minఇరవై రెండులో పదకొండు

ఆ రాత్రి ఎనిమిది గంటలకి, ముందు గదిలో వెలుతురు ఉన్న మూలన హిందీ పుస్తకంతో కూర్చున్నాడు. ఏ ప్రణాళికా లేదు — ఇంకేమీ తోచలేదు, అంతే.

అది భయంకరంగా ఉంది.

ఎవరు లెక్క రాస్తున్నా, ఇది రికార్డులో ఉండాలని వాడి కోరిక — అది భయంకరంగా ఉంది. జాబితాలో ఇరవై రెండు పదాలు. వాడికి ఆరు తెలుసు. తెలిసిన ఆరూ సులభమైనవే. మిగతా పదహారూ ససేమిరా అన్నాయి. చదివాడు. మళ్ళీ చదివాడు. పుస్తకం మూసేసి చెప్పాలని చూశాడు, రెండు వచ్చాయి. పుస్తకం మీద కోపం వచ్చింది — అది పదకొండేళ్ళ వయసులో మాత్రమే చేయగలిగే పని. తర్వాత తన మీద తనకే కోపం వచ్చింది — అది ఏ వయసులోనైనా చేయగలిగేది. తొమ్మిదిన్నర ప్రాంతంలో అమ్మ తినడానికి రమ్మంది. “ఒక్క నిమిషం” అన్నాడు. ఆమె అవసరమైన దానికంటే ఒక క్షణం ఎక్కువసేపు గుమ్మంలో నిలబడి వెళ్ళిపోయింది.

ఆ రాత్రి పదకొండు వచ్చాయి. ఇరవై రెండులో పదకొండు. దానికి గంటా నలభై నిమిషాలు పట్టింది. అక్షరాలు పేజీ మీద జారడం మొదలయ్యేంత అలసిపోయాడు.

ఇరవై రెండులో పదకొండు.

కాసేపు దాని వైపే చూశాడు. వారం క్రితం వాడు ఇరవై ఐదులో పదకొండు ఇంటికి తెచ్చాడు, దాన్ని ఎదుర్కోలేక పొలిమేరకి పరిగెత్తాడు. ఇదిగో మళ్ళీ అదే దరిద్రపు అంకె. ఈసారి అది వేరే దిక్కుకి వెళ్తోంది.

ఇక్కడే మొత్తం ఉంది — ఒక నల్లని స్త్రీ చూడకుండా దుమ్ములో ఏదో పెట్టినప్పటి నుంచీ ఈ వ్యవహారమంతా దేని వైపు నడుస్తోందో అది:

పరీక్ష రాబోతోందని వాచీ చెప్పగలదు. ప్రశ్నపత్రం చెప్పలేదు. కానీ ఆ ప్రశ్నపత్రం అంటే — నాలుగు నెలలుగా వాడి సొంత ఇంట్లో ఒక పుస్తకంలో కూర్చున్న విషయాల జాబితా మాత్రమే. వాటిలో ఏదైనా, వాడు వాటిని తలలో పెట్టుకోకుండా గడిపిన నాలుగొందల సాయంత్రాల్లో ఏదో ఒకదానిలో, అప్పటికే వాడి తలలో ఉండేది.

జవాబులు నాలుగు నిమిషాలు ముందు రాబట్టలేరు. అవి అప్పటికే వచ్చి ఉండాలి.

ముందే తెలియడం కాదు. అప్పటికే ఉండటం. తలలో, ముందుగానే, ముగిసిపోయి మార్చలేని ఒక గత సాయంత్రం నుంచి — వాచీ ఒక్కసారి కూడా చేరుకోలేకపోయిన చోటు అదే.

భవిష్యత్తు నాలుగు నిమిషాల దూరంలో వచ్చేది, దానితో ఏమీ చేయలేనిది. కానీ మొన్న — అది ‘ఈ రోజు’గా ఉన్నప్పుడు — పూర్తిగా వాడిదే. దాన్ని వాడు ఒక తేనెటీగ మీద ఖర్చు చేశాడు.

వాడు దీన్ని ఇలా చెప్పుకోలేదు. వాడికి పదకొండేళ్ళు. రాత్రి పది గంటలకి నేల మీద కూర్చుని, కళ్ళు మండుతుండగా, తలలో పదకొండు హిందీ పదాలతో వాడు అనుకున్నది ఇంతే:

నేను దెబ్బల నుంచి తప్పించుకోవాలని చూస్తున్నాను. కారణాల నుంచి తప్పించుకోవాల్సింది.

తర్వాత చల్లారిన అన్నం నిలబడే తిని, వెళ్ళి పడుకున్నాడు. ఎలాంటి ప్రణాళికా వేయలేదు.

ఎప్పటిలాగే వాడు నిద్రపోతుండగా వాచీ నిండింది. పదిహేను, ఎదురుచూస్తూ.

ఉదయం గేటు దగ్గర ఒక సైకిల్ నుంచి తప్పుకోవడానికి ఒకటి వాడాడు.

తర్వాత గురువారం దాకా ఇంకొకటి వాడలేదు.