Part 2 of 20 · 1 minమూడు దెబ్బలు

కాకుల కంటే ముందే మగ్గం మొదలైంది.

రమేష్ బతుకులో ప్రతి రోజూ ఆ శబ్దానికే మెలకువ వచ్చేది. ముందు గదిలో గుంత మగ్గం — ఠక్, ఠక్, ఠక్. చీకట్లోనే నాన్న కాళ్ళు తొక్కుడు కర్రల్ని పట్టుకునేవి. నాడె ఇటు వెళ్ళి అటు వచ్చేది. మామూలు రోజుల్లో అది పైన కప్పు ఉన్నట్టే. అది సమాచారం కాదు.

ఆ ఉదయం మాత్రం ఇంకేదో ముందు మాట్లాడింది.

లే.

గట్టిగా కాదు. అసలు అది గొంతు కూడా కాదు. మన ఆలోచనలు ఎలా వస్తాయో అలా వచ్చింది. కానీ అది వాడి ఆలోచన కాదు. అది వాడి ఎడమ మణికట్టు దగ్గరి నుంచి వచ్చింది. చాలా ప్రశాంతంగా.

ఇప్పుడే లే. లేకపోతే అమ్మ కొడుతుంది.

నిద్రలో ఉన్న రమేష్ దాన్ని కల అని పక్కన పెట్టి, పక్కకి తిరిగి, చెయ్యి ముఖం మీద వేసుకున్నాడు.

నాలుగు కిలోమీటర్లు పరిగెత్తి, ప్రాణం పోయేంత భయపడిన కుర్రాడిలా నిన్న రాత్రి తిన్నాడు — అదే వాడు నిజంగా చేసింది కూడా. పొయ్యి దగ్గరే నిలబడి మూడుసార్లు వడ్డించుకున్నాడు. మాట్లాడలేదు. ఇరవై ఐదుకి పదకొండు గురించి అమ్మ ఏమనుకుంటుందో అంతా చెప్పింది. వాడికి ఒక్క ముక్క వినిపించలేదు. తర్వాత రాయిలా నిద్రపోయాడు.

ఆరు గంటల పది నిమిషాలకి అమ్మ కొట్టి లేపింది.

గట్టిగా కాదు. తొడ వెనక ఫ్లాట్‌గా పడే మామూలు ఉదయపు దెబ్బ — పొద్దెక్కింది, మిగతా అందరూ లేచారు అని చెప్పే దెబ్బ. నాలుగు క్షణాలు మంట. మచ్చ ఉండదు. బతుకులో వాడు అలాంటివి దాదాపు రెండు వేలు తిన్నాడు.

గుండె కొట్టుకుంటుండగా, నోరు తెరుచుకుని లేచి కూర్చున్నాడు. మణికట్టు వైపు చూశాడు.

వాచీలో ఆరు గంటల పద్నాలుగు నిమిషాలు. అరుగు మీద గడియారంలో — రేడియో ప్రకారం నాన్న పెట్టేది, దాన్ని ఎవరూ ముట్టుకోకూడదు — పది నిమిషాలు.

“లే, లే, లే.” అమ్మ అప్పటికే గిన్నె నడుముకి ఆనించుకుని బయటికి వెళ్తోంది. “ఈరోజు అత్త వస్తోంది. ఇల్లంతా తలకిందులుగా ఉంది. నువ్వేమో ధాన్యం బస్తాలా పడుకున్నావ్.”

రమేష్ చాలాసేపు వాచీ వైపే చూశాడు.

నాలుగు నిమిషాలు.

పదకొండేళ్ళ పిల్లలు నిర్ణయించుకున్నట్టే వాడూ నిర్ణయించుకున్నాడు — ఇది యాదృచ్ఛికం, ఇప్పుడు చేయాల్సిన తెలివైన పని మళ్ళీ పడుకోవడం.

పడుకునేదాకా మాత్రమే వెళ్ళగలిగాడు.

నీళ్ళు వేడిగా ఉన్నాయి. ఇప్పుడే స్నానానికి వెళ్ళు. అమ్మ రెండోసారి పిలవాల్సి వస్తే గరిటె వాడుతుంది.

“ఇది కల,” అని రమేష్ పైకప్పుతో, పైకే, హేతుబద్ధంగా అన్నాడు.

ఆమె అప్పటికే బకెట్ నింపేసింది.

“ఇది కల, నేను దాన్ని కంటున్నాను.”

నాలుగు నిమిషాల తర్వాత అమ్మ స్నానానికి పిలిచింది. వాడు వెళ్ళలేదు — సూత్రప్రాయంగా. ఎందుకంటే కల చెప్పగానే పరిగెత్తే కుర్రాడికి ఏదో లోపం ఉన్నట్టు. ఆమె రెండోసారి పిలిచింది. తర్వాత గరిటెతో వచ్చింది.

అది దెబ్బలు కాదు. వేడి అల్యూమినియం గరిటెతో భుజం మీద మూడు తట్లు, స్నానాల గది గుమ్మం దాకా సాగిన వాడి వ్యక్తిత్వ సమీక్ష. అందులో వాడి మార్కులు, వాడి నిద్ర, నాన్న నడుము, దారం రేటు, పక్క వీధిలో ప్రభుత్వ ఉద్యోగం వచ్చిన కుర్రాడు — అన్నీ వచ్చాయి.

బకెట్ కింద నిలబడి, చెవుల మీంచి నీళ్ళు కారుతుండగా, ఎడమ చేతిని నీళ్ళు పడకుండా పైకెత్తి పట్టుకుని, రమేష్ మొదటిసారి సరిగ్గా ఆలోచించాడు.

రెండుసార్లు. రెండుసార్లూ నాలుగు నిమిషాలు.

బయటికొచ్చి బట్టలు వేసుకుని, వెలుతురు ఉన్న ముందు మెట్టు మీద కూర్చుని వాచీ తిప్పి చూశాడు. అది చెత్త. ఎవరికైనా అది చెత్త అని తెలుస్తుంది. బస్టాండ్‌లో నలభై రూపాయలు. బెల్టు మూడు రంధ్రాలు పెద్దది, అందుకే గాజులా మణికట్టు ఎముక మీద వేలాడుతోంది. ఒక మూల అద్దం గీత. సెకన్ల ముల్లు ఏ తొందరా లేకుండా తిరుగుతోంది. వెనక ఇంగ్లీషులో వాడు చదవలేని ఒక పదం, ఒక సింహం బొమ్మ — లేదా కుక్క కావచ్చు.

“చెప్పు,” అన్నాడు.

నాన్న పేపర్ అడుగుతాడు. బడి సంచీలో ఉందని చెప్పు. రెండోసారి అడగకముందే తెచ్చిపెట్టు.

రమేష్ కదలకుండా కూర్చుండిపోయాడు.

తర్వాత లేచి లోపలికెళ్ళి, నిన్నటి నుంచి చొక్కా మడతలో దాక్కున్న లెక్కల పేపర్ తీసి, సంచీ మీద పెట్టి, తిరిగొచ్చి కూర్చున్నాడు.

నాలుగు నిమిషాల తర్వాత మగ్గం ఆగింది. నాన్న నడుముకున్న గుడ్డకి చేతులు తుడుచుకుంటూ గుమ్మంలోకి వచ్చి, “ఆ పేపర్ ఎక్కడ?” అన్నాడు.

“సంచీలో ఉంది నాన్నా.”

“తీసుకురా.”

“పైనే ఉంది.” రమేష్ తలెత్తలేదు. “మీరే తీసుకోవచ్చు.”

వాడి బతుకులో ఎప్పుడూ సాధించని నిడివి ఉన్న ఒక మౌనం అక్కడ నిలిచింది. ఆ మౌనంలో నాన్న కొడుకు తల వెనకవైపే చూశాడు — వాడికి కనిపించని, కానీ డబ్బిచ్చైనా చూడాలనుకునే ఒక ముఖంతో.

“హుఁ,” అని నాన్న తనే వెళ్ళి తీసుకున్నాడు.

రమేష్ మోకాళ్ళ మీద అరచేతులు ఆనించి, చెవుల్లో హోరుతో మెట్టు మీదే ఉండిపోయాడు.

అమ్మవారు నాకు భవిష్యత్తు ఇచ్చింది అని వాడు అనుకోలేదు. వాడికి పదకొండేళ్ళు, లేచి గంట అయింది. వాడు అనుకున్నది చాలా సులభమైనది, చాలా ప్రమాదకరమైనది.

నాకు దెబ్బలు తప్పించే వస్తువు దొరికింది — అదే అనుకున్నాడు.

సెలవు రోజు వీధి మెల్లగా, అదే సమయంలో గట్టిగా మేల్కొంటోంది. ఎవరిదో రేడియో. క్యాన్లు గలగలలాడుతూ పాల సైకిల్. రెండిళ్ళ అవతల ముసలి సుబ్బమ్మ ఊడ్చిన నేల మీద ముగ్గు వేస్తోంది. పిడికిలిలోంచి తెల్లటి పిండి గీతలా జారుతోంది. అరవై ఏళ్ళుగా ప్రతి ఉదయం అలాగే వేసింది — ముందు చుక్కలు, తర్వాత చుట్టూ మెలికలు. కళ్ళు సగం మూసుకునే వేస్తోంది, ఎందుకంటే అరవై ఏళ్ళ తర్వాత చేతికే తెలుసు.

జాతర అయిపోయింది. అమ్మవారు పొలిమేరకి వెళ్ళిన మరుసటి రోజు వెంకటగిరిలో ఎవరూ పనికి పోరు. అందుకే ఊరికి రెండు రోజులు సెలవు. వీధంతా నిన్నటి నూనె, ఎండకి గోధుమరంగుకి మారిన బంతిపూల వాసన.

రెండు రోజులు. బడి లేదు.

రమేష్ వాచీ వైపు చూశాడు. వాచీ నడుస్తోంది — ప్రతిదాని కంటే నాలుగు నిమిషాలు ముందు.

ఆ నవ్వు ఇంకా ముఖం మీద ఉండగానే అది మళ్ళీ మాట్లాడింది.

గిన్నె పడబోతోంది.

“ఏ గిన్నె?”

వాచీ జవాబు చెప్పలేదు. ప్రశ్నల మీద దానికి ఏ ఆసక్తీ లేదని వాడికి తర్వాత తెలుస్తుంది.

నాలుగు నిమిషాల తర్వాత ఇంటి వెనక నుంచి ప్రళయం లాంటి శబ్దం. పెద్ద ఇత్తడి గిన్నె అరుగు మీంచి పడింది. అమ్మ గొంతు పైకి లేచింది. రమేష్ నోరు తెరుచుకుని మెట్టు మీదే కూర్చుండిపోయాడు — ఎందుకంటే ఆ ఒక్కటీ వాడి గురించి కాదు.