Part 4 of 20 · 1 minబంతి

మహిమతో ఉన్న చిక్కు ఏమిటంటే — అది ప్రశ్నలకి జవాబు చెప్పదు.

ఆ ఉదయమంతా రమేష్ ఇదే కనిపెట్టడంలో గడిపాడు. పదకొండేళ్ళ వయసులో, ఇంకే పనీ లేనప్పుడు మనం ఎంత పద్ధతిగా చేస్తామో అంత పద్ధతిగా చేశాడు. కాలువ పక్క గోడ మీద కాళ్ళు వేలాడేసుకుని కూర్చుని ప్రయోగాలు చేశాడు.

ఒకటి. అడిగి చూశాడు. అమ్మ ఏం వండుతోంది? అత్త ఏమైనా తెస్తుందా? ఎవరు గెలుస్తారు? ఏమీ లేదు. ఎప్పుడూ ఎవరికీ సంజాయిషీ చెప్పాల్సిన అవసరం రాని వస్తువు ఎంత ఓపిగ్గా ఉంటుందో అంత ఓపిగ్గా వాచీ నడుస్తూ ఉంది.

రెండు. దాన్ని పట్టుకోవాలని చూశాడు. ఏదీ జరిగే అవకాశం లేని ఖాళీ వీధి మధ్యలో నిలబడి, దాని గురించి ఏదైనా చెబుతుందేమో అని ఎదురుచూశాడు. పదకొండు నిమిషాలు నిలబడ్డాడు. ఒక కాకి వాలింది. కాకి గురించి వాచీ ఏమీ చెప్పలేదు.

మూడు — ఇది తెలుసుకోవడానికి కాస్త సమయం పట్టింది — ప్రపంచం గురించి దానికి పట్టదు. వాడి వైపు ఏదైనా వస్తున్నప్పుడే అది మాట్లాడుతుంది. కుక్క. లారీ. అమ్మ. అది వెంకటగిరి భవిష్యత్తులోకి తెరిచిన కిటికీ కాదు. రైలు గేటు దగ్గర వాడి వెనక నిలబడి, వాడి కంటే దూరం చూడగలిగి, “రైలు” అని మాత్రమే చెప్పే మనిషి లాంటిది.

గిన్నె తప్ప. గిన్నె వాడి వైపు రావట్లేదు.

రమేష్ కాసేపు గిన్నె గురించి ఆలోచించి, అది ఇమడట్లేదని తేల్చి, ఇమడని విషయాలతో మనుషులు ఏం చేస్తారో అదే చేశాడు — వెనక ఎక్కడో పెట్టేసి ఆడుకోవడానికి వెళ్ళిపోయాడు.

రోడ్డు వెడల్పయ్యే చోట వీధి చివర పిల్లలున్నారు. బంతి బయటికొచ్చింది, అంటే సత్తిబాబు ఉన్నాడని అర్థం. ఎందుకంటే బంతి అంటేనే సత్తిబాబు. అది సరైన రబ్బరు బంతి. ఎర్రది. నెల్లూరులో కొన్నది. ఏం ఆడాలి, ఎవరు బ్యాటింగ్ చేయాలి, ఎప్పుడు అందరూ ఇంటికెళ్ళాలి — ఇవన్నీ నిర్ణయించే హక్కుని అది వాడికి రెండేళ్ళుగా ఇచ్చింది.

“రమేష్! ఫీల్డింగ్.”

ఫీల్డింగ్ చేశాడు. కాలువ చివర పెట్టారు — ఎవరు అక్కర్లేదో వాళ్ళని అక్కడే పెడతారు. ఎండలో మోకాళ్ళ మీద చేతులు పెట్టుకుని నిలబడి, మూడు బంతులు పక్కనుంచి వెళ్ళిపోనిచ్చాడు. ఎందుకంటే వాడు ఆట చూడట్లేదు. సత్తిబాబుని చూస్తున్నాడు.

పది నిమిషాల ముందు వాచీ దాని మామూలు ధోరణిలో చెప్పింది:

వాడు నీ వాచీ అడగబోతున్నాడు.

రమేష్ ఛాతీ బిగుసుకుని వేడెక్కింది. తర్వాత — వారాల తరబడి వాడు దేని గురించి గర్వపడ్డాడో అది, గర్వపడటానికి ఏమాత్రం పనికిరాని విషయం — వాడు ప్రణాళిక వేయడం మొదలుపెట్టాడు.

వాడికి నాలుగు నిమిషాలున్నాయి. సేనాధిపతి ఒక గంటని వాడినట్టు వాడాడు.

ముందు వాచీ తీసి చొక్కా జేబులో పెట్టాడు — కనిపించదు, కానీ ఆకారం తెలుస్తుంది. తర్వాత మళ్ళీ వేసుకున్నాడు, ఎందుకంటే అది తెలివితక్కువగా కనిపించింది. తర్వాత అసలు విషయం అంతా “నాకు అక్కర్లేదన్నట్టు” ఉండటంలోనే ఉందని నిర్ణయించుకుని, రెండుసార్లు అభ్యాసం చేశాడు.

ఓవర్ల మధ్యలో సత్తిబాబు వచ్చాడు. బంతిని పైకి ఎగరేసి పట్టుకుంటూ — ఎవరికైనా ఔదార్యం చూపించబోయే ముందు వాడు చేసే పని అది.

“ఆ వాచీ.”

“ఊఁ,” అన్నాడు రమేష్, ఆకాశం వైపు చూస్తూ.

“ఎక్కడిది?”

“రోడ్డు మీద.”

“ఏ రోడ్డు?”

“పొలిమేర దగ్గర.” అది నిజం. సత్తిబాబుకి మాత్రం “ఎక్కడో” అని వినిపించింది. రోడ్డు మీద దొరికిందని ఒక కుర్రాడు చెబితే మనకి వినిపించేది అదే.

సత్తిబాబు బంతి ఎగరేశాడు. పట్టుకున్నాడు. “అది మంచిది కూడా కాదు. బెల్టు పెద్దగా ఉంది.”

“ఊఁ.”

“దానికి బంతి ఇస్తాను.”

ఇక్కడ రమేష్ సరే అనాల్సింది. ఆ వీధిలో ఏ కుర్రాడైనా రెండు చేతులతో సరే అనేవాడు. బంతి అంటే బంతి. వాచీ అంటే గాజులా వేలాడే నలభై రూపాయల గీరుకుపోయిన అద్దం.

దీన్ని వదలకు.

చీకటి గదిలో ఎవరో అన్న మాట ఎలా వినిపిస్తుందో అలా మళ్ళీ వినిపించింది. ఎండలో వాడి మెడ వెనక చల్లబడింది. వాడి నోట్లోంచి వచ్చింది “వద్దు” కాదు.

వచ్చింది: “నువ్వు రెండుసార్లు అడుగుతావ్.”

సత్తిబాబు కళ్ళు ఆర్పాడు. “ఏంటి?”

“నువ్వు నన్ను రెండుసార్లు అడుగుతావ్. తర్వాత బంతితో పాటు బ్యాటు పిడి కూడా ఇస్తానంటావ్. తర్వాత మా అమ్మ పిలుస్తోందంటావ్.” రమేష్ మొదటిసారి వాడి వైపు చూశాడు. “అడుగు మరి.”

వీధంతా ముందుకి వంగినట్టు ఒక చిన్న మౌనం.

“వాచీ ఇవ్వు,” అన్నాడు సత్తిబాబు, తడబడుతూ, “బంతి తీసుకో. బ్యాటు పిడి కూడా.”

“చూశావా,” అన్నాడు రమేష్.

వాడికి ఏమీ తెలియదు. అదే అందమైన, భయంకరమైన విషయం. వాచీ ఒక్క వాక్యమే చెప్పింది — వాడు నీ వాచీ అడగబోతున్నాడు. దాని తర్వాతివన్నీ — రెండుసార్లు, బ్యాటు పిడి, అమ్మ — చిన్నప్పటి నుంచీ తెలిసిన కుర్రాడి గురించి పదకొండేళ్ళ వాడి ఊహ. సత్తిబాబు వాడికి సొంత వీధిలా తెలుసు. ఆరుగురి ముందు, పైకే, వాడు దాని మీద పందెం కట్టాడు.

అది నెగ్గింది.

“వాడు ఎలా చేశాడు రా?” అన్నాడు చిన్న. ఇంకెవరో “ఏయ్!” అన్నారు. సత్తిబాబు ముఖం రంగు మారింది. మధ్యలో నిలబడ్డ రమేష్ మెడ మీద ఎండ పడుతుండగా, ఛాతీలో ఏదో కిటికీలా తెరుచుకుంది.

అక్కడితో ఆగాల్సింది.

“నాకు రోజంతా కనిపిస్తుంది,” అన్నాడు.

అనాలని అనుకోకముందే అనేశాడు. ఎవరూ అడగలేదు. అది కొంచెం కూడా నిజం కాదు — వాడికున్నది నాలుగు నిమిషాలు, అదీ వాడి తల వైపు వచ్చేవాటి గురించే. తను అనడం విన్నాడు. అది ఎంత బాగుందో విన్నాడు. వెనక్కి తీసుకోలేదు.

“రోజంతానా?”

“పొద్దున్నుంచీ.” బస్టాండ్‌లో ఒక మనిషి భుజాలు ఎగరేయడం చూసినట్టు రమేష్ భుజాలు ఎగరేశాడు. “అందుకే కుక్క సంగతి తెలిసింది.”

కుక్క రాకముందే వాడు గోడ మీద ఉండటం అందరూ చూశారు. ఇద్దరు అక్కడే ఉన్నారు. ఆ మాట గుంపులో తిరిగి, తిరిగొచ్చేసరికి మారిపోయింది. గుంపు అవతలి చివరికి చేరేసరికి — రమేష్‌కి ఆ కుక్క సంగతి ముందు రోజు రాత్రే తెలుసు.

ఆట సాగింది. కాలువ చివర నుంచి వాడిని సరైన ఫీల్డింగ్‌కి మార్చారు. సత్తిబాబు మూడు సులభమైన బంతులు వేశాడు, వాచీ గురించి మళ్ళీ ఒక్కసారి కూడా అడగలేదు, పక్కచూపులు మాత్రం చూస్తూనే ఉన్నాడు. రమేష్ చెత్తగా ఆడాడు. వాడికి ఏమాత్రం పట్టలేదు.

ఇంటికి నడుస్తూ రెండుసార్లు ఆగిపోయేంత సంతోషంగా ఉన్నాడు.

వాడి మణికట్టు మీద ఒక అమ్మవారు. నాలుగు నిమిషాల భవిష్యత్తు. వాడికి రోజంతా కనిపిస్తుందని నమ్మిన వీధి నిండా పిల్లలు. ఆ మూడింటిలో రెండు నిజం.