Part 1 of 20 · 1 minపొలిమేర రోడ్డు

పేపర్‌లో ఇరవై ఐదుకి పదకొండు అని ఉంది. బడి గేటు దాటి వచ్చేసరికి రమేష్ దాన్ని ఎన్నిసార్లు చూశాడో లెక్కలేదు. చివరికి ఆ అంకె అర్థం కోల్పోయింది. మిగిలింది ఒక్కటే అర్థం — ఇంటికి వెళ్ళలేడు.

ఎలా జరుగుతుందో వాడికి తెలుసు. వాడు గుమ్మం దగ్గరికి చేరకముందే అమ్మ గుమ్మంలో ఉంటుంది. ఎప్పుడూ ఉంటుంది. అడగకుండానే చేతిలో పేపర్ లాక్కుంటుంది. ఎప్పుడూ లాక్కుంటుంది. మొదట కేకలు కూడా వేయదు. అదే వాడు భరించలేనిది. దాన్ని పట్టుకుని చూస్తూ మౌనంగా ఉండిపోతుంది. తర్వాత మగ్గం దగ్గర ఉన్న నాన్నని పిలుస్తుంది. నాన్న వేళ్ళకి దారం అంటుకునే ఉండగా వస్తాడు.

నాన్నది లెక్కల బతుకు. అంగుళానికి ఎనభై దారాలు. లెక్క సరిపోవాలి, లేదంటే ఆ చీరకి విలువ ఉండదు. రోజంతా లెక్కలు సరిపోవాలని నిరూపించే మనిషికి, పదకొండుని ఇరవై ఐదు చేయలేని కొడుకుని చూసే పద్ధతి ఒకటి ఉంటుంది. నాన్న ఎప్పుడూ కొట్టడు. ఒకే ఒక్క జవాబు ఉన్న ప్రశ్నలు అడుగుతాడు. తర్వాత ఆగుతాడు.

అందుకే రమేష్ గుడి సందులో కుడివైపు కాకుండా ఎడమవైపు తిరిగాడు. నడిచాడు. తర్వాత వేగం పెంచాడు. తర్వాత పరిగెత్తాడు.

పక్కా ఇళ్ళు అయిపోయాయి. ఇటుక బట్టీ పొగ ఒక పక్కకి వాలి ఉంది. ఊరు ఊరిలా నటించడం ఆపేసిన చోట తాటిచెట్లు ఉన్నాయి. తారు రోడ్డు అయిపోయింది. నెల్లూరు వైపు కంకర, ఎర్రమట్టి దారి సాగింది. వెనకనుంచి జాతర శబ్దం వాన లాగా వచ్చింది — ఒక్కసారే, అన్నివైపుల నుంచీ.

ఆ రోజే జాతర అని వాడు మర్చిపోయాడు.

ప్రతి సంవత్సరం అమ్మవారిని పొలిమేరకి తీసుకెళ్తారు. అదే దాని అసలు అర్థం. పోలేరమ్మని ఊరి నడిబొడ్డులో ఉంచరు. ఉంచితే ఇళ్ళ మధ్యలోనే ఆకలేస్తుంది. అందుకే ఊరి అంచుకి, పొలాలు అయిపోయి ముళ్ళపొదలు మొదలయ్యే చోటికి మోసుకెళ్ళి, అక్కడే ఆమెకి పెడతారు. ఆమెకి ఏం కావాలన్నా అది బయటే తీరాలి, లోపల కాదు. రమేష్ ప్రతి ఏడూ ఆ ఊరేగింపుని జనం మధ్య నుంచి, ఎవరో ఒకరి చెయ్యి పట్టుకుని, సగం విసుగ్గా చూశాడు.

కానీ ఊరేగింపు కంటే ముందే, ఒక్కడే, పొలిమేరలో ఉండటం ఎప్పుడూ జరగలేదు. డప్పులు వాడి వైపే వస్తున్నాయి.

వాడు రోడ్డు దిగిపోయాడు. ముళ్ళపొదలున్న గట్టు ఒకటి ఉంది. దాని వెనక్కి వెళ్ళి బోర్లా పడుకున్నాడు. డప్పులు రోడ్డు ఎక్కి వాడిని దాటిపోయాయి. ఊరు మొత్తం వాడి తల నుంచి నాలుగు అడుగుల దూరంలో నడిచిపోయింది.

వాడికి దాదాపు ఏమీ కనిపించలేదు. అదే దయ. ముళ్ళ సందులోంచి అరచెయ్యి వెడల్పు ప్రపంచం మాత్రం కనిపించింది — ఎక్కువగా కాళ్ళు, పల్లకీ కింది భాగం, పిడికిళ్ళతో దుమ్ములో పడుతున్న పసుపు. రోడ్డు పసుపు రంగుకి మారేదాకా. వేపాకు, కర్పూరం, నలిగిన బంతిపూల వాసన. ఎవరివో గజ్జెలు. డప్పులు చెవులకి కాకుండా గుండెకి తగిలేంత దగ్గరగా.

తర్వాత డప్పులు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి. ఆ నిశ్శబ్దంలో వాడికి దున్నపోతు వినిపించింది.

ఎక్కువ కాదు. తర్వాత ఎప్పుడూ వాడు చెప్పాలనుకున్నది ఒకటే — నేను చూడలేదు. అది దాదాపు నిజం. జనం ముందుకి కదలడం చూశాడు. ఒక భుజం కదలడం చూశాడు. వాడికి మాట తెలియని ఒక శబ్దం వినిపించింది. ఆ శబ్దం అర్థం వాడి కంటే ముందు వాడి శరీరానికి తెలిసింది. అప్పుడు డప్పులు ఇంకా గట్టిగా మొదలయ్యాయి. వాడు ముఖాన్ని మట్టిలో దాచుకుని అలాగే ఉండిపోయాడు.

మళ్ళీ తల ఎత్తేసరికి రోడ్డు ఖాళీగా ఉంది.

అందరూ వచ్చిన దారినే తిరిగి వెళ్ళిపోయారు. డప్పులు ఇళ్ళ వైపు దూరమవుతున్నాయి. రమేష్ ఊరి అంచున, పొలిమేరకి అవతలి పక్క, ముళ్ళగట్టు వెనక ఒక్కడే పడుకుని ఉన్నాడు. వెలుతురు నారింజ రంగులోకి మారి, కాకులు ఎక్కడ పడుకోవాలో గొడవ పడే సమయం అది.

అప్పుడే లేచేవాడు. లేవాలనే అనుకున్నాడు.

కానీ అక్కడ ఇంకా ఎవరో ఉన్నారు.

జనం ఉన్న చోటే, పసుపు దుమ్ములో, వాడికి వీపు చూపిస్తూ ఆమె కూర్చుని ఉంది. తింటూ ఉంది.

ఆమె చాలా నల్లగా ఉంది. మనుషులు నల్లగా ఉన్నట్టు కాదు — మధ్యాహ్నం నుయ్యి నల్లగా ఉన్నట్టు. సాయంత్రపు వెలుతురు ఆమె మీద పడి, తిరిగి రాలేదు. జుట్టు విరబోసుకుని ఉంది, ఆమె ఎత్తు కంటే పొడవుగా. పని ముగించిన కూలీ కూర్చున్నట్టు, రెండు పాదాలూ నేలపై ఆనించి, తీరిగ్గా కూర్చుంది. చేతులతో తింటోంది. ఆమెకి ఏ తొందరా లేదు.

రమేష్ కదల్లేదు. అందులో ధైర్యమూ లేదు, తెలివీ లేదు. వాడి కాళ్ళు మాట వినడం మానేశాయి, అంతే.

వాడికి పదకొండేళ్ళు. పదకొండేళ్ళ వాడు ఏం చేస్తాడో అదే చేశాడు — మనసులో, చాలా వేగంగా, ప్రార్థన మొదలుపెట్టాడు. ఈ ప్రపంచంలో వాడిని కాపాడగలిగే ఒకే ఒక్క మనిషికి. ఆ మనిషి తొమ్మిది అడుగుల దూరంలో, మణికట్ల మీద రక్తంతో కూర్చుని ఉంది.

అమ్మా. పోలేరమ్మ తల్లీ. నా దగ్గరికి ఏదీ రానివ్వకు. అన్నిటినీ నా నుంచి ఐదడుగుల దూరంలో ఆపు. అంతే, ఐదడుగులు. అది వస్తుంటే నేను చూసి పక్కకి తప్పుకుంటాను. అప్పుడు నేను దాన్ని ఆపేయగలను. దయచేసి. ఐదడుగులు.

అది వెర్రి ప్రార్థన అని వాడికి తర్వాత అనిపించింది. వాడు దూరాన్ని అడిగాడు — బాధలు అన్నీ బయలుదేరిన మైదానంలోంచి వస్తాయన్నట్టు, వచ్చేది చూడొచ్చన్నట్టు. వాడికి తెలిసిన ఆపద అంటే పేపర్ మీద ఒక మార్కు, గుమ్మం దగ్గర ఒక చెయ్యి. అందుకే వాడు ఊహించగలిగిన ఒకే ఒక్క రక్షణ అడిగాడు — కాస్త చోటు.

ఆమె తినడం ఆపింది.

వెనక్కి తిరగలేదు. బస్సు వెనక సీట్లో ఎవరో పేరు పిలిచినప్పుడు తల ఎలా వాలుస్తామో, అలా కొద్దిగా తల వాల్చింది. కాసేపు అలాగే ఉంది. రమేష్ శరీరం మొత్తం నీరైపోయింది.

తర్వాత ఆమె నవ్వింది. ఒక్కసారే, మెల్లగా, తనలో తానే. ఎవరూ ఊహించని క్షణంలో ఒక పిల్లాడు ఏదో అన్నప్పుడు నవ్వినట్టు.

చూడకుండానే ఒక చెయ్యి చాపి, రోడ్డు అంచున దుమ్ములో ఏదో పెట్టింది. మళ్ళీ తినడం మొదలుపెట్టింది.

వెలుతురు పూర్తిగా పోయేదాకా రమేష్ అక్కడే ఉన్నాడు. రోడ్డు బూడిద రంగుకి మారింది. ఆమె కూర్చున్న చోటు ఖాళీ అయ్యి చాలాసేపైంది.

తర్వాత పాకుతూ బయటికి వచ్చి, దాన్ని తీసుకున్నాడు. ఎలాగూ దాన్ని దాటే వెళ్ళాలి కాబట్టి.

అది ఒక వాచీ. చౌక వాచీ. బస్టాండ్‌లో నలభై రూపాయలకి వరుసగా వేలాడదీసేవి ఉంటాయే, అలాంటిది. ఉక్కు రంగు, ఒక మూల అద్దం గీరుకుపోయి ఉంది, బెల్టు వాడికి మూడు రంధ్రాలు పెద్దది. అది నడుస్తోంది.

పిడికిట్లో బిగించి పట్టుకుని ఇంటి దాకా పరిగెత్తాడు. అమ్మ గుమ్మంలోనే ఉంది. అడగకుండానే చేతిలో పేపర్ లాక్కుంది.

ఆ రాత్రి కలలో ఎవరూ కనిపించలేదు. చీకటి మాత్రమే ఉంది. ఆ చీకటిలో ఒక గొంతు — దగ్గరగా, నిర్లిప్తంగా. తినకూడదని నిర్ణయించుకున్న చిన్న పిల్లాడితో మాట్లాడినట్టు.

దీన్ని వదలకు.