Part 5 of 20 · 1 minఅత్త, ఐస్

తెల్లవారు నుంచీ ఇల్లు హడావిడిగా ఉంది. అత్త వస్తోంది. అత్త రావడం అంటే మూడు విషయాలు — మంచి గిన్నెలు, మటన్, ఆ ఒక్కరోజు అమ్మ కొంచెం వేరే మనిషిగా మారడం.

పదకొండింటికే అందరి కాళ్ళ కింద నుంచి రమేష్‌ని బయటికి పంపారు. ఒంటిగంటకి తిరిగి రావాలి, మురికిగా ఉండకూడదు. అందుకే పన్నెండున్నరకి వాడు చెరువు వైపు వీధి చివర, మురికిగా, భోజనం సంగతే మర్చిపోయి ఉన్నాడు. అప్పుడు వాచీ చెప్పింది:

అత్త ఐస్ తెస్తుంది.

రోడ్డు మధ్యలో ఆగిపోయాడు.

“ఐసా?”

ఏమీ లేదు. ఉండదు కూడా. దాని ఒక్క వాక్యం చెప్పేసి మళ్ళీ నడక మొదలుపెట్టింది. ఎండలో నిలబడి రమేష్ తన మధ్యాహ్నాన్ని నిర్ణయించే లెక్క వేసుకున్నాడు. పిల్లలంతా చెరువుకి వెళ్తున్నారు. ఉదయమంతా దాని గురించే మాట్లాడారు. వెళ్తే రెండు గంటలు పోతాయి.

నాలుగు నిమిషాల తర్వాత బస్టాండ్ వైపు నుంచి అత్త వాళ్ళు మలుపు తిరిగారు — చేతికి సంచీతో అత్త, వెనక మామయ్య, మామిడిపండు రంగు గౌనులో లత. అత్త చేతిలో, మూలల దగ్గర పారదర్శకంగా మారిపోతున్న న్యూస్‌పేపర్ కట్టలో, ఒంటికి తగలకుండా జాగ్రత్తగా పట్టుకుని — బస్టాండ్ దుకాణంలో కొన్న పన్నెండు ఐస్‌లు. వాటి ధర కంటే వాటిని మోసుకురావడానికి ఆమెకి ఎక్కువ ఖర్చయింది. ఆ ఎండలో వాటి ఆయుష్షు ఇంకా పదకొండు నిమిషాలు.

“ఆ కుర్రాడెక్కడ? రమేష్! ఎక్కడ వాడు? ఇవి నిమిషంలో నీళ్ళైపోతాయి…”

“ఇక్కడే అత్తా.”

వాడు అప్పటికే గేటు దగ్గర ఉన్నాడు.

అమ్మ వాడి వైపు చూసింది. అది మామూలు చూపు కాదు. “నువ్విక్కడున్నావా?”

“వచ్చేశాను,” అన్నాడు రమేష్.

“వచ్చేశాడట,” అంది అమ్మ, వీధి మొత్తానికి వినిపించేలా — ఈ ఉదయమే తన ఇంట్లో మహిమల యుగం మొదలైందని ప్రపంచానికి తెలియజేస్తున్న గొంతుతో. “పిలవకముందే. అమ్మా, వీడిని చూడు. నిన్న లేపడానికి రెండుసార్లు కొట్టాను.”

“పెద్దవాడైపోయాడు,” అంది అత్త. వాడి చేతిలో ఐస్ పెట్టి, అదే చేతి తడి చల్లని వేళ్ళతో బుగ్గ గిల్లింది — అత్తలు యుగాల నుంచీ చేస్తున్న పని అది. “నీకు ఆరెంజ్. నువ్వు ఎప్పుడూ ఆరెంజే తీసుకుంటావ్.”

వాడు ఎప్పుడూ ఆరెంజే తీసుకుంటాడు.

అది కరుగుతుండగా, తియ్యని చల్లదనం మణికట్టు మీంచి వాచీ దాటి కారుతుండగా వాడు నిలబడ్డాడు. బయట రోడ్డు మీద సత్తిబాబు, చిన్న, మిగతా వాళ్ళు పరిగెత్తుకుంటూ చెరువు వైపు వెళ్ళారు. వాళ్ళకి ఒక్కటీ దక్కలేదు. మూడింటికి తిరిగొచ్చేసరికి మొత్తం అయిపోతుంది.

ఇది ఎవరికైనా జరిగిన అన్నిటికంటే గొప్ప విషయం అని రమేష్ తేల్చుకున్నాడు.

అది మంచి మధ్యాహ్నం. వాడి బతుకులోని అత్యుత్తమమైన వాటిలో ఒకటి. తర్వాత దాన్ని తలుచుకున్నప్పుడల్లా వాడికి గుండె బరువెక్కేది. రెండింటికి మటన్ వచ్చింది. ముందు గదిలో మగవాళ్ళు ముందు తిన్నారు. అత్త చెప్పిందని రమేష్‌ని చివర కూర్చోనిచ్చారు. నాన్న అభ్యంతరం చెప్పలేదు. మామయ్య పత్తి రేటు గురించి, గూడూరులో లారీ కొన్న ఒకాయన గురించి మాట్లాడాడు. అమ్మా అత్తా తర్వాత వంటింట్లో, తలుపు తెరిచే, నిండు నోళ్ళతో రమేష్‌కి తెలియని మనుషుల గురించి మాట్లాడుకుంటూ తిన్నారు. మామూలు రోజుల్లో అమ్మ నవ్వని విధంగా నవ్వింది.

తొమ్మిదేళ్ళ లత — కొన్నేళ్ళ క్రితమే రమేష్ ఒక వెర్రివాడని తేల్చేసింది — తర్వాత వాడితో మెట్టు మీద కూర్చుని అంది: “బస్సులో చెప్పారు, నువ్వు ఫెయిల్ అయ్యావట.”

“ఊఁ.”

“అయ్యావా?”

“పదకొండు,” అన్నాడు రమేష్. “ఇరవై ఐదుకి.”

“అంటే ఫెయిలే.”

“ఫెయిలేనని నాకు తెలుసు.”

లత దాన్ని కాసేపు ఆలోచించి, తొమ్మిదేళ్ళ దయతో విషయం మార్చింది. “అదేంటి?”

పన్నెండున్నర నుంచీ ఎవరైనా అదే అడగాలని ఎదురుచూస్తున్న రమేష్ అన్నాడు: “ఇది మహిమ ఉన్న వాచీ.”

“కాదు.”

“అవును.”

“రుజువు చూపించు.”

చూపించకూడదు. రోజున్నరగా వాడు అన్నిట్లో నెగ్గుతున్నాడు. తనకి నిజంగా ఉన్న నాలుగు నిమిషాలకీ, అన్నీ సరిగ్గా జరుగుతున్నాయన్న మత్తుకీ మధ్య తేడా చూడగలిగే శక్తిని వాడు పూర్తిగా కోల్పోయాడు.

“మీ బస్సు,” అన్నాడు. “తిరిగి వెళ్ళేది. లేటవుతుంది.”

బస్సు గురించి వాడికి ఏ సమాచారమూ లేదు. బతుకులో బస్సు గురించి ఆలోచించనే లేదు. లత ముఖం “ఇప్పుడు నిన్ను చూసి నవ్వబోతున్నా” అన్నట్టు ఉందని, నెల్లూరు బస్సు లేటవడం, కాకపోవడం దాదాపు సమానమని, ఆ క్షణంలో ఒక బుకాయింపు ఒక నిజమంత బాగుందని — అందుకే అన్నాడు.

“ఎంత లేటు?”

“చాలా,” అన్నాడు రమేష్. “మీరు అక్కడ చాలాసేపు నిలబడాలి.”

బస్సు ఆరు గంటల ఇరవైకి వచ్చింది.

ఆ సాయంత్రం అది అద్భుతంగా, అసాధారణంగా, సమయానికి వచ్చింది. అందరిలాగే పది నిమిషాలు లేటవుతుందని లెక్కేసుకున్న మామయ్య సంచీతో చివరి ముప్ఫై అడుగులు పరిగెత్తాల్సి వచ్చింది. అత్త గుమ్మంలోంచి అరిచింది. లత చివరగా ఎక్కి, మెట్టు మీద వెనక్కి తిరిగి, తొమ్మిదేళ్ళ నిండు విజయగర్వంతో రమేష్ వైపు చూసింది. ఆ చూపు వాడికి చాలాకాలం గుర్తుండిపోయింది.

రమేష్ దుమ్ములో నిలబడ్డాడు. టాటా చెప్పిన చెయ్యి ఇంకా సగం పైకే ఉంది.

బస్సు గురించి అది ఏమీ చెప్పలేదు, అనుకున్నాడు. నేను చెప్పాను. వాచీ కాదు.

రెండు రోజుల్లో ఈ వ్యవహారం గురించి వాడు ఆలోచించిన మొదటి పూర్తి నిజం అది. అది వాడికి ఎంత ఇబ్బందిగా అనిపించిందంటే — దాన్ని కూడా వెనక, గిన్నె పక్కన పెట్టేసి, భోజనానికి లోపలికి వెళ్ళాడు.