Part 17 of 20 · 1 minరాత్రికి మూడు

చదవాలని నిర్ణయించుకోవడం గురించి ఎవరూ చెప్పని విషయం ఏమిటంటే — నిర్ణయానికి ఒక సాయంత్రం సరిపోతుంది, చదవడానికి మిగిలిన సంవత్సరం మొత్తం పడుతుంది.

మొదటి వారం ఆ పదకొండు పదాలు. రెండో వారం ఆరు రోజులు చేసి, ఆదివారం, సోమవారం ఏమీ చేయలేదు. మంగళవారం గురువారం జాబితా గుర్తు రాలేదు. పుస్తకం వైపు చూస్తూ కూర్చుని, ఒక రకమైన భయంతో అర్థం చేసుకున్నాడు — వదిలేస్తే అది వెనక్కి పోతుంది. ఇది ఎవరూ చెప్పలేదు. అది కారిపోతుందని ఎవరూ అనలేదు.

మూడో వారం క్లాసు పరీక్షలో ఇరవైకి పద్నాలుగు వచ్చాయి. ఎంత మురిసిపోయాడంటే నాలుగు రోజులు పుస్తకం తెరవలేదు. తర్వాతి పరీక్షలో ఏడు వచ్చాయి. ఎవరికీ వినిపించకుండా కుళాయి తిప్పి స్నానాల గదిలో ఏడ్చాడు. ఆ సంగతి సత్తిబాబుకి చెప్పే ఉద్దేశం మాత్రం లేదు.

వాడు దీన్లో గొప్పవాడు కాదు. ఇది స్పష్టంగా చెప్పాలి. లోపల దాగున్న ఏదో ప్రతిభ బయటపడలేదు. వాడు సగటు కంటే కాస్త నెమ్మదైన మామూలు కుర్రాడు. నాలుగో తరగతి నుంచీ వెనకబడ్డాడు. వాడిలో మారిన ఒకే ఒక్క విషయం — ఇప్పుడు వాడు ఎనిమిది గంటలకి పుస్తకంతో కూర్చుంటున్నాడు. దాదాపు ప్రతిరోజూ. మనసుంటే ఉన్నట్టు, లేకపోతే లేనట్టు. మనసు దాదాపు ఎప్పుడూ ఉండేది కాదు.

ఆరు వారాల దాకా నాన్న దాని గురించి ఏమీ అనలేదు.

ఆగస్టులో ఒక రాత్రి మగ్గం త్వరగా ఆగింది. దీపం, పుస్తకం పెట్టుకుని నేల మీద కూర్చున్న రమేష్ ఉన్న ముందు గది గుమ్మంలో నాన్న వచ్చి నిలబడి కాసేపు చూశాడు.

“ఎన్ని ఉన్నాయి?”

రమేష్ తలెత్తాడు. “వేటిలో?”

“వాటిలో.” పుస్తకం వైపు తలూపాడు. “సంవత్సరం మొత్తానికి. అన్నీ కలిపి. ఎన్ని పదాలు?”

రమేష్ ఎప్పుడూ దాని గురించి ఆలోచించలేదు. వెనక్కి తిప్పి జాబితాలు లెక్కపెట్టి, రెండుసార్లు తప్పుగా గుణించి, “ఆరొందలు ఉంటాయేమో?” అన్నాడు.

“ఆరొందలు,” అన్నాడు నాన్న. లోపలికొచ్చి మంచం అంచున కూర్చున్నాడు — ముంజేతులు మోకాళ్ళ మీద పెట్టి, లెక్క వేయబోయే మనిషి భంగిమలో. బతుకులో నాన్న అత్యంత సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు వాడు చూసిన భంగిమ అదే. “రాత్రులు ఎన్ని ఉన్నాయి?”

“వార్షిక పరీక్షల దాకానా?”

“వార్షిక పరీక్షల దాకా.”

దారం గుర్తు పెట్టడానికి చెవి వెనక ఉంచుకునే పెన్సిల్ ముక్కతో, హిందీ పుస్తకం చివరి పేజీ మీద ఇద్దరూ కలిసి లెక్క వేశారు. రెండొందలకి పైగా రాత్రులు వచ్చాయి. ఆరొందలని రెండొందలతో భాగిస్తే మూడు.

“రాత్రికి మూడు,” అన్నాడు నాన్న.

“అది ఏమీ లేనట్టే కదా.”

“ఏమీ లేనట్టే.” పెన్సిల్ తిరిగి తీసుకున్నాడు. “అదే మొత్తం రహస్యం. అది ఎప్పుడూ ఏమీ లేనట్టే ఉంటుంది. ఏమీ లేనిది ఎనిమిది వేలసార్లు. తర్వాత ఒక చీర ఉంటుంది.”

లేచి వెళ్ళిపోయాడు. సంభాషణ మొత్తం అంతే. రమేష్ మోకాళ్ళ మీద పుస్తకంతో చాలాసేపు కూర్చుండిపోయాడు.

నాన్న వాడికి నేర్పిన మొదటి బట్టేతర పాఠం అది. అయినా అది బట్ట గురించే.

రాత్రికి మూడు చేశాడు. కొన్ని రాత్రులు వెనకబడ్డానని తొమ్మిది చేశాడు. కొన్ని రాత్రులు ఏమీ చేయలేదు. సెప్టెంబరు రెండో వారంలో, ఎవరి సాయమూ లేకుండా వాడే కనిపెట్టాడు — భోజనానికి ముందు మూడూ చేస్తే అవి నిలుస్తాయి, భోజనం తర్వాత పడుకుని చేస్తే ఉదయానికి పోతాయి. అలాగే అలవాటు మార్చుకున్నాడు. పదకొండేళ్ళ కుర్రాడు ఒక్కడే కనిపెట్టుకున్న ఆ చిన్న ఆత్మజ్ఞానం — చివరికి వాడికి నాలుగు నిమిషాల కంటే చాలా ఎక్కువ విలువ చేసింది.