Part 1 of 4 · 1 minక్వార్టర్స్‌లో నీళ్ళు

ఆంతూర్‌కి వానాకాలం ప్రతి ఏడాదీ వచ్చినట్టే ఈసారీ వచ్చింది. అంటే, ఒక సాయంత్రం ఆకాశం స్టీలు పళ్ళెం రంగులోకి మారిపోయింది, ఆ తర్వాత నెల రోజుల పాటు దాన్ని ఎవరూ మళ్ళీ చూడలేదు. మొదటి వారం లాస్యకి ఆ వాన బాగానే నచ్చింది. క్వార్టర్స్ పైకప్పు మీద పడే చినుకుల చప్పుడు వింటూ హాయిగా నిద్రపోయేది. ఎండలోనే సరిగ్గా రాని బీఎస్ఎన్ఎల్ సిగ్నల్ వానలో ఇంకేమీ తగ్గలేదు. దాన్నే పెద్ద దయగా అనుకుంది.

తొమ్మిదో రాత్రి క్వార్టర్స్ వెనకాల ఉన్న మురుగు కాలువ చేతులెత్తేసింది.

రాత్రి రెండింటికి లాస్యకి మెలకువ వచ్చింది. కారణం.. తన చెప్పు ఒకటి మంచం పక్కనుంచి తేలుకుంటూ వెళ్తోంది. ఎక్కడికో వెళ్ళాల్సిన పని ఉన్న పడవలా, ఒంటరిగా, నెమ్మదిగా. ముందు ఆమెకి అర్థమైంది అదే. తర్వాత ముక్కుకి ఆ కంపు తగిలింది. కాళ్ళు కింద పెట్టగానే పాదాలకి చల్లటి నీళ్ళు తగిలాయి. అంతే, గట్టిగా అరిచేసింది. ప్రమోద్ ముందు ఎప్పుడూ అలా అరవకూడదని ఏడాది క్రితమే తనకు తనే ఒట్టు పెట్టుకుంది మరి.

"అండీ.. అండీ.. నీళ్ళు!" వణుకుతున్న గొంతుతో అరిచింది.

ప్రమోద్ అప్పటికే లేచి ఉన్నాడు. తర్వాత ఈ విషయం గురించి లాస్య చాలాసార్లు ఆలోచించింది. తను అరవకముందే అతను లేచి, చీకట్లో టార్చి పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నాడు. అతను మొదట అందుకున్నది టీవీ కాదు, బైక్ తాళం కాదు, అప్పటికే అడుగు లోతు మట్టి నీళ్ళలో మునిగి చిన్నగా మూలుగుతున్న ల్యాండ్‌లైన్ కూడా కాదు. నేరుగా వంటింటి ర్యాక్ తెరిచి, లాస్య వాళ్ళమ్మ చేసిన పొడుల స్టీలు డబ్బాలు తీశాడు. కంది పొడి, కరివేపాకు పొడి, నువ్వుల పొడి.. ప్రతి మూత మీదా వాళ్ళమ్మ చేతిరాత. ఒక్కొక్కటీ జాగ్రత్తగా తీసి, నీళ్ళు అందని పై అరలో పెట్టాడు.

చీర మోకాళ్ళ దాకా ఎత్తి పట్టుకుని మంచం మీద నిలబడి లాస్య అదంతా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. ఆ నిమిషంలో అతని మీద ఎంత ప్రేమ పొంగిందంటే, ఆ చీకట్లోనే ఆమె చెవులు వేడెక్కిపోయాయి. కానీ ఆ సంగతి అతనికి చెప్పలేదు. ఇంట్లో అడుగు లోతు నీళ్ళున్నాయి మరి.

టార్చి మధ్యలో పెట్టుకుని ఇద్దరూ తెల్లారేదాకా మంచం మీదే కూర్చున్నారు. నీళ్ళు మాత్రం ఏం చేయాలో అవే తేల్చుకుంటున్నాయి. ఆరింటికి నీళ్ళు పెరగడం ఆగింది. ఏడు గంటలయ్యేసరికి సజిత్ చిన్న కారు రెండు పక్కలా మట్టి నీళ్ళని అలలుగా ఎగజిమ్ముతూ సందులోకి వచ్చింది.

సజిత్ జీఎస్టీ ఆఫీసులో ప్రమోద్‌కి సీనియర్. ఆంతూర్‌లోనే పుట్టి పెరిగిన మనిషి, పెద్ద ఆకారం, అంతకంటే పెద్ద గొంతు. ఈ వానల్లోనే పుట్టాడు కాబట్టి వాన అసలు అతని కంటికే ఆనదు. ప్యాంటు పైకి మడిచి, దాని మీద లుంగీ కట్టుకుని గుమ్మం దగ్గర నిలబడి, క్వార్టర్స్‌లో నీళ్ళని చూసి గట్టిగా నవ్వాడు.

"ప్రతి ఏడాదీ ఎవరో ఒకరికి ఇది తప్పదు. ఈసారి కొత్తవాడి వంతు, అంతే. రండి. నీతు చెప్పింది. వాదనలు ఏమీ వద్దు. వారమో, రెండు వారాలో.. ఇల్లు ఆరేదాకా. బట్టలు మాత్రం తెచ్చుకోండి, చాలు."

"సార్, మేం అలా రాలేం.." అని మొహమాటంగా మొదలుపెట్టాడు ప్రమోద్.

"రాలేమా? ఎవరన్నారు? నీతు రమ్మంది. మా ఇంట్లో నీతు మాటే గవర్నమెంటు." అంటూనే లాస్య చీకట్లో సర్దిన బ్యాగుని తీసి తల మీద పెట్టుకుని, నీళ్ళలోంచి నడుచుకుంటూ బయటికి వెళ్ళిపోయాడు. ఇక మాట్లాడటానికి ఏమీ మిగల్లేదు.

సజిత్ ఇల్లు పది నిమిషాల దూరంలో, నీళ్ళు ఎక్కని ఎత్తు మీద ఉంది. రెండంతస్తుల తెల్ల ఇల్లు, ఆకుపచ్చ తలుపులు, గొలుసులకి వేలాడే చెక్క ఉయ్యాల ఉన్న వరండా. గేటు దగ్గర నుంచే లోపల వంటిల్లు కనిపిస్తుంది. అందులో అప్పటికే ఎవరో ఏదో వేయిస్తున్నారు. ఆ ఎవరో సజితే. కారు దిగగానే తడి లుంగీ కూడా మార్చుకోకుండా నేరుగా పొయ్యి దగ్గరికి వెళ్ళిపోయాడు.

చేతులు తుడుచుకుంటూ నీతు బయటికి వచ్చింది. ముప్పై ఏళ్ళు, స్కూల్ టీచర్, చిన్నగా ఉన్నా చురుకైన మనిషి. మలయాళం వాన కురిసినట్టు ఒక్కసారిగా, ఆగకుండా మాట్లాడుతుంది. ఇంగ్లీష్ మాత్రం వరద రోడ్డు దాటుతున్నట్టు, ఒక్కో అడుగూ జాగ్రత్తగా వేస్తూ మాట్లాడుతుంది.

"నువ్వు లాస్య. గుడ్. రా. కూర్చో. తడిసిపోయావు. అమ్మూ, టవల్ తీసుకురా. అది కాదు. మంచి టవల్." గబగబా అంది.

అమ్ముకి ఆరేళ్ళు. మంచి టవల్ తెచ్చి ఇచ్చి, లాస్యని నిండా ఒక నిమిషం పాటు కన్నార్పకుండా చూసింది. చీర, మొహం, మెడలో గొలుసు.. అన్నీ. ఆ తర్వాత ఎప్పటినుంచో దాచుకున్న ఇంగ్లీష్‌ని బయటికి తీసి అడిగింది, "ఆర్ యూ ఎ ఫిల్మ్ స్టార్?"

"నో.." అంది లాస్య.

"మరి ఎందుకు అలా ఉన్నారు?" అమాయకంగా అడిగింది అమ్ము.

చెప్పు తేలుకుంటూ వెళ్ళిన దగ్గర్నుంచి లాస్య నవ్వడం అదే మొదటిసారి. గంట తిరిగేలోపే అమ్ము ఇంట్లో ఉన్న బొమ్మలన్నీ చూపించేసింది. ఉయ్యాల చూపించింది, పిల్లి పిల్లల్ని పెట్టిన మెట్ల కింది మూల చూపించింది. ఇక నుంచి ప్రతి భోజనంలోనూ లాస్య ఆంటీ తన పక్కనే కూర్చోవాలని తీర్మానం కూడా చేసేసింది.

ఆ మొదటి సాయంత్రాన్ని లాస్య తర్వాత ఎన్నోసార్లు గుర్తుచేసుకుంది. కింద ఏముందో చూడటానికి రాయిని తిప్పినట్టు, ఆ సాయంత్రాన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ తిప్పి చూసుకుంది.

* * *

సజిత్ వంట చేశాడు. సాయం చేయడం కాదు, వంట మొత్తం అతనే చేశాడు. మట్టి కుండలో చేప, కొబ్బరి, కుడంపులి వేసి పొయ్యి దగ్గర నిలబడ్డాడు. బయట వాన, లోపల రేడియో. వంట చేస్తున్నంతసేపూ భుజం మీదుగా నీతుతో మలయాళంలో గట్టిగా, గబగబా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. ఆమె టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని స్కూల్ నోట్‌బుక్స్ దిద్దుతూనే తిరిగి జవాబిస్తోంది. ఇద్దరిలో ఒక్కరూ ఒక్క క్షణం కూడా ఆగలేదు. చూరు కింద దండెం మీద బట్టలు ఆరగానే అతనే తీసి సోఫా మీద మడతపెట్టాడు. చొక్కాలు, నీతు చీరలు, అమ్ము స్కూల్ యూనిఫాం.. ఎక్కడ మడత పడాలో సరిగ్గా అక్కడే. ఆ తర్వాత అమ్ము దువ్వెన పట్టుకొచ్చి అతని మోకాళ్ళ మధ్య కూర్చోగానే, మర్నాడు పొద్దున్న కోసం రెండు జడలు వేసి రిబ్బన్లు కట్టాడు. అదీ చూడకుండానే, మాట్లాడుతూనే.

చేప వైపు లాస్య చూడటం గమనించి నీతు అంది, "ప్రమోద్ సజిత్‌కి చెప్పాడు. నువ్వు చేప తినకూడదు. నీకు చికెన్. వేరే గిన్నె. నో ప్రాబ్లం." ఆ చికెన్ అప్పటికే పొయ్యి మీద ఉడుకుతోంది. ఎవరూ దాన్ని పెద్ద విషయంగా చేయలేదు.

ప్రమోద్ టీ గ్లాసు పట్టుకుని ఉయ్యాల మీద కూర్చున్నాడు. ఒక చేతిలో దువ్వెన, ఇంకో చేతిలో గరిటె పట్టుకుని పొయ్యి దగ్గర నిలబడ్డ తన సీనియర్ సజిత్‌ని ప్రమోద్ చూస్తూ ఉండటం లాస్య గమనించింది. అతని మొహంలో గౌరవం కనిపించింది. ఆ గౌరవం వెనకాల ఇంకేదో కూడా ఉంది. కానీ లాస్య దాన్ని సరిగ్గా చూడలేదు. ఆమె బిజీగా ఉంది.

తన మలయాళంతో బిజీగా ఉంది.

"ముప్పై మూడు గంటల్లో మలయాళం" అనే యూట్యూబ్ పాఠాలే ఏడాదిగా క్వార్టర్స్‌లో ఆమెకి తోడు. మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట ఫోన్ కాల్‌కీ, సాయంత్రం ఆరింటికీ మధ్య ఉండే ఖాళీ అంతా వాటితోనే. అంకెలు, కూరగాయల పేర్లు, "థాంక్యూ", "చాలు", "ఏమైంది", "ఏమీ లేదు".. ఇవి కాకుండా ఇంకో డజను వాక్యాలు నేర్చుకుంది. అవన్నీ ఇప్పటిదాకా యూట్యూబ్ స్క్రీన్‌కి మాత్రమే చెప్పింది. ఇప్పుడు ఎదురుగా నిజమైన మలయాళీ ఆడమనిషి ఉంది. ధైర్యం చేసి ఒక వాక్యం ప్రయత్నించింది.

"చోరుం కర్రియుం నన్నాయిట్టుండు.." అంది కాస్త సిగ్గుపడుతూ. అంటే, అన్నం, కూర చాలా బాగున్నాయని.

నీతు పెన్ను కింద పెట్టి చప్పట్లు కొట్టింది. నిజంగానే చప్పట్లు కొట్టింది. "అయ్యో! సజిత్! లాస్య మలయాళం మాట్లాడుతోంది! ఇంకోసారి చెప్పు!" సంబరంగా అంది.

లాస్య మళ్ళీ చెప్పింది. ఆ తర్వాత వాన గురించి ఒక వాక్యం, పాప ఎంత ముద్దుగా ఉందో ఇంకో వాక్యం. నీతు ప్రతిదానికీ వరదలా జవాబిచ్చింది. అందులో లాస్యకి నాలుగో వంతే అర్థమైంది. అయినా మొత్తం అర్థమైనట్టే తల ఊపుతూ కూర్చుంది. అమ్ము చాలా సీరియస్‌గా ఆమె ఉచ్చారణ సరిదిద్దుతోంది. లాస్య మొహం వెలిగిపోయింది. తనకు తెలిసినదానికంటే ఎక్కువే మాట్లాడేసింది. ఈ విషయం మీరు గుర్తు పెట్టుకోండి.

ఆ తర్వాత భోజనాలు. అందరూ నేల మీద కూర్చున్నారు. సజిత్ వడ్డిస్తున్నాడు. ముగ్గురికి చేప, ఒక్కరికి చికెన్. పైకప్పు మీద వాన చప్పుడు. అరువు తెచ్చుకున్న ఇంటిని కూడా సొంత ఇల్లులా అనిపించేలా చేసే సాయంత్రం అది.

సరిగ్గా అప్పుడే, కడుపు నిండా చికెన్ కూర, మనసు నిండా హుషారుతో, తన తెలివికి తనే మురిసిపోతూ లాస్య ఆ మాట అనేసింది.

"సజిత్ సార్, మా ఆయనకి కాస్త ఏదైనా నేర్పండి. వంటిల్లు అంటే అన్నం దానంతట అదే ప్రత్యక్షమయ్యే చోటు అనుకుంటారు."

అందరూ నవ్వారు. నీతు తల వెనక్కి వాల్చి పకపకా నవ్వింది. పెద్దవాళ్ళు నవ్వుతున్నారని అమ్ము కూడా నవ్వింది. సజిత్ అందరికంటే గట్టిగా నవ్వి, "ప్రమోద్! రేపు టీ నువ్వే పెట్టాలి. గవర్నమెంట్ ఆర్డర్!" అన్నాడు.

ప్రమోద్ కూడా నవ్వాడు.

కానీ అర సెకను ఆలస్యంగా. ఆ అర సెకనుని లాస్య గమనించలేదు. ఆమె నీతు వైపు చూస్తోంది.

* * *

వాళ్ళకి మేడ మీద ఖాళీగా ఉన్న గది ఇచ్చారు. రెండు చాపలు, ఒక ఫ్యాను, వాన కనిపించే ఒక కిటికీ. ఏడాదిలో వేరేవాళ్ళ ఇంట్లో పడుకోవడం ఇదే మొదటిసారి. లాస్య చాప మీద పడుకుంది కానీ రోజంతా తలలో గిర్రున తిరుగుతోంది. అమ్ము, ఉయ్యాల, చికెన్, మలయాళం, నీతు చప్పట్లు..

"అండీ?" చీకట్లోకి మెల్లగా పిలిచింది.

ప్రమోద్ గోడ వైపు తిరిగి పడుకుని ఉన్నాడు.

"పడుకో.." అన్నాడు. "అలసిపోయా."

ఆ మాట అతను ఆమెతో ఒక్కసారి కూడా అనలేదు. క్వార్టర్స్‌లో అనలేదు, అండమాన్‌లో అనలేదు, ఆఫీసులో ఎంత పెద్ద రోజు గడిచి వచ్చినా అనలేదు. వాన చప్పుడు వింటూ లాస్య తనకు తనే సర్దిచెప్పుకుంది. క్వార్టర్స్‌లో నీళ్ళు, సామాన్లు మోయడం, ఆ పొడి డబ్బాలు.. అందుకే అలసిపోయి ఉంటారు. ఇంకేమీ లేదు. ఆ తర్వాత "ఏమీ లేదు" అనే మాటని మలయాళంలో ప్రాక్టీస్ కోసం నోట్లోనే గొణుక్కుంటూ నిద్రపోయింది.