Kids · 1 minపాటల గాడిద

అనగనగా ఒక చిన్న ఊరిలో ఒక చాకలివాడు ఉండేవాడు. అతనికి ఉద్ధతుడు అనే గాడిద ఉండేది. పగలంతా ఉద్ధతుడు తడి బట్టల మూటలను నదికి మోసుకెళ్ళేవాడు, ఆరిన బట్టల మూటలను వెనక్కి మోసుకొచ్చేవాడు. చాకలివాడు దానికి ఎక్కువ మేత పెట్టలేకపోయేవాడు. అందుకే రాత్రి పూట తాడు విప్పి, తిండి తనే వెతుక్కోమని వదిలేసేవాడు.

అలాంటి ఒక రాత్రి ఉద్ధతుడికి ఒక నక్కతో స్నేహం కుదిరింది. నక్క కూడా తిండి వెతుక్కుంటూనే తిరుగుతోంది. ఇద్దరికీ బాగా కుదిరింది. కంచెలో సందును కనిపెట్టింది నక్కే. ఆ కంచె అవతల ఆ ప్రాంతం మొత్తంలోకెల్లా తియ్యని దోసకాయల తోట ఉంది. రోజూ రాత్రి చప్పుడు చేయకుండా లోపలికి దూరేవారు. ఇక తినలేనంత దాకా తినేవారు. మొదటి కాకి అరిచే లోపే వెళ్ళిపోయేవారు. రైతుకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.

ఒక రాత్రి చందమామ నిండుగా, చాలా వెలుగ్గా ఉంది. గాలి చల్లగా వీస్తోంది. ఉద్ధతుడు పదకొండు దోసకాయలు తిన్నాడు. తల పైకెత్తి తృప్తిగా ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు.

"అల్లుడూ, ఆ చందమామను చూడు. ఎంత మంచి రాత్రి! నాకు పాట వచ్చేస్తోంది" అన్నాడు నక్కతో.

నక్క నమలడం ఆపేసింది. "మామా, మనం ఇద్దరం ఇంకొకరి తోటలో దొంగలం. దొంగలు పాటలు పాడరు" అంది జాగ్రత్తగా.

"నీకు సంగీతం గురించి ఏమీ తెలియదు కాబట్టి అలా అంటున్నావు. నీకు ఊళ పెట్టడం తప్ప ఇంకేమీ రాదు. స్వరాలు ఏడు అని తెలుసా? గ్రామాలు మూడు అని తెలుసా? ఏ వేళకు ఏ రాగమో నిజమైన గాయకుడికి తెలియాలి. నది దారిలో నేను ఏళ్ళ తరబడి సాధన చేస్తున్నాను."

"మామా, కాపలావాళ్ళు అదిగో, ఆ గుడిసెలో నిద్రపోతున్నారు. పైగా నీ గొంతు, ఎలా చెప్పాలి, చాలా దూరం వినిపిస్తుంది."

"అంటే నీ స్థాయికి మించి బాగుందని నీ ఉద్దేశం" అని ఉద్ధతుడు నిటారుగా నిలబడ్డాడు. "సరే. అసూయపడే శ్రోతలను భరించడం ప్రతి కళాకారుడికీ తప్పదు."

నక్క గుడిసె వైపు చూసింది. గాడిద వైపు చూసింది. ఇక చెప్పి లాభం లేదని అర్థం చేసుకుంది. "మామా, నువ్వు నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు పాడు. నేను వెళ్ళి కంచె దగ్గర ఉంటాను. ఎవరో ఒకరు కాపలా కాయాలి కదా" అని చెప్పి, కొంచెం వేగంగానే వెళ్ళిపోయింది.

ఉద్ధతుడు కళ్ళు మూసుకుని, నోరు తెరిచి మొదలుపెట్టాడు. అది చాలా పొడవైన పాట. తుప్పు పట్టిన బావి తాడులా పైకీ కిందకీ సాగింది. తోట దాటింది, కంచె దాటింది, పక్క ఊరి దాకా వినిపించింది. ఊళ్ళోని కుక్కలన్నీ బదులు పలికాయి. కాపలావాళ్ళు మంచాల మీద నుంచి కింద పడ్డారు.

"దొంగ! గాడిద! దోసకాయలు!" అని అరిచారు. లాంతర్లు పట్టుకుని, కుండలు బాదుతూ, కర్రలు ఊపుతూ పరుగెత్తుకొచ్చారు. అప్పుడే పాటలో కష్టమైన భాగానికి చేరుకున్న ఉద్ధతుడు కళ్ళు తెరిచి వాళ్ళను చూశాడు. ఈ శ్రోతలు చప్పట్లు కొట్టేలా లేరని అప్పుడు అర్థమైంది.

పరుగు లంకించుకున్నాడు. దోసకాయల వరుసల మధ్య నుంచి, చిక్కుడు పందిళ్ళ మధ్య నుంచి పరుగెత్తాడు. కంచెను కూడా సందు నుంచి కాదు, సరిగ్గా మధ్యలో నుంచే చీల్చుకుని వెళ్ళాడు. ఒక్క కర్ర కూడా అతనికి తగల్లేదు. మెడకు పొడవాటి దోస తీగతో వెన్నెల్లో ఇంటికి పరుగెత్తాడు. తెల్లవారి చాకలివాడు చూసేసరికి చెవుల్లో ఆకులతో నిలబడే నిద్రపోతున్నాడు.

కాసేపటికే విరిగిన పందిళ్ళ జాడ పట్టుకుని రైతు చాకలివాడి ఇంటికి వచ్చాడు. చాలాసేపు మాటలు జరిగాయి. చివరికి పదకొండు దోసకాయలకే కాదు, మిగతా వాటికీ గాడిద చేత బాకీ తీర్పిస్తానని చాకలివాడు ఒప్పుకున్నాడు. అలా ఒక నెల మొత్తం, నది దగ్గర పని అయ్యాక ఉద్ధతుడు రైతు గంపలను సంతకు మోశాడు.

ఆ నెలలో మొదటి సాయంత్రం నక్క ఒక పొద వెనక నుంచి బయటికి వచ్చి అతని పక్కన నడిచింది. "ఏం మామా, కచేరీ ఎలా జరిగింది?" అని అడిగింది.

ఉద్ధతుడు గంపలు మోసుకుంటూ కాసేపు అలాగే నడిచాడు. "శ్రోతలందరూ లేచి నిలబడ్డారు" అన్నాడు చివరికి. మరి కాసేపటికి, "అల్లుడూ, వేళ గురించి నువ్వు చెప్పింది నిజమేనేమో" అన్నాడు.

అందుకే ఆ ఊరి పెద్దలు ఇప్పటికీ పిల్లలకు ఇలా చెబుతారు: "వేళ కాని వేళ పాడిన మంచి పాట కూడా గోలే అవుతుంది. నోరు తెరిచే ముందు ఎక్కడ నిలబడ్డావో చూసుకో."