Greentext · 1 minఆకుపచ్చ తలుపు

>నేను, పదకొండేళ్ళు

>భీమవరం, 1991 వేసవి

>తాతయ్య వాళ్ళ పెద్ద ఇల్లు, ఎర్ర గచ్చు నేలలు

>ఏడుగురు కజిన్స్, రెండు నెలలు, ఒక్కటే బాత్రూమ్

>మొదటి అంతస్తులో వరండా చివర ఒక ఆకుపచ్చ తలుపు

>ఎప్పుడూ తాళం వేసే ఉంటుంది

>నా పిడికిలంత ఇత్తడి తాళం

>దాని తాళంచెవి తాతయ్య మొలతాడుకి ఇంకో తొమ్మిది తాళాలతో కలిపి కట్టి ఉంటుంది

>ఆయన నడుస్తుంటే చింగ్ చింగ్ చింగ్ అని ముందే తెలిసిపోతుంది

>ఆ గది లోపల ఎవరూ చూడలేదు

>మా అమ్మ కాదు, పిన్నులు కాదు, అమ్మమ్మ కూడా కాదు

>అమ్మమ్మని అడిగితే "ఆయన గది" అని బీన్స్ తరుగుతూనే ఉంటుంది

>తాతయ్యని అడిగితే "వెళ్ళి చదువుకో" అంటాడు

>మే నెలలో, అదో పెద్ద జోక్

>ప్రతి వేసవిలో కజిన్స్‌కి ఒక థియరీ ఉంటుంది

>సునీత అక్కకి పధ్నాలుగు, లోపల పిచ్చి అత్తని గొలుసులతో కట్టేశారని చెప్తుంది

>"నాకు గొలుసుల చప్పుడు వినిపించింది" అంటుంది కళ్ళు పెద్దవి చేసి

>బుజ్జికి తొమ్మిది, "బంగారం, తాతయ్య చాలా రిచ్, అక్కడే దాస్తాడు" అంటాడు

>నా థియరీ దెయ్యం, ఎందుకంటే నాకు పదకొండేళ్ళు

>తాతయ్య రిటైర్డ్ తెలుగు పండితుడు

>తెల్ల పంచె, తెల్ల చొక్కా, నల్ల దారానికి కట్టిన కళ్ళజోడు

>రోజూ పొద్దున గట్టిగా భాగవతం చదువుతాడు

>సినిమాలకి నవ్వడు, అసలు దేనికీ నవ్వడు

>అమ్మమ్మ పూర్తిగా ఆపోజిట్

>అమ్మమ్మ డిటెక్టివ్ నవలలు చదువుతుంది

>బస్టాండ్ బుక్ షాపులో దొరికే సన్నటి పుస్తకాలు, ఒక్కోటి నాలుగు రూపాయలు

>మెరిసే కవర్లు, ఒక పిస్తోలు, అరుస్తున్న ఒకావిడ, ఒక చంద్రుడు

>అన్నీ ఒకే రచయితవి, "నాగినీ కుమార్"

>బీరువాలో అరవై పుస్తకాలు ఉన్నాయి

>పైపు కాలుస్తూ నూట ఇరవై పేజీల్లో ఏ కేసైనా తేల్చేసే డిటెక్టివ్ భైరవ్

>"వెధవ, కానీ తెలివైనవాడు" అంటుంది అమ్మమ్మ నాగినీ కుమార్ గురించి

>"చెత్త పుస్తకాలు, బుర్ర పాడైపోతుంది" అంటాడు తాతయ్య చిరాగ్గా

>కొత్తది వచ్చిన ప్రతిసారీ అమ్మమ్మ నన్ను బస్టాండ్‌కి పంపుతుంది

>"వెళ్ళి చూడు, కొత్త నాగినీ కుమార్ వచ్చిందేమో"

>నేను పరిగెత్తుకెళ్ళి తెస్తా, ఒక్క మధ్యాహ్నంలో మంచం మీద చదివేస్తుంది

>ఈ వేసవి బుజ్జి దగ్గర ఒక ప్లాన్ ఉంది

>తాతయ్య సరిగ్గా పొద్దున ఆరింటికి స్నానం చేస్తాడు

>ఆ టైమ్‌లో తాళాల దారం బాత్రూమ్ బయట మేకుకి వేలాడుతుంటుంది, పది తాళాలతో

>జూన్‌లో ఒక పొద్దున బుజ్జి దాన్ని మేకు నుంచి తీసేశాడు

>సునీత అక్క బాత్రూమ్ తలుపు దగ్గర కాపలా

>నేను బుజ్జితో పాటు పైకి పరిగెత్తా

>తాళం బిగుసుకుపోయి ఉంది, కాసేపటికి టక్కున తెరుచుకుంది

>బుజ్జి ఆకుపచ్చ తలుపు తోశాడు

>గొలుసులు లేవు, బంగారం లేదు, దెయ్యం లేదు

>చిన్న గది, ఒక కిటికీ, ఒక టేబుల్, ఒక కుర్చీ

>స్టూలు మీద ఒక సిరా బుడ్డి

>ఇంకా కాగితాలు, బోలెడన్ని కాగితాలు

>దారంతో కట్టిన రూళ్ళ కాగితాల కట్టలు, నా ఛాతీ ఎత్తు దాకా

>గోడ అల్మారాలో పొడుగ్గా ఒక వరస

>అమ్మమ్మ చదివే అవే సన్నటి పుస్తకాలు

>నాగినీ కుమార్, నాగినీ కుమార్, నాగినీ కుమార్

>ఒక్కోటి పది కాపీలు

>ఒక కాగితాల కట్ట తీసి పై కాగితం చూశా

>తాతయ్య చేతిరాత

>నా ప్రోగ్రెస్ కార్డు మీద సంతకం పెట్టే అదే గుండ్రటి తెలుగు అక్షరాలు

>"డిటెక్టివ్ భైరవ్ - ఆకుపచ్చ తలుపు, రెండో భాగం"

>"తొమ్మిదో అధ్యాయం"

>"భైరవ్ మెల్లగా పైపు వెలిగించి ఇన్‌స్పెక్టర్ వైపు చూశాడు"

>"వజ్రం ఇంకా ఈ ఇంట్లోనే ఉంది ఇన్‌స్పెక్టర్, తీసిందెవరో నేను చెప్తా"

>"ఛీ" అన్నాడు బుజ్జి

>నేను ఏమీ అనలేదు

>టేబుల్ మీద విజయవాడ పబ్లిషర్ దగ్గర్నుంచి ఒక పోస్ట్‌కార్డు

>"అయ్యా, అరవై ఒకటో నెంబర్‌కి ఆరొందల రూపాయల మనియార్డర్ పంపాం"

>"అరవై రెండో నెంబర్ ఆగస్టులోపు పంపండి, పాఠకులు ఎదురుచూస్తున్నారు"

>"ముఖ్యంగా ప్రతి నెలా మాకు ఉత్తరం రాసే భీమవరం ఆవిడ"

>అంతలో వినిపించింది

>చింగ్ చింగ్ చింగ్

>మెట్ల మీద తడి కాళ్ళ చప్పుడు

>తువ్వాలు చుట్టుకుని, కళ్ళజోడు పెట్టుకుని, జుట్టు నుంచి నీళ్ళు కారుతూ గుమ్మంలో తాతయ్య

>మమ్మల్ని చూశాడు

>నా చేతిలోని కాగితాన్ని చూశాడు

>బుజ్జి వెంటనే ఏడుపు మొదలుపెట్టాడు, బుజ్జి ప్రొఫెషనల్

>తాతయ్య లోపలికి వచ్చి నా చేతిలోంచి కాగితం తీసుకున్నాడు

>కట్ట మీద చక్కగా, నిటారుగా సర్ది పెట్టాడు

>తర్వాత చాలా మెల్లగా అన్నాడు

>"అరవై ఒకటి ఇంకా పూర్తి చేయలేదు ఆమె"

>"తొంభయ్యో పేజీలో ఉంది"

>"ఆమెకి చెప్తే, ఎవరు చెప్పారో నాకు తెలిసిపోతుంది"

>తలుపుకి తాళం వేసి చింగ్ చింగ్ చింగ్ అంటూ మెట్లు దిగి వెళ్ళిపోయాడు

>టిఫిన్ దగ్గర తాతయ్య గట్టిగా భాగవతం చదువుతున్నాడు

>అమ్మమ్మ టేబుల్ కింద ఒళ్ళో పెట్టుకుని అరవై ఒకటో నెంబర్ చదువుతోంది

>తొంభయ్యో పేజీ, నాకు కనిపిస్తోంది

>బుజ్జి ఎవరికీ చెప్పలేదు, ఎందుకంటే నా రెండు క్రికెట్ కార్డులు వాడికిచ్చేశా

>సునీత అక్కకి లోపల ఏముందో ఎప్పటికీ తెలియలేదు

>ఇప్పటికీ పిచ్చి అత్త అనే అంటుంది

>కానీ ఆ పొద్దున నేను ఇంకోటి చేశా

>తాతయ్య మమ్మల్ని బయటికి తోసేటప్పుడు ఇంకా ఒక కాగితం నా చేతిలోనే ఉంది

>ఎలాగో తెలియదు, నా చెయ్యి దాన్ని వదల్లేదు

>పన్నెండో అధ్యాయం, చివరి పేజీ

>మడిచి నిక్కరు జేబులో పెట్టేసుకున్నా

>తాతయ్య 1992 చలికాలంలో పోయాడు

>అరవై రెండో నెంబర్ ఎప్పుడూ రాలేదు

>మూడేళ్ళ పాటు అమ్మమ్మ ప్రతి వారం బస్టాండ్ బుక్ షాపుకి వెళ్ళేది

>"కొత్త నాగినీ కుమార్ వచ్చిందా?"

>"లేదమ్మా, ఆయన ఈ మధ్య రాయట్లేదు"

>"బద్ధకపు వెధవ" అనేది విసుగ్గా

>అరవై ఒకటో నెంబర్ మళ్ళీ మళ్ళీ చదివేది

>వజ్రం, ఇన్‌స్పెక్టర్, ఆ ఇల్లు, చివరి పేజీలో "మిగతా కథ అరవై రెండో నెంబర్‌లో"

>"ఎవరు తీశారు, ఎవరు తీశారు, ఆ వెధవ చెప్పనేలేదు" అనేది

>ఆ పేజీ నా దగ్గరే ఉంది

>జామెట్రీ బాక్స్‌లో, తర్వాత సూట్‌కేసులో, తర్వాత నా డ్రాయర్‌లో

>పన్నెండో అధ్యాయం, చివరి పేజీ, తాతయ్య గుండ్రటి చేతిరాత

>"వంటవాడే ఇన్‌స్పెక్టర్. ఎప్పుడూ వంటవాడే"

>ఆ పేజీ ఆమెకి ఎప్పుడూ ఇవ్వలేదు

>ఆ చేతిరాత చూస్తే ఆమెకి తెలిసిపోతుందని భయం

>తెలియడమా, తెలియకపోవడమా, ఆమెకి ఏది ఎక్కువ బాధో నాకు తెలియలేదు

>2004లో ఇంకా అడుగుతూనే పోయింది

>ఆ పేజీ ఇప్పుడు నా పర్సులో ఉంది

>గుడ్డలా మెత్తగా అయిపోయింది

>వంటవాడే చేశాడు

>ఆ ఇంట్లో ఎవరూ పట్టించుకోని మనిషి వాడొక్కడే