Part 11 of 17 · 1 minఎనిమిది నెలలు

ఆ రాత్రి బుజ్జి బాత్రూం నేల మీద కూర్చుని ఉన్నాడు — తలుపు తీసి, ఏడవకుండా, ఊరికే కూర్చుని. అమ్మ కనిపెట్టింది.

ఎదురుగా నేల మీద కూర్చుంది. కూర్చునేంత ఓపిక లేదు, అయినా కూర్చుంది.

“నేను గొంతు పెట్టాను,” అన్నాడు బుజ్జి.

“తెలుసు.”

“ఆపేయమంది చిన్ను.”

“చిన్ను చెప్పింది నిజం. కానీ నువ్వు బాత్రూం నేల మీద కూర్చున్నది దానికి కాదు.”

బుజ్జి ఆలోచించాడు. “*సారీ సారీ* అంది,” అన్నాడు. “నాన్నకు. ఏమీ చేయకుండానే సారీ చెబుతూనే ఉంటుంది.”

అమ్మ కాసేపు ఊరుకుంది. తర్వాత అంది:

“నువ్వు ఎనిమిది నెలలు ఏడ్చావు.”

“ఏంటి?”

“పాపాయిగా ఉన్నప్పుడు. కొన్ని రాత్రులు కాదు. ప్రతి రాత్రీ. పదకొండు నుంచి తెల్లవారుజామున మూడు వరకు, ఎనిమిది నెలలు. ఏ డాక్టరుకూ నీలో ఏం తప్పుందో దొరకలేదు. నా దగ్గర పాలు తాగేవాడివి కాదు. ఊయలలో పడుకునేవాడివి కాదు. ఈ భూమ్మీద నిన్ను ఆపగలిగింది ఒక్కటే — వరండాలో ఎత్తుకుని అటూ ఇటూ తిరగడం.”

“నువ్వా?”

“ఒకోసారి నేను. నేను తొమ్మిదింటికి బ్యాంకులో ఉండాలి. కాబట్టి ఎక్కువగా,” అంది అమ్మ, “ఆమే.”

బుజ్జి అమ్మ వైపు చూశాడు.

“అప్పుడు ఆమెకు అరవై ఏడు,” అంది అమ్మ. “పదకొండు నుంచి మూడు వరకు, ప్రతి రాత్రీ, ఎనిమిది నెలలు నిన్ను ఆ వరండాలో ఎత్తుకుని తిరిగింది. నాలుగు గంటలు. వెయ్యిన్నర సార్లు అటూ ఇటూ — నేను పడుకుని ఆమె అడుగుల చప్పుడు వింటూ లెక్కేసేదాన్ని. ఉదయాన్నే లేచి కాఫీ పెట్టి, అన్నం చేసేది. దాని గురించి ఒక్కమాట కూడా అనలేదు.”

“నేను సారీ చెప్పానా?”

“నువ్వు ఏమీ చెప్పలేదు బుజ్జీ. నువ్వు పాపాయివి. రాత్రికి నాలుగు గంటలు ఆమె చెవిలో అరిచావు, ఆమెకున్న ఒక్క మంచి చీర మీద కక్కావు, సారీ చెప్పలేదు. ఆమె అడగనూ లేదు.”

బుజ్జి ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాడు.

“ఆ పని చేసినట్టు ఆమెకు గుర్తు లేదు కదా,” అన్నాడు.

“లేదు.”

“అయితే అది లెక్కలోకి రాదు.”

“వస్తుంది,” అంది అమ్మ. “ఇప్పుడు *ఆమెకు* లెక్కలోకి రాదు, అంతే. కాబట్టి ఇప్పుడు అది మనకు లెక్కలోకి రావాలి. కుటుంబం అంటే అదేనమ్మా. ఎవరో నిన్ను రాత్రికి నాలుగు గంటలు ఎత్తుకుని తిరిగి ఎప్పుడూ దాని ప్రస్తావన తేరు. చాలా కాలం తర్వాత నీ వంతు వస్తుంది. నువ్వూ ప్రస్తావన తేవు.”