Part 7 of 17 · 1 minఇది జబ్బు కాదు

బల్లి ఒక మంగళవారం క్యాలెండర్ పైన గోడ మీదకు వచ్చింది. మొదట చూసింది అమ్మమ్మే.

తర్వాత జరిగింది గందరగోళం కాదు. జబ్బు కాదు. డెబ్భై ఎనిమిదేళ్ళ మనిషి ఒకే కదలికలో ప్లాస్టిక్ కుర్చీ ఎక్కి ఇల్లు దద్దరిల్లేలా అరవడం.

“బల్లి. బల్లి. ఎవరైనా — లలితా — బల్లీ—”

బుజ్జి బిస్కెట్ తింటూ లోపలికి వచ్చాడు. బల్లిని చూశాడు. చీర రెండు చేతుల్తో పైకెత్తి పట్టుకుని కుర్చీ మీద నిలబడ్డ తన అమ్మమ్మను చూశాడు. “అది బల్లి కదా,” అన్నాడు.

“బయటకు తోలు. తోలరా.”

చీపురు తీసుకుని తొమ్మిది సెకన్లలో కిటికీలోంచి తోలేశాడు — ఏడేళ్ళవాడు, ఏ కంగారూ లేకుండా. తర్వాత తన మీద తనే మురిసిపోతూ నిలబడ్డాడు. అమ్మమ్మ కుర్చీ దిగి వాడి మొహాన్ని రెండు చేతుల్లో పట్టుకుని “సింహం” అంది.

తర్వాత చిన్ను అమ్మను అడిగింది.

“అలా భయపడటం — అది అల్జీమర్సా?”

“కాదు,” అంది అమ్మ. “అది ఆమే. 1961 నుంచి అలాగే ఉంది. పెళ్ళిలో ఆమె అక్క ఆమె జడలో బల్లి పెట్టింది. అంత గట్టిగా అరిచిందంటే ముహూర్తం ఆపేశారు.”

“తర్వాత?”

“ఆ అక్కతో ఆరేళ్ళు మాట్లాడలేదు.”

చిన్ను కళ్ళు పెద్దవి చేసింది. “ఆరు *సంవత్సరాలా*?”

“ఆరేళ్ళు. ఒక బల్లి కోసం. మీ అమ్మమ్మ కోపాన్ని గవర్నమెంట్ ఫైలులా పట్టుకునేది.” అమ్మ అది ప్రేమగా అంది. తర్వాత అంత ప్రేమగా కాకుండా అంది — “ఆమె పుణ్యమూర్తి కాదమ్మా. అలా అనుకోకు. మనుషులతో కటువుగా ఉండేది. వ్యాపారం చెడిపోయిన రెండేళ్ళు ఆమెతో కలిసి బతకడం చాలా కష్టం. అప్పుడు నాకు పదిహేడేళ్ళు. అందులో ఒక ఏడాదంతా నేను ఆమెను అసహ్యించుకున్నాను.”

అదే వారంలో చిన్నుకు హిందీ సంగతి తెలిసింది.

వర్క్‌షీట్ ఉంది, ఇంట్లో సాయం చేసేవాళ్ళు లేరు. కాబట్టి చక్రవడ్డీని మనసులో చేసిన మనిషి దగ్గరకే తీసుకెళ్ళింది.

అమ్మమ్మ చాలా ఆత్మవిశ్వాసంతో కాసేపు చూసి, ఒక మాటను పైకి చదివింది — తప్పుగా — బుజ్జి సోఫా మీంచి కింద పడేంత తప్పుగా.

“అమ్మమ్మా, అది అలా కాదు—”

“అలాగే ఉంది అందులో.”

“నిజంగా లేదు.”

“అయితే అది ప్రింటింగ్ తప్పు,” అంది అమ్మమ్మ గొప్ప గౌరవంతో, వర్క్‌షీట్ పక్కకు తోసి. “నేను హిందీ రెండుసార్లు తప్పాను. స్కూల్లో. రెండుసార్లు. మీ అమ్మనే అడుగు.”

“రెండుసార్లు తప్పింది,” అని వంటగదిలోంచి అమ్మ అరిచింది. “1958లో, మళ్ళీ 1959లో.”

ముగ్గురూ నవ్వారు. అమ్మమ్మ అందరికన్నా ఎక్కువ నవ్వింది. అది పూర్తిగా బాగుంది. అది పూర్తిగా బాగుందని చిన్ను గమనించింది, ఎందుకు బాగుందో ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది.

హిందీని చూసి నవ్వొచ్చు. అరవై ఏళ్ళుగా ఆమెకు హిందీ రాదు, రాదని ఆమెకు తెలుసు, పట్టించుకోదు.

వంటగది తలుపు గడియను చూసి నవ్వకూడదు.