Part 8 of 17 · 1 minపోయినవి

ఇంట్లో వస్తువులు స్థానం మారడం మొదలైంది.

టీవీ రిమోట్ ఫ్రిజ్‌లో, గుడ్ల ట్రేలో, నిలబెట్టి ఉంది. నాన్న కళ్ళజోడు బియ్యం డబ్బాలో, లోపల మునిగి — అమ్మ గరిటెతో తీసింది, పూర్తిగా శుభ్రంగా ఉంది. చిన్ను జామెట్రీ బాక్స్ రెండు రోజులు దిండు గలీబులో గడిపింది.

కొంతకాలం ఇది ప్రపంచంలోకెల్లా ఫన్నీ విషయం. బుజ్జి నోట్‌బుక్ వెనక లిస్ట్ మొదలుపెట్టాడు. *రిమోట్ — ఫ్రిజ్. కళ్ళజోడు — బియ్యం. కత్తెర — దేవుడి గది (దేవుడి ముందు).*

తర్వాత డబ్బు పోయింది.

బీరువాలో కవర్‌లో రెండు వేలు — పాలకు, పేపరుకు, ఇల్లు ఊడ్చే అమ్మాయికి.

మధ్యాహ్నం నాలుగింటికి, ఆ అమ్మాయి చీపురుతో హాల్లోనే నిలబడి ఉండగా, అమ్మమ్మ గట్టిగా అంది — “అదే తీసుకుంది.”

ఎవరూ కదల్లేదు.

“నేను చూశాను,” అంది అమ్మమ్మ, పూర్తి నమ్మకంతో. ఎందుకంటే ఆమె నిజంగానే చూసింది — రోజూ చూస్తుంది, అదే ఇబ్బంది. డబ్బు ఏదో తీసుకుని ఉండాలి, ఇక్కడ ఇంట్లోకి వచ్చే మనిషి ఒకరు ఉన్నారు.

ఆ అమ్మాయి పేరు స్వప్న. పంతొమ్మిదేళ్ళు. మొహం కాగితం రంగులోకి మారింది.

అమ్మ ముందు చేరుకుంది. “స్వప్నా, కాదు. కాదమ్మా. అమ్మమ్మకు ఆరోగ్యం బాగోలేదు. నీకు తెలుసు కదా. ప్లీజ్.”

“పర్వాలేదక్కా” అంది స్వప్న — పర్వాలేదని కాదని స్పష్టంగా తెలిసే గొంతుతో. తొందరగా వెళ్ళిపోయింది. మరుసటి రోజు రాలేదు. అమ్మ సాయంత్రం వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళి, నేల మీద కూర్చుని, వాళ్ళమ్మతో కాఫీ తాగి, చాలాసేపు క్షమాపణ చెప్పాక తిరిగి వచ్చింది.

డబ్బు ఒక పుస్తకంలో ఉంది. బీరువా కింద. *చందమామ*, 1994.

నాలుగు రోజుల తర్వాత అమ్మ కనిపెట్టింది.

అమ్మమ్మకు చెప్పలేదు. చెప్పి ప్రయోజనం లేదు — ఆరోపణ చేసిన గంటలోనే ఆమె దాన్ని మర్చిపోయింది. ఆ నాలుగు రోజులూ అందరితోనూ, తిరిగి వచ్చాక స్వప్నతో కూడా, చాలా మంచిగా ఉంది.

ఆ రాత్రి నాన్న అన్నాడు — “ఇది మళ్ళీ జరుగుతుంది.”

“అవును,” అంది అమ్మ.

“ఏదో ఒక రోజు ఆమెను తెలియని మనిషి మీద జరుగుతుంది.”

“అవును,” అంది అమ్మ.