Part 3 of 4 · 1 minపుష్య అమావాస్య

2019 డిసెంబర్ ఇరవై ఆరో తేదీ గురువారం. కానీ కొండమల్లేపల్లిలో ఆ రోజు గురువారంలా అనిపించలేదు. ఊరంతా కలిసి ఆ రోజుని తొందరగా ముగించేద్దాం అని ముందే మాట్లాడుకున్నట్టు ఉంది.

పొద్దున్న ఏడింటికి యాదగిరి సార్ ఇంట్లోంచి తను బయట అడుగు పెట్టిన క్షణం నుంచే ప్రవల్లిక ఆ తేడాని గమనించింది. బస్టాప్ దగ్గర టీ కొట్టువాడు బయట బెంచీలు వెయ్యలేదు. పదింటికే మగవాళ్ళు పొలాల నుంచి పశువుల్ని ఇళ్ళకి తోలుకొస్తున్నారు. ఆ ప్రాంతంలో ఎవరూ అలా చెయ్యరు, పొద్దు గూకేదాకా గేదెలు బయటే మేస్తుంటాయి. మూడింటికల్లా వీధి ఖాళీ అయిపోయింది. ఐదింటికి కళ్ళకి కనిపించే ప్రతి తలుపూ మూసుకుపోయింది. వీధి పొడవునా ఒక ఇంటి తర్వాత ఒక ఇంట్లో గడియలు పడుతున్న చప్పుడు వినిపిస్తోంది.. ఎవరో ఒక్కొక్కటిగా లెక్కపెడుతున్నట్టు.

గుడిలో పూజారి ఎర్ర సున్నా ఉన్న క్యాలెండర్ ముందు ఒక దీపం పెట్టాడు. ఐదున్నరకి ఆ దీపాన్ని ఆర్పేసి గుడి తలుపు మూసేశాడు. ఆ గుడి తలుపు మూసి ఉండటం ప్రవల్లిక అంతకుముందు ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఇళ్ళలో దీపాలు వెలిగాయి, మళ్ళీ ఒక్కొక్కటిగా ఆరిపోయాయి. ఆరింటికి ఊరంతా చీకటి. నిశ్శబ్దం కాదు, చీకటి. ఆ రెండిటికీ తేడా ఉంది. ఆ సాయంత్రం ఆమెకి ఆ తేడా బాగా అర్థమైంది.

లక్ష్మి ఆమె కోసం పశువుల కొట్టం సిద్ధం చేసి ఉంచింది. అందులో ఒక మంచం, ఒక దుప్పటి, ఒక నీళ్ళ సీసా, ఇంకా ఒక దీపం.. దాన్ని మాత్రం వెలిగించకూడదని లక్ష్మి గట్టిగా చెప్పింది. కొట్టానికి తాడు ఉచ్చు ఉన్న ఒక చెక్క తలుపు. దాని చట్రం మీద ఏమీ రాసి లేదు.

"ఆ తలుపుకి నంబరు లేదమ్మా," అంది లక్ష్మి ఆదుర్దాగా. "నంబరు లేని తలుపు దగ్గరికి ఏదీ రాదు. నువ్వు ఇక్కడ పడుకో. పొద్దున్నే నేనొచ్చి తలుపు తీస్తాను."

ప్రవల్లిక ఆ మంచాన్ని, అవతలి చివర కట్టేసిన గేదెని మార్చి మార్చి చూసి, తల అడ్డంగా ఊపింది.

"గేదెతో కలిసి నేను పడుకోను. మీతో పాటే కూర్చుంటాను."

లక్ష్మి యాదగిరి వైపు చూసింది. ఆయన చేతిలో పొడవాటి తెల్లటి గుడ్డ పీలిక పట్టుకుని పెరట్లో నిలబడి ఉన్నాడు.. పాత పంచె చించి తీసిన పీలిక. భుజం మీద ఇంకో రెండు వేలాడుతున్నాయి.

"అయితే ఒక షరతు మేడం," అన్నాడు ఆయన. గొంతు పెంచలేదు. ఆయన ఎప్పుడూ పెంచడు. "దీన్ని మీ నోటికి కట్టుకోవాలి. గట్టిగా. నేను నాది విప్పేదాకా మీరు విప్పకూడదు. ఏం వినిపించినా సరే. అతను ఏం అన్నా సరే. నరేష్ ఏం అన్నా సరే. అర్థమైందా?"

"సార్, నేనేమీ మాట్లాడను," అంది ప్రవల్లిక నొచ్చుకుంటూ.

"అందరూ అలాగే అనుకుంటారు. కట్టుకోండి."

కట్టుకుంది. ఆ గుడ్డ సబ్బు వాసన, అది ఇన్నాళ్ళూ దాచి ఉంచిన పెట్టె వాసన కొడుతోంది. లక్ష్మి తనది కట్టుకుని, తర్వాత యాదగిరి వెనక నిలబడి ఆయనది కట్టింది.. ఆయన ముఖం చిట్లించేంత గట్టిగా ముడి బిగించింది. తర్వాత నరేష్ వైపు తిరిగింది.

నరేష్ గుమ్మం మెట్టు మీద ఫోన్ పట్టుకుని కూర్చున్నాడు. పందొమ్మిదేళ్ళ కుర్రాడు. ఇంటికొచ్చిన ఈ పది రోజుల్లో, తమ ఊరు వెనకబడ్డదని, తన అమ్మానాన్నలు ఏదో పాత శతాబ్దానికి చెందినవాళ్ళని ప్రవల్లికతో కనీసం ఆరుసార్లు అన్నాడు. అమ్మ చేతిలోంచి గుడ్డ తీసుకుని దాన్ని స్కార్ఫ్‌లా మెడకి చుట్టుకున్నాడు.

"అమ్మా, కట్టుకుంటున్నా. చూడు. కట్టుకున్నా," అన్నాడు వెటకారంగా.

"నోటి మీద కట్టుకోరా."

"అబ్బా అమ్మా, డిసెంబర్ నెల ఇది. ఆ డ్రామా మొదలైనప్పుడు కట్టుకుంటాలే."

యాదగిరి ఆ తెల్ల గుడ్డ పైనుంచి కొడుకుని చాలాసేపు తదేకంగా చూశాడు. తర్వాత లోపలికి వెళ్ళి తలుపుకి గడియ వేశాడు. లారీ గొలుసు గట్టిగా ఉందో లేదో మగవాళ్ళు చేత్తో లాగి చూసినట్టు, ఆ గడియని రెండుసార్లు చేత్తో లాగి చూసుకున్నాడు.

ఇంట్లో రెండు గదులు, ముందు ఒక హాలు. నలుగురూ హాల్లో నేల మీద, లోపలి గోడకి వీపు ఆనించి, ముందు తలుపు వైపు మొహం పెట్టి కూర్చున్నారు. వెలుతురు లేదు. ఎవరూ అలవాటు కొద్దీ స్విచ్ వేయకుండా, యాదగిరి మధ్యాహ్నమే హోల్డర్‌లోంచి బల్బు తీసి వంటింట్లో పెట్టేశాడు. లక్ష్మి మోకాళ్ళు దగ్గరికి ముడుచుకుని, నోటి మీది గుడ్డ పైన రెండు చేతులూ జోడించి కూర్చుంది. యాదగిరి మధ్యలో. నరేష్ తనే కావాలని తలుపుకి దగ్గరగా ఉండే చివర కూర్చున్నాడు, ఫోన్‌ని బోర్లా మోకాలి మీద పెట్టుకుని. ప్రవల్లిక లక్ష్మికీ గోడకీ మధ్య కూర్చుంది.

తొమ్మిదింటికి నరేష్ ఆ స్కార్ఫ్ లోంచే, "ఇలా ఎంతసేపు కూర్చోవాలి?" అని విసుక్కున్నాడు. ఎవరూ జవాబు చెప్పలేదు. పదిన్నరకి లక్ష్మి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా స్టీలు పళ్ళెంలో రెండు ఇడ్లీలు తెచ్చి వాడి ముందు పెట్టింది. పదకొండింటికి వాడు తల వెనక్కి గోడకి ఆనించాడు. నిద్రపోయాడేమో అనుకుంది ప్రవల్లిక.

ఆమెకి మాత్రం నిద్ర రాలేదు. గోడ మీద ఒక బల్లి. కొట్టంలో గేదె అటూ ఇటూ కదులుతున్న చప్పుడు. ఎక్కడో దూరంగా ఒక కుక్క మూడుసార్లు మొరిగి, ఎవరో దాని మీద చెయ్యి వేసినట్టు సడన్‌గా ఆగిపోయింది. కాసేపటికి ఆ గదిలో అన్నిటికంటే గట్టిగా వినిపిస్తున్నది తన గుండె చప్పుడే.

పన్నెండుకి పావుగంట ఉందనగా యాదగిరి చెయ్యి ఎత్తి, గుడ్డ మీదుగా తన నోటిని తనే మూసుకున్నాడు. రెండో చేతిని చీకట్లో ముందుకు చాపి, నరేష్ మొహాన్ని తడుముకుంటూ వెతికి, వాడి దవడని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

"నాన్నా.. ఏంటి?"

యాదగిరి జవాబివ్వలేదు. లక్ష్మి ఊపిరి తీసుకునే తీరు మారింది. ఆ మార్పు ప్రవల్లికకి స్పష్టంగా వినిపించింది.

అప్పుడే ఆమెకి ఆ లాంతరు వినిపించింది.

ఇప్పుడు జాగ్రత్తగా వినండి. అది వెలుగు కాదు. తలుపు కింద చీకటిగానే ఉంది. ఆమెకి వినిపించింది ఒక తీగ పిడి చప్పుడు. తీగ పిడి ఉన్న లాంతరుని ఎవరో పట్టుకుని నడుస్తుంటే అది కొంచెం కొంచెం ఊగుతూ, ఆ తీగ తను వేలాడుతున్న రింగుకి రాసుకుని కిర్రుమంటోంది. కిర్ర్.. కిర్ర్.. నెమ్మదిగా. ఎడమ వైపు నుంచి, 43వ నంబరు ఇంటి వైపు నుంచి వీధి వెంట దగ్గరవుతోంది.

తర్వాత అది ఆగింది. ఒక పెన్ను చప్పుడు వినిపించింది.

కాగితం మీద పెన్ను. బాల్ పెన్ కాదు, పాళీ ఉన్న పెన్ను. ఒక గీత, ఒక ఆగడం, మళ్ళీ ఒక గీత. నీ చేతిరాత ముఖ్యం అని ఎవరో చెప్పిన గుమాస్తా రాసినట్టు, చాలా జాగ్రత్తగా రాస్తున్నారు ఎవరో. 43వ ఇంటి దగ్గర ఒక పది సెకన్లు అలా సాగింది. తర్వాత పిడి మళ్ళీ నాలుగైదుసార్లు కిర్రుమని, సరిగ్గా వాళ్ళ తలుపు ముందు ఆగిపోయింది.

ఇప్పుడు వెలుగు కనిపించింది. ఎక్కువ కాదు. తలుపు కింద, వేలు మందంలో, ఒక పసుపు రంగు గీత. చాలా కిందగా.. ఎవరో లాంతరుని మోకాలి దగ్గర పట్టుకున్నట్టు.

ఆ గొంతు వినిపించినప్పుడు, అది ప్రవల్లిక జీవితంలో విన్న అన్ని గొంతుల్లోకీ అత్యంత మామూలు గొంతు. సరిగ్గా అదే ఆమె చేతుల్ని చల్లబరిచేసింది. అలసిపోయిన, కొంచెం బొంగురుపోయిన, మర్యాదైన మగ గొంతు. రోజంతా తిరిగి, ఇంకా ఇరవై ఇళ్ళు మిగిలి ఉన్నా, ప్రతి ఇంటితోనూ మర్యాదగానే ఉండాలని నిర్ణయించుకున్న గవర్నమెంటు మనిషి గొంతు.

"ఈ ఇంట్లో ఎంతమంది?"

ఎవరూ కదల్లేదు. యాదగిరి ఒక చెయ్యి తన నోటి మీద, రెండో చెయ్యి కొడుకు దవడ మీద. లక్ష్మి కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుని ఉంది. గుడ్డ లోంచి తన పళ్ళు చేతికి తెలిసేంత గట్టిగా ప్రవల్లిక నోటిని అదిమి పట్టుకుంది.

తలుపు కింద వెలుగు కదల్లేదు. వాళ్ళు ఎదురుచూశారు. అదీ ఎదురుచూసింది. ఆ ఎదురుచూపులోనే పెన్ను గీకడం మొదలైంది.

అన్నిటికంటే భయంకరమైనది అదే. ఆ ప్రశ్న కాదు, ఆ పెన్ను. ఎవరూ ఏ నంబరూ చెప్పలేదు, అయినా అది ఏదో రాస్తోంది. ఒక గీకుడు. ఆగడం. మళ్ళీ గీకుడు. జవాబు చెప్పని గుమ్మం దగ్గర ఒక గుమాస్తా ఏం రాస్తాడు? ఆమెకి తెలియదు. అది ఏంటో తెలుసుకోవాలని ఆమె మనసు తెగ ఆరాటపడింది. అయినా నోటిని గట్టిగా పట్టుకునే ఉంది.

"ఈ ఇంట్లో ఎంతమంది?"

రెండోసారి కూడా అచ్చం అలాగే. అవే మాటలు, అదే అలసట, అదే మర్యాద. గొంతు పెరగలేదు. అసహనం లేదు. తన పని తాను చేసుకుంటున్న మనిషి.

మోకాలి మీద బోర్లా ఉన్న నరేష్ ఫోన్ ఒక్కసారి వైబ్రేట్ అయింది. ఏదో నోటిఫికేషన్. ఆ నిశ్శబ్దంలో అది ఎవరో అరిచినట్టు వినిపించింది. నరేష్ ఒళ్ళంతా ఉలిక్కిపడింది. యాదగిరి చెయ్యి వాడి దవడ మీద ఇంకా బిగుసుకుంది. ఎవరూ ఊపిరి తీసుకోలేదు.

పెన్ను గీకింది.

"ఈ ఇంట్లో ఎంతమంది?"

మూడోసారి. ప్రవల్లిక గుండె చెవుల్లో వినిపించేంత గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. ఆ దడదడ మధ్యలో, రెండు దెబ్బల నడుమ, ఆ పాళీ చప్పుడు వినిపిస్తోంది. తర్వాత ఆ పాళీ ఆగిపోయింది. ఎవరో నేల మీంచి లాంతరుని పైకి ఎత్తినప్పుడు అది ఊగినట్టు, తలుపు కింద పసుపు గీత ఒక్కసారి అటూ ఇటూ ఊగింది.

కిర్ర్. కిర్ర్. కిర్ర్. కుడి వైపుకి. దూరంగా వెళ్ళిపోతోంది. 45వ నంబరు ఇంటికి.. నీలం తలుపు ఉన్న ఇల్లు, ప్రవల్లిక మొదటి రోజే "సరిపడా ఉన్నాం" అని చెప్పిన ముసలావిడ ఇల్లు.

లక్ష్మి గుడ్డ లోంచి వణుకుతూ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది. యాదగిరి, అలా చెయ్యొచ్చో లేదో తెలియనట్టు, కొడుకు మొహం మీంచి నెమ్మదిగా చెయ్యి తీశాడు.

నరేష్ స్కార్ఫ్‌ని గడ్డం దాకా కిందికి లాగాడు.

"చూశారా," అన్నాడు గుసగుసగా. నవ్వుతున్నాడు. కానీ వణుకుతున్నాడు కూడా.. ఆ వణుకు నేల మీద నుంచి ప్రవల్లికకి తెలుస్తోంది. "చూశారా. ఏమీ లేదు. నేను చెప్పాను కదా. ఊళ్ళో ఎవడో డ్రామా ఆడుతున్నాడు. లాంతరు గీంతరు అంతా. ఎవరో ఒకరి తాతయ్య. ప్రతి ఏడాదీ ఇదే డ్రామా, మీరంతా ఇక్కడ ఇలా కూర్చుని.."

"గుడ్డ కట్టుకో," అన్నాడు యాదగిరి.

"నాన్నా, అది వెళ్ళిపోయింది."

"కట్టుకో."

నరేష్ దాన్ని నోటి మీదకి వదులుగా కట్టుకుని గోడకి జారగిలబడ్డాడు. గుడ్డ లోంచి వాడు గబగబా ఊపిరి తీసుకుంటున్న చప్పుడు ప్రవల్లికకి వినిపించింది. ఆ వెలుగు తలుపు కింద ఉన్నంతసేపూ, ఒక్క క్షణం కూడా వాడు అది డ్రామా అనుకోలేదని ఆమెకి అర్థమైపోయింది.

అది వీధిలో ముందుకు వెళ్ళిపోతుంటే వింటూ కూర్చున్నారు. 45వ ఇల్లు. పెన్ను. 46వ ఇల్లు. పెన్ను. ప్రతి ఇంటి దగ్గరా మూడు ప్రశ్నలు, తర్వాత ముందుకు కదిలే పిడి కిర్రు. ఒక్కో ఇంటికి సుమారు నాలుగు నిమిషాలు. ఒంటిగంటకి మాటలు వినిపించడం లేదు, వాటి ఆకారం మాత్రం.. ఒకే ఆకారం, మూడుసార్లు. రెండింటికి గుడి దగ్గర మలుపు తిరిగి వెళ్ళిపోయింది. ఇంక ఏమీ వినిపించలేదు.

ఎవరూ లేవలేదు. ఎవరూ దేన్నీ వెలిగించలేదు. లక్ష్మి తల మోకాళ్ళ మీదకి వాలిపోయింది. యాదగిరి వీపు నిటారుగా పెట్టి, చెయ్యి ఇంకా నోటి మీదే ఉంచుకుని కూర్చున్నాడు. కోడి కూసేదాకా ఆయన అలాగే కూర్చుంటాడని ప్రవల్లికకి అర్థమైంది.. ఎందుకంటే వాళ్ళ నాన్న అలాగే కూర్చునేవాడు.

నరేష్ నిద్రపోయాడు. వాడి ఊపిరి నెమ్మదిగా, సమంగా మారడం ఆమెకి వినిపించింది. ఆమె మాత్రం నిద్రపోలేదు. మూడు దాటాక ఎప్పుడో, వంటింట్లో గోడ గడియారం టిక్‌టిక్ వినిపించింది.. అక్కడ ఒక గడియారం ఉందని కూడా అప్పటిదాకా ఆమెకి తెలియదు.

ఆ గడియారంలో టైమ్ 3:40 అయినప్పుడు, ఆ కిర్రు చప్పుడు మళ్ళీ వచ్చింది.

కుడి వైపు నుంచి వచ్చింది. అది వెళ్ళిన వైపు నుంచే. కిర్ర్.. కిర్ర్.. వీధి వెంట తప్పు దిశలో వెనక్కి వస్తోంది.

యాదగిరిని చూసేదాకా తను ఏం వింటోందో ప్రవల్లికకి అర్థం కాలేదు. ఆయన ఒళ్ళు కొయ్యబారిపోయింది. అర్ధరాత్రి భయపడినట్టు కాదు, అంతకంటే ఇంకేదో. నోటి మీంచి చెయ్యి తీసి, చీకట్లో కొడుకు మొహం కోసం చాపాడు. కానీ దొరకలేదు.. ఎందుకంటే నరేష్ నిద్రలో గోడ మీంచి జారిపోయి నేల మీద పడుకుని ఉన్నాడు.

"అది ఎప్పుడూ వెనక్కి రాలేదు," అంది లక్ష్మి. గుడ్డ లోంచి అనడంతో ఆ మాటలు దాదాపు బయటికి రానేలేదు, కానీ ప్రవల్లికకి ప్రతి మాటా వినిపించింది. "అరవై ఏళ్ళలో ఒక్కసారి కూడా అది వెనక్కి రాలేదు."

కిర్ర్. కిర్ర్. పిడి ఆగింది. పసుపు గీత తలుపు కింద పడింది.

"ఈ ఇంట్లో ఎంతమంది?"

నరేష్ ఉలిక్కిపడి లేచాడు. వాడు మేల్కోవడం, ఊపిరి గొంతులో ఆగిపోవడం ప్రవల్లికకి వినిపించింది. వాడు గబుక్కున లేచి కూర్చునేసరికి మోకాలి మీది ఫోన్ జారి నేల మీద పడి వెలిగింది. ఆ చిన్న నీలి వెలుగులో ఒక్క క్షణం వాడి మొహం కనిపించింది.. నోటి మీద కాకుండా మెడకి చుట్టుకున్న స్కార్ఫ్, భయంతో పెద్దవైన వాడి కళ్ళు.

యాదగిరి వాడి మీదికి దూకాడు. లక్ష్మి గుడ్డ లోంచి "నరేష్" అంది. కానీ పందొమ్మిదేళ్ళ నరేష్.. రెండు గంటలుగా చీకట్లో తను ఎంత భయపడ్డాడో తలుచుకుని సిగ్గుపడుతున్నవాడు, సర్వే అమ్మాయితో ఆరుసార్లు తన ఊరు వెనకబడ్డదని చెప్పినవాడు.. మోకాళ్ళ మీదకి లేచి, చెవులు గింగురుమనేంత గట్టిగా తలుపు వైపు అరిచాడు.

"నలుగురం! పోరా నరకానికి!"

పెన్ను గీకింది.

ఒకే ఒక్క గీత. చిన్నది. ఒక్క అంకె రాసినప్పుడు పాళీ చేసే చప్పుడు.

అప్పుడు యాదగిరి గొంతులోంచి ఒక శబ్దం వచ్చింది. ఆ శబ్దం ఎలా ఉందో ప్రవల్లిక ఇప్పటిదాకా ఎవరికీ చెప్పలేదు, నేను కూడా ఇక్కడ చెప్పను. అది మాట కాదు. గుడ్డ లోంచి, చేతి లోంచి బయటికి వచ్చిన శబ్దం. అరవై ఏళ్ళు చీకట్లో చేత్తో నోరు మూసుకుని కూర్చున్న మనిషి, తన కొడుకు జవాబు చెప్పడం విన్నప్పుడు వచ్చే శబ్దం అది.

తలుపు కింద వెలుగు అలాగే ఉంది. ఊగలేదు. 43 వైపు గానీ 45 వైపు గానీ కదల్లేదు. అలాగే స్థిరంగా, వేలు మందం పసుపు గీతలా, చాలాసేపు ఉండిపోయింది. ప్రవల్లిక లెక్కపెట్టింది.. లెక్కపెట్టకుండా ఉండలేకపోయింది. రెండు వందల చిల్లర దాకా వెళ్ళి, అంకె మర్చిపోయి, మళ్ళీ మొదలుపెట్టింది. గదిలో ఎవరూ కదల్లేదు. నరేష్ నోరు తెరుచుకుని మోకాళ్ళ మీదే ఉన్నాడు. వాడికి అర్థమైపోయింది. ఆ కాస్త వెలుగులో కూడా, వాడికి అర్థమైపోయిందని స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

తర్వాత పిడి ఒక్కసారి కిర్రుమంది, గీత ఆరిపోయింది. ఆ కిర్రు చప్పుడు వచ్చిన దారినే కుడి వైపుకి వెనక్కి వెళ్ళిపోయింది. ఏ గుమ్మం దగ్గరా ఆగలేదు. మాయమైపోయింది.

ఎవరూ మాట్లాడలేదు. లక్ష్మి నేల మీద పాకుతూ కొడుకు దగ్గరికి వెళ్ళి వాణ్ణి రెండు చేతులతో చుట్టేసి గట్టిగా పట్టుకుంది. వాడు ఆమెని వారించలేదు. అలాగే ఉండిపోయారు. యాదగిరి గోడ దగ్గర్నుంచి కదల్లేదు. ఇక ఏ అవసరం లేకపోయినా ప్రవల్లిక చాలాసేపు గుడ్డ మీద చేతులు అలాగే ఉంచుకుని కూర్చుంది. ఆమెకి ఒకటి అర్థమైంది. ఆ గుడ్డ బయటి గొంతు కోసం కాదు. అది మన కోసం.

ఐదుంబావుకి మొదటి కోడి కూసింది. యాదగిరి నోటి మీంచి చెయ్యి తీసి, గుడ్డ విప్పి, ఒక ముసలివాడిలా నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు. ముందు రోజు రాత్రి తొమ్మిదింటికి ఆయనలో ఆ ముసలితనం లేదు. తలుపు దగ్గరికి వెళ్ళి గడియ మీద చెయ్యి వేశాడు, కానీ లాగలేదు.

తర్వాత వెనక్కి తిరిగి లక్ష్మి కూర్చున్న చోటు వైపు చూశాడు.

లక్ష్మి రెండు చేతులూ గుండ్రంగా చుట్టి కూర్చుని ఉంది. ఆ చేతుల మధ్య ఎవరూ లేరు.

వాడు ఎప్పుడు పోయాడో ఎవరూ చూడలేదు. లక్ష్మి వాణ్ణి పట్టుకునే ఉంది, తన చెంపని వాడి జుట్టు మీద ఆనించి. నాలుగుకీ ఐదుంబావుకీ మధ్య ఎప్పుడో ఆ భుజాలు అక్కడ లేకుండా పోయాయి. ఆవిడ ఆ భుజాల ఆకారాన్ని మాత్రమే పట్టుకుని కూర్చుంది. చెయ్యి తిమ్మిరెక్కినప్పుడు మనకి తెలియనట్టే, ఆవిడకీ అది తెలియలేదు.

నరేష్ మంచం లోపలి గదిలో ఉంది. అది ఖాళీగా ఉంది. దాని పక్కనే నేల మీద వాడి చెప్పులు, పక్కపక్కనే. వాడి ఫోన్ మంచం మీద వెల్లకిలా పడి ఉంది, స్క్రీన్ వెలుగుతోంది. దాని మీద ఒక కార్ రేసింగ్ గేమ్ నడుస్తోంది.. ఎవరూ ముట్టుకోకపోవడంతో, కారు తనంతట తనే వెళ్ళి గోడకి గుద్దుకుని, మళ్ళీ మొదలవుతోంది.

వాడి మెడ మీంచి జారిపడిన గుడ్డ హాల్లో నేల మీద పడి ఉంది. ముందు తలుపుకి లోపలి నుంచి గడియ పెట్టే ఉంది. యాదగిరి చెయ్యి ఇంకా ఆ గడియ మీదే ఉంది. వెనక తలుపుకీ గడియ ఉంది.. లక్ష్మి పరిగెత్తుకెళ్ళి చూసింది. కిటికీలకి ఊచలు. ఆ ఇంట్లోంచి బయటికి వెళ్ళే దారే లేదు. ఇంట్లో ముగ్గురు మనుషులు, ఒక గేదె తప్ప ఇంకెవరూ లేరు.

లక్ష్మి గట్టిగా అరవలేదు. లోపలి గదిలో నేల మీద కూర్చుని, కొడుకు దుప్పటిని మూలకి మూల కలిపి మడతపెట్టి, చేత్తో నిమిరి, మళ్ళీ మడతపెట్టింది.

ప్రవల్లిక గుమ్మంలో నిలబడి ఉంది. చేతులు ఆపుకోలేనంతగా వణుకుతున్నాయి. వాటితో ఏదో ఒక పని చెయ్యాలి. కుర్తా జేబులోంచి ఫోన్ తీసి సర్వే యాప్ ఓపెన్ చేసింది. ఎందుకంటే యాప్ అంటే పని, పని అంటే తన చేతులకి బాగా తెలిసిన విషయం.

యాప్ ఊరి లిస్టు దగ్గర ఓపెన్ అయింది. తను వెళ్ళిన ప్రతి ఇంటికీ ఒక బూడిద రంగు లైను ఉంది. నింపలేదు, సబ్మిట్ చెయ్యలేదు. బూడిద రంగు.

44వ ఇల్లు మాత్రం ఆకుపచ్చ రంగులో ఉంది.

దాన్ని టచ్ చేసింది. ఫారం తెరుచుకుంది. ఇంటి పెద్ద: యాదగిరి. చిరునామా: ఆ వీధి. ఇంట్లో సభ్యుల సంఖ్య: 3.

అది తను నింపలేదు. ఆ ఊళ్ళో ఆ గడిని తను ఒక్కసారి కూడా నింపలేదు. తోపులో ఆ రోజు తర్వాత యాప్‌ని తెరవను కూడా లేదు.

ఫారం అడుగున, చిన్న బూడిద రంగు అక్షరాల్లో, ఆ ఎంట్రీ సేవ్ అయిన టైమ్ ఉంది.

27 Dec 2019, 03:41.