Part 3 of 4 · 5 planned · 1 minఇంకా తొమ్మిది నిమిషాలు

ఏడో రోజు ఫోన్ మధ్యాహ్నం రెండింటికి వచ్చింది. మాట్లాడింది కొద్దిసేపే.. కానీ ఆ కొద్దిసేపటి మాటల్ని వెనక్కి తీసుకోవడానికి లాస్య ఒక వారం అయినా ఇచ్చేసేది.

"నిన్న నువ్వు ఇంట్లో లేవు.." అన్నాడు ప్రమోద్. పలకరింపు లేదు, "లాస్యా" అని పిలవడం కూడా లేదు.

"మార్కెట్‌కి వెళ్ళానండీ.. పది నిమిషాలే. ఇంట్లో బియ్యం అయిపోయాయి.." తప్పు చేసినదానిలా మెల్లగా చెప్పింది.

"రెండు గంటలు లైన్లో నిలబడ్డాను తెలుసా?"

"తెలుసండీ.. వచ్చేసరికి ఎర్ర లైటు వెలుగుతూ ఉంది. సారీ.."

లైన్లో గరగరమని శబ్దం. ఎక్కడో వెనకాల రఫీక్ ఇంకెవరితోనో ఏదో అంటున్నాడు. మళ్ళీ ప్రమోద్ గొంతు వినిపించింది. రాత్రంతా నిద్రపోలేదని ఆ గొంతులోనే తెలిసిపోతోంది.

"మీ అమ్మకి ఏం చెప్పావు లాస్యా? నిజంగా ఏం చెప్పావో.. సరిగ్గా చెప్పు."

"మీరు ఇన్‌ఛార్జ్ అని.. ప్రమోషన్ వస్తుందని.. అండీ, ఏదో మాట వరసకి అన్నానంతే.."

"ఇన్‌ఛార్జ్.. దేనికి?" గట్టిగా కాదు, చాలా మెల్లగా అడిగాడు. అదే ఆమెకి ఇంకా భయం వేసింది. "నేను ఫైళ్ళు మోస్తాను లాస్యా. ఇన్‌ఛార్జ్ ఆఫీసర్‌కి వేరే క్యాబిన్ ఉంటుంది, సరిగ్గా తిరిగే ఫ్యాన్ ఉంటుంది. నిన్న సజిత్ సార్ ఆఫీసుకి ఫోన్ చేశారు. 'కంగ్రాట్స్.. ఆర్డర్ ఎప్పుడు?' అని అడిగారు. నా సీనియర్ ఆయన. నన్ను బస్సు దాకా కారులో దింపిన మనిషి. ఆయనకి ఇప్పుడు నేనేం చెప్పాలి? మా ఆవిడ అలా చెప్పింది అనా?"

ఆమె దగ్గర సమాధానం లేదు. ఆ మౌనానికే తొమ్మిది నిమిషాల్లో మూడు నిమిషాలు అయిపోయాయి. అవతల అతని ఊపిరి వినిపిస్తోంది. షెడ్డులో తిరిగే ఫ్యాను, ఇంకా సముద్రమో.. లేక లైన్లో గరగరో.. ఏదో తెలియని హోరు.

"పొరపాటు అయిందని అందరికీ చెప్పేస్తాను.." చివరికి అంది.

"అందరికీ అంటే ఎవరికి?" అలసిపోయిన గొంతుతో అడిగాడు. "మీ అమ్మకా? మా అమ్మకా? బోరింగ్ పంపు దగ్గర ఆడవాళ్ళకా? సజిత్ సార్‌కా? ఊరంతా పాకిపోయింది లాస్యా. మా నాన్నకి మీ నాన్నే చెప్పారు. మా నాన్న సంగతి నీకు తెలుసు కదా.. ఏదైనా మంచి మాట వింటే నోరు విప్పి ఏమీ అనడు. పొలానికి వెళ్తాడు. పొలంలో గర్వంగా తిరుగుతాడు. ఇప్పుడు ఎవరో ఒకరు వెళ్ళి ఆయనకి నిజం చెప్తారు."

"అండీ, నేను.."

అంతలోనే లైన్ కట్ అయిపోయింది. పది నిమిషాలు అవ్వలేదు. రఫీక్ "తొమ్మిది" అని కూడా అనలేదు. పట్టుకున్న మనిషి రిసీవర్ కింద పెట్టేస్తే ఎలా కట్ అవుతుందో అలా అయింది.. లేదా మధ్యలో సముద్రం అడ్డొస్తే ఎలా అవుతుందో అలా. ఏది జరిగిందో తనకి ఎప్పటికీ తెలియదు. ఆ మధ్యాహ్నమంతా లాస్య మనసులో తిరిగింది అదే.

లాస్య చేసిన పని ఎంత పెద్దదో ఒక్కసారి ఆలోచించండి. ఆ మధ్యాహ్నమంతా తను కూడా అదే ఆలోచిస్తూ కూర్చుంది. ఒంటరిగా ఉన్న ఒక చెడ్డ రోజు, అమ్మతో ఫోన్లో అన్న ఒక్క మాట. కానీ ఆ మాట తీగ మీద హైదరాబాద్ వెళ్ళింది. హైదరాబాద్ నుంచి నెల్లూరు, నెల్లూరు నుంచి మనుబోలు బోరింగ్ పంపు దగ్గరికి, అక్కడి నుంచి సముద్రం దాటి ఒక దీవిలోని షెడ్డు దాకా. ఆ తీగ చివర ఉన్నది ఎవరు? అండమాన్‌లో హనీమూన్ రోజుల్లోనే తనెవరో ఉన్నదున్నట్టు చెప్పిన మనిషి. ఒక్కసారి కూడా తనని తాను గొప్పగా చెప్పుకోని మనిషి. అతను చెప్పుకోలేదని, అతని తరఫున తనే అతన్ని పెద్దవాణ్ణి చేసింది. ఆ సంగతి అతను సొంత అమ్మ నోట విన్నాడు.

సాయంత్రం ఆరింటికి కిటికీ దగ్గర నిలబడి అమ్మకి ఫోన్ చేసింది.

"అమ్మా.. ఆ ఆఫీసర్ సంగతి.. నేనే కల్పించి చెప్పాను. ఆయన దేనికీ ఇన్‌ఛార్జ్ కాదు. ఫైళ్ళు మోస్తారు. పొరపాటు అయిందని అందరికీ చెప్పమని నాన్నకి చెప్పు, ప్లీజ్."

అవతల హైదరాబాద్ వైపు ఒక నిశ్శబ్దం. అలాంటి నిశ్శబ్దం లాస్య ఇంతకు ముందెప్పుడూ వినలేదు.

"మరి అలాంటి మాట ఎందుకు అన్నావే?" అడిగింది అమ్మ. కోపంగా కాదు. చిన్నపిల్ల ఏదో అర్థం కాని పని చేస్తే అడిగినట్టు, ఆశ్చర్యంగా.

ఫోన్లో చెప్పగలిగేంత చిన్న సమాధానం లాస్య దగ్గర లేదు.

* * *

ఇప్పుడు దీవిలో జరిగిన ఒక్క సంగతి చెప్తాను. అది తెలియకపోతే తర్వాతి నాలుగు రోజులు మీకు అర్థం కావు.

క్యాంపు ఆఫీసు అంటే ఒక షెడ్డు. ఒక చివర టేబుల్ మీద ఫోన్. పక్కనే ప్లాస్టిక్ కుర్చీలో వాచీ, రిజిస్టర్ పెట్టుకుని రఫీక్. పొద్దున్న ఆరింటి నుంచే గోడ వెంట లైను మొదలయ్యేది. ప్రమోద్ చంకలో ఫైళ్ళు పెట్టుకుని ఆ లైన్లో నిలబడేవాడు, కింద పెట్టడానికి కూడా చోటు ఉండేది కాదు. ఫైళ్ళని పడవ దాకా మోసేవాడు, పడవ నుంచి మళ్ళీ మోసుకొచ్చేవాడు. ఆ పని బాగానే చేసేవాడు. ఎర్నాకుళం నుంచి వచ్చిన ఆఫీసర్ ఒకసారి "గుడ్" అని కూడా అన్నాడు. ఐదో రోజు దాకా, ఫైళ్ళు బాగా మోసే మనిషిగానే సంతోషంగా ఉన్నాడు ప్రమోద్.

ఇప్పుడు లైన్లో అతని వెనక నిలబడ్డ కొచ్చి క్లర్కు ఒకతను, "ప్రమోషన్ వచ్చింది మీకేనా సార్? మీ సీనియర్ ఫోన్ చేశారు. కంగ్రాట్స్ సార్!" అన్నాడు. నిజంగానే సంతోషపడి అన్నాడు. ప్రమోద్ మాత్రం ఏదో దొంగతనం చేసి దొరికిపోయినవాడిలా అక్కడే నిలబడిపోయాడు. సజిత్ సార్‌కి ఏం చెప్పాలో తెలియదు. పొలంలో గర్వంగా తిరుగుతున్న నాన్నకి ఏం చెప్పాలో తెలియదు. తమ ఇద్దరి మధ్య అతను ఖచ్చితంగా నమ్మిన ఒకే ఒక్క విషయం.. తనెవరో ఆమెకి పూర్తిగా తెలుసు, తెలిసే పెళ్ళి చేసుకుంది అని. ఇప్పుడు అదే కదిలిపోయింది.

అందుకే అతనికి తెలిసిన పనే చేశాడు. మౌనంగా అయిపోయాడు. అవసరం లేకపోయినా ఇంకా ఎక్కువ ఫైళ్ళు మోశాడు.

* * *

ఎనిమిదో రోజు ఫోన్ రాత్రి తొమ్మిదింటికి వచ్చింది. "తిన్నావా?" "ఊఁ." "ఇంకా తొమ్మిది నిమిషాలు." "అక్కడ వాతావరణం?" "వాన." "ఇక్కడా వానే." నిశ్శబ్దం. "ఫైళ్ళు?" "అలాగే ఉన్నాయి." నిశ్శబ్దం. లైన్ కట్.

తొమ్మిదో రోజు సాయంత్రం నాలుగింటికి. "తిన్నావా?" "ఊఁ." "ఇంకా తొమ్మిది నిమిషాలు." "అండీ, అమ్మకి చెప్పేశాను." "హ్మ్." "అమ్మ నాన్నకి చెప్తుంది." "హ్మ్." ఆ తర్వాత ఏడు నిమిషాల నిశ్శబ్దం, మధ్యలో సముద్రం హోరు. రఫీక్ "రెండు" అన్నాడు. ఇద్దరికీ ఆ ఒక్క వాక్యం దొరకలేదు.

పదో రోజు మధ్యాహ్నం పన్నెండింటికి. "లాస్యా." "అండీ." "ఇంకా తొమ్మిది నిమిషాలు." అంతే. ఇంకేమీ లేదు. సముద్రానికి అటూ ఇటూ ఇద్దరూ చెరో రిసీవర్ పట్టుకుని, ఎదుటివాళ్ళు ఆ మాట అనకపోవడాన్ని వింటూ కూర్చున్నారు. ఆయనకి కోపం వచ్చింది, మౌనంతో తనని శిక్షిస్తున్నారు అనుకుంది లాస్య. ఆమెకి పొగరు, సారీ కూడా సరిగ్గా చెప్పడం లేదు, "ఏదో మాట వరసకి అన్నాను" అనడం సారీ ఎలా అవుతుంది అనుకున్నాడు ప్రమోద్. ముందు ఎదుటివాళ్ళే మాట్లాడతారని ఇద్దరూ ఎదురుచూశారు. అలా ఎదురుచూస్తుండగానే లైన్ కట్ అయిపోయింది.

పదో రోజు రాత్రి పదకొండింటికి ల్యాండ్‌లైన్ మోగింది. రెండో రింగ్‌కే పరిగెత్తి ఎత్తింది లాస్య. కానీ అది ఆయన కాదు.

"లాస్యా.." హెచ్చుతగ్గులు లేని ఒక పల్లెటూరి గొంతు. ఫోన్‌ని "వాడు బాగున్నాడు" అని చెప్పి పెట్టేయడానికి తప్ప ఇంకెందుకూ వాడని గొంతు. "నేనే.. అత్తని."

లక్ష్మమ్మ ఎవరికీ ఫోన్ చెయ్యదు. ఏదైనా చెప్పాలనుకుంటే మనం మనుబోలు వెళ్ళేదాకా ఆగి, పొయ్యి దగ్గర కూర్చోబెట్టి చెప్తుంది. అలాంటి ఆవిడ ఫోన్ చేసింది. లాస్య రిసీవర్ పట్టుకుని అక్కడే నేల మీద కూలబడిపోయింది.

"అత్తా.."

"సంతోషం అని చెప్దామని చేశాను. ప్రమోషన్ వచ్చిందంట కదా. వీధంతా నాకు చెప్పారు, అందుకే నేను నీకు చెప్తున్నా. వాడు మాత్రం సొంతంగా ఏమీ చెప్పలేదు. 'ఏ ప్రమోషన్' అన్నాడు. అందుకే తెలిసినదాన్నే అడుగుదామని.."

అంతే. ఆంతూర్‌లో వంటింటి నేల మీద కూర్చుని, పది రోజుల మౌనం గుండెల్లో పెట్టుకుని, చెవిలో అత్తగారి మొండి గొంతు వింటూ.. అందరికంటే ముందు లక్ష్మమ్మకే నిజం మొత్తం చెప్పేసింది లాస్య. "ఏదో అలా" అని కాదు. "అంత కాదులే" అని కాదు.

"నేనే కల్పించి చెప్పాను అత్తా. అమ్మ తనదైన ఆ గొంతుతో 'అక్కడ ఆయన పనేంటే' అని అడిగింది. ఇక్కడ నేను ఒక్కదాన్నే ఉన్నాను. ఆయన ఏదో పెద్ద హోదాలో ఉంటే బాగుండు అనిపించింది. అందుకే ఇన్‌ఛార్జ్ అని చెప్పేశాను. ఆయన దేనికీ ఇన్‌ఛార్జ్ కాదు. ఫైళ్ళు మోస్తారు. నేనే ఆయన్ని ఆఫీసర్ని చేశాను. ఇప్పుడు ఆయన నాతో ఫోన్లో మాట్లాడట్లేదు. రోజుకి తొమ్మిది నిమిషాలు దొరుకుతాయి, ఆ తొమ్మిది నిమిషాలూ ఏమీ మాట్లాడకుండానే గడిపేస్తున్నాం.."

చెప్పడం అయ్యేసరికి ఏడుపు వచ్చేసింది. అలా ఏడవడం అంటేనే ఆమెకి చిరాకు.

లక్ష్మమ్మ చాలాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆవిడ వెనకాల మనుబోలు రాత్రి వినిపిస్తోంది. ఎక్కడో ఒక కుక్క, బోరింగ్ పంపు చప్పుడు, ఎవరింట్లోనో రేడియో.

"హ్మ్.." అంది లక్ష్మమ్మ. ఆ తర్వాత, "అయితే అల్లింది నువ్వే విప్పు. నాకు చెప్పినట్టే మీ అమ్మకి నిజం చెప్పు. ఆవిడ మీ నాన్నకి చెప్తుంది. మీ నాన్న మా ఆయనకి చెప్తాడు. ఏ దారిన వచ్చిందో, అదే దారిన వెనక్కి పంపు. నా పొయ్యి వెలిగించిన పిల్లవి.. ఆ మాత్రం చెయ్యలేవా?"

"అమ్మకి చెప్పాను అత్తా. 'అలాంటి మాట ఎందుకు అన్నావే' అంది. నాకు సమాధానం చెప్పడం రాలేదు.."

"అయితే చెప్పు," అంది లక్ష్మమ్మ మొండిగా. "ఒక్కదాన్నే ఉన్నాను, మొగుడు గొప్పోడు అనిపించుకోవాలని ఆశపడ్డాను అని చెప్పు. అది పాపం కాదమ్మా. అది పెళ్ళాం మనసు. దాన్ని అలాగే వదిలేయడమే పాపం."

ఆ రాత్రే కిటికీ దగ్గర నిలబడి లాస్య మళ్ళీ అమ్మకి ఫోన్ చేసింది. ఈసారి అంతా చెప్పింది, సరిగ్గా చెప్పింది. ఒంటరితనం, అమ్మ అడిగిన తీరు, ఆయన గొప్పవారు అనిపించుకోవాలన్న ఆ ఆశ.. అన్నీ. అమ్మ మధ్యలో ఒక్క మాట కూడా అడ్డు రాకుండా మొత్తం విని, చివరికి ఒక్కటే అంది.

"అయ్యో.. లాస్యా.."

రెండే మాటలు. అమ్మ ఇప్పటిదాకా అరిచిన ఏ అరుపు కంటే అవి ఎక్కువ బాధ పెట్టాయి. తర్వాత అమ్మ, "నాన్నకి నేను చెప్తాను. నువ్వు వెళ్ళి పడుకో," అంది.

* * *

పదకొండో రోజు పొద్దున్న ఏడింటి నుంచే ల్యాండ్‌లైన్ పక్కన కూర్చుంది లాస్య. పక్కన అన్నం ప్లేటు.. ఈసారి నిజంగానే తిన్న ప్లేటు. నోట్లో సరైన వాక్యం సిద్ధంగా ఉంది. "అండీ, నేను ఒక్కదాన్నే ఉన్నాను, అందుకే.." అని మొదలై, మధ్యలో ఎక్కడా "ఏదో మాట వరసకి" అనకుండా చివరిదాకా వెళ్ళే వాక్యం.

పదకొండో రోజు ఫోన్ రాలేదు.

పన్నెండింటికి రాలేదు. నాలుగింటికి రాలేదు. తొమ్మిదింటికి రాలేదు. ఆ రోజు మార్కెట్‌కి కూడా వెళ్ళలేదు. గుడ్డ కవర్ వెనక్కి మడిచిన కుర్చీలో, హుక్కు మీదే ఉన్న రిసీవర్‌ని చూస్తూ కూర్చుంది. వాన వచ్చింది, వెళ్ళింది. రాత్రి ఒంటిగంటకి కూడా అక్కడే కూర్చుని ఉంది.

ఆ ఎర్ర లైటు ఒక్కసారి కూడా వెలగలేదు.