Part 4 of 4 · 5 planned · 1 minనాలుగు నిమిషాలు

పన్నెండో రోజు పొద్దున్న ఏడింటికి ఫోన్ వచ్చింది. మాట్లాడింది నాలుగే నిమిషాలు. అవి కూడా రాకూడని నాలుగు నిమిషాలు.

టేబుల్ పక్కన కుర్చీలోనే చేతి మీద తల ఆన్చి నిద్రపోయింది లాస్య. మెలకువ వచ్చిందని తనకి తెలిసేలోపే రిసీవర్ చేతిలో ఉంది.

"అండీ.."

"లాస్యా. నాకు నాలుగు నిమిషాలే ఉన్నాయి. నాలుగే. నిన్న ఓడలో ఒక డాక్టరు వచ్చాడు. క్యాంపులో సగం మంది ఆయన కోసం లైన్లో ఉన్నారు, మిగతా సగం ఈ ఫోన్ కోసం. శ్రావణి హాస్టల్ నుంచి క్యాంపుకి ఫోన్ చేసింది, అందుకే ఆరు నిమిషాలు అమ్మకి ఇచ్చేశాను. అమ్మకి జ్వరం, రెండు రోజులుగా. పర్వాలేదు, భయపడాల్సింది ఏమీ లేదు అంటోంది శ్రావణి.. కానీ అమ్మ నా గొంతు వినాలనుకుందట."

"అత్తయ్య ఎలా ఉన్నారు?" కంగారుగా అడిగింది.

"జ్వరం. కొంచెం ఎక్కువగానే ఉంది. శ్రావణి ఇంటికి వెళ్ళింది."

"మీరు తిన్నారా?"

"ఊఁ. నువ్వు?"

"ఊఁ."

లైన్లో గరగర. దూరంగా రఫీక్ గొంతు, "ఒక్క నిమిషం". ప్రమోద్ పక్కన ఎవరితోనో ఇంగ్లీషులో డాక్టరు గురించి ఏదో అంటున్నాడు. ఆ తర్వాత "లాస్యా.." అన్నాడు, అంతే, నాలుగు నిమిషాలకి లైను కట్ అయిపోయింది. ఆ రోజుకి వాళ్ళ వాటా అంతే మరి.

ఒకే నాలుగు నిమిషాల్ని ఇద్దరు మనుషులు పట్టుకుని, రెండు వేర్వేరు అర్థాలతో ఎలా బయటికి వస్తారో ఇప్పుడు వినండి.

ప్రమోద్‌కి తెలిసింది ఇది. అమ్మకి జ్వరం వచ్చింది. చెల్లెలు ఏకంగా ఒక దీవిని వెతికి పట్టుకుని మరీ ఫోన్ చేసింది. తను పొద్దున్న ఐదింటి నుంచి లైన్లో నిలబడ్డాడు. జ్వరంతో ఉన్న అమ్మకే మొదటి హక్కు కాబట్టి తన పదిలో ఆరు నిమిషాలు మనుబోలుకి ఇచ్చాడు. మిగిలిన నాలుగు నిమిషాలు భార్య గొంతు విన్నాడు. పదకొండో రోజు కంటే అది ఎంతో ఎక్కువ. ఎందుకంటే ఆ రోజు ఓడ వచ్చిన హడావిడిలో దీవి మొత్తానికి ఫోన్ పనిచేయలేదు.

లాస్యకి తెలిసింది ఇది. పదకొండో రోజు ఫోన్ రాలేదు. పన్నెండో రోజు వచ్చింది, అదీ నాలుగు నిమిషాలే. పైగా "ఆరు నిమిషాలు అమ్మకి ఇచ్చేశాను" అన్నాడు. ఫోన్ పనిచేయలేదన్న సంగతి ఆమెకి తెలియదు. అందుకే ఆమెకి అది ఒక లెక్కలా వినిపించింది. పదిలో ఆరు తీసేస్తే నాలుగు. ఈరోజు నీ విలువ అంతే.

ఆమె దగ్గర సిద్ధం చేసుకున్న ఆ వాక్యం ఉంది. కానీ అత్తగారి జ్వరం కలిసిన నాలుగు నిమిషాల్లో అది సరిపోలేదు. ఇటు అతను కూడా పదకొండో రోజు రెండు గంటల లైన్లో నిలబడి నిర్ణయించుకున్న మాట చెప్పలేదు. ఆ ఆఫీసర్ సంగతి తను ఇక పట్టించుకోవట్లేదని, నిజం కాని ఒక విషయానికి నాన్న గర్వపడినా దాని వల్ల ఆయనకి వచ్చే నష్టం ఏమీ లేదని, దాని కోసం తొమ్మిది నిమిషాల మౌనం అవసరం లేదని. అమ్మ జ్వరం నిండిన ఆ నాలుగు నిమిషాలు ఆ మాటకి కూడా సరైన చోటు కాదు.

అలా ఆ ఆఫీసర్ ఇంకా వాళ్ళ మధ్యే నిలబడి ఉన్నాడు. ఆమె వైపు నుంచి విప్పేసిన కథ, అతని వైపు నుంచి క్షమించేసిన తప్పు. కానీ అవతలివాళ్ళు దాన్ని ఏం చేశారో ఇద్దరికీ తెలియదు.

* * *

పదమూడో రోజు లాస్య ఫోన్ దగ్గర కూర్చోలేదు.

కావాలనే కూర్చోలేదు. ఈ కథలో ఆమె గర్వంగా చెప్పుకోలేని భాగం ఇదే.. ఆ మాట తనే మీకు ఒప్పుకుంటుంది. పొద్దున్న తొమ్మిదింటికి టేబుల్ మీద ఉన్న ల్యాండ్‌లైన్ వంక చూసి కసిగా అనుకుంది.. నా విలువ నాలుగు నిమిషాలే అయితే, ఆ నాలుగు నిమిషాలూ ఆ ఫోన్ ఖాళీ ఇంట్లోనే మోగుతూ ఉండనీ. బ్యాగు తీసుకుని నీతు ఇంటికి వెళ్ళిపోయింది.

మధ్యాహ్నం రెండింటి దాకా నీతు ఇంట్లోనే ఉంది. "ఏం లేదు, బాగానే ఉన్నాను" అంది. నీతు రెండుసార్లు ఆమె మొహం వంక పరీక్షగా చూసింది కానీ ఏమీ అడగలేదు.

పద్నాలుగో రోజు ఒక్కతే బస్సెక్కి మట్టూల్ వెళ్ళింది. చెప్పులు చేత్తో పట్టుకుని ఒడ్డు వెంట నడిచింది. ఒక్క గవ్వ కూడా ఏరలేదు. పగలని గవ్వ కనిపిస్తే కావాలనే దాటుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. సూర్యుడు నీళ్ళలో దిగిపోయేదాకా ఇసుకలో కూర్చుంది. తను అక్కడ కూర్చుని ఉన్నప్పుడే ఖాళీ ఇంట్లో ల్యాండ్‌లైన్ మోగి ఉంటుందని ఆమెకి తెలుసు. తనే ఏర్పాటు చేసిన పని కదా, అంత ఖచ్చితంగా తెలుసు.

మోగింది. రెండు రోజులూ మోగింది. పద్నాలుగో రోజు దీవిలో ఏం జరిగిందో నేను మీకు చెప్తాను. లాస్యకి ఆ సంగతి తర్వాతెప్పుడో తెలిసింది. పైగా ఈ కథలో విరిగిపోయిన చోటు అదే. ఎవరూ వివరించకుండానే రెండు వైపులా మీరే చూడాలి.

ప్రమోద్ పొద్దున్న ఆరింటి నుంచి లైన్లో నిలబడ్డాడు. అతని ముందు తొమ్మిది మంది. ఈరోజు ఎలాగైనా చెప్పేయాలనుకున్నాడు.. తను ఆ విషయం పట్టించుకోవడం మానేశానని, ఆమె కూడా మానేయాలని. పదకొండుకి పావుగంట ముందు టేబుల్ దగ్గరికి చేరాడు. రఫీక్ నంబరు తిప్పాడు. ఆంతూర్‌లో ఫోన్ మోగింది.. మోగుతూనే ఉంది. రఫీక్ అలవాటుగా "ఇంకా తొమ్మిది నిమిషాలు" అన్నాడు. ప్రమోద్ చెవి దగ్గర రిసీవర్ పెట్టుకుని అలాగే నిలబడిపోయాడు. భార్య కుర్చీ పక్కనే ఉన్న ల్యాండ్‌లైన్, ఆ కుర్చీలో ఎవరూ లేని ఇంట్లో మోగుతూ ఉంటే వింటూ.

తొమ్మిది నిమిషాలూ మోగనిచ్చాడు. తర్వాత "ఎవరూ లేరు," అని రఫీక్‌తో చెప్పి రిసీవర్ పెట్టేశాడు. వెనక నిలబడ్డ కొచ్చి క్లర్కు వైపు తిరిగాడు.. తనని సార్ అని పిలిచిన మనిషి అతనే. "నాది నువ్వు తీసుకో," అని తన నిమిషాలు అతనికి ఇచ్చేసి, మళ్ళీ షెడ్డుకీ ఫైళ్ళకీ వెళ్ళిపోయాడు.

పదిహేనో రోజు అతను లైన్లో నిలబడలేదు.

పొద్దున్న ఆరింటికే షెడ్డుకి వెళ్ళి చీకటి పడేదాకా ఫైళ్ళు మోస్తూనే ఉన్నాడు. ఇటు లాస్య, ఫోన్‌ని శిక్షించింది చాల్లే అనుకుని పదిహేనో రోజు ఇంట్లోనే కూర్చుంది. ఫోన్ మోగలేదు. ఎందుకంటే అతను లైన్లో లేడు. ఎందుకంటే రెండుసార్లు ఆ ఇల్లు ఖాళీగా ఉంది. ఒకరేం చేశారో ఇంకొకరికి తెలియదు. అవతలివాళ్ళే ఏదో నిర్ణయించేసుకున్నారని ఇద్దరూ అనుకున్నారు.

అదే విరిగిపోయిన చోటు. సముద్రానికి అటూ ఇటూ ఇద్దరు మనుషులు. ఇద్దరికీ తామే కరెక్ట్ అని పూర్తి నమ్మకం. ఇద్దరిదీ తప్పే.

* * *

పదిహేనో రోజు సాయంత్రం నీతు వచ్చింది. ఈసారి అమ్ము లేదు, హల్వా లేదు. లోపలికి కూడా రాకుండా మెట్టు మీదే కూర్చుంది. చేతులు ఊపుతూ, తనదైన నెమ్మది, జాగ్రత్త ఇంగ్లీషులో చెప్పింది.

"లాస్యా. నువ్వు మళ్ళీ అదే పని చేస్తున్నావు. మా ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు నువ్వు చేసిన పని. మళ్ళీ."

లాస్య గుమ్మంలో నిలబడి ఉంది. "ఏ పని?" అడిగింది బిగుసుకుపోయి.

"అతను ఏం అనుకుంటున్నాడో నువ్వే నిర్ణయించేస్తావు. ఆ తర్వాత నువ్వు నిర్ణయించిన దానికే కోపం తెచ్చుకుంటావు. మా ఇంట్లో, నీతు అతన్ని డల్ అంది అని నువ్వే నిర్ణయించేశావు. ఇప్పుడు ఫోన్ నీ విలువ నాలుగు నిమిషాలు అంటోందని నిర్ణయించేశావు. నువ్వు ఫోన్ దగ్గర కూర్చోవట్లేదు. నిన్న నేను వచ్చాను, నువ్వు ఇంట్లో లేవు. ఎక్కడికి వెళ్ళావు?"

"బీచ్‌కి."

"ఒక్కదానివేనా?"

"ఒక్కదాన్నే."

అమ్ముకి టేబుల్ దగ్గర హోంవర్క్ చేయిస్తున్నప్పుడు చూసినట్టే, నీతు చాలాసేపు లాస్య వంక అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

"తెలుసు," అంది లాస్య. వచ్చి మెట్టు మీద ఆమె పక్కనే కూర్చుంది. "నాకు తెలుసు నీతూ. బస్సులో ఉండగానే తెలిసిపోయింది. కానీ ఒకసారి మొదలుపెట్టాక ఎలా ఆపాలో నాకు తెలియట్లేదు.." అంది నిస్సహాయంగా.

"ఫోన్ ఎత్తాలి," అంది నీతు సింపుల్‌గా. "అంతే. ఇంకో దారి లేదు. మలయాళంలో కూడా ఇంకో దారి లేదు." అంటూ నీతు లాస్య మోకాలి మీద ఆప్యాయంగా తట్టి, సజిత్ దగ్గరికి ఇంటికి వెళ్ళిపోయింది.

* * *

పదహారో రోజు సాయంత్రం ఆరింటికి ల్యాండ్‌లైన్ మోగింది. లాస్య కుర్చీలోనే ఉంది, మొదటి రింగుకే ఎత్తింది.

"అండీ?"

అవతల ఒక నిశ్శబ్దం. దీవి నుంచి వచ్చే గరగర కాదు. వేరే రకం నిశ్శబ్దం.. పల్లెటూరి నిశ్శబ్దం, మధ్యలో ఎక్కడో ఒక కుక్క అరుపు.

"నేను," అన్నాడు సుబ్బయ్య.

మామగారు. పెళ్ళై ఏడాది అయినా ఆమెతో వరసగా మూడు వాక్యాలు కూడా మాట్లాడని మనిషి. ఈ ఇంటికి తనంతట తానుగా ఒక్కసారి కూడా ఫోన్ చేయని మనిషి.

"మామయ్యా.."

"వాడు బాగానే ఉన్నాడు."

మూడే మాటలు. ఆమె ఊపిరి బిగబట్టి ఎదురుచూసింది. మూడు మాటల తర్వాత వచ్చే ఆ నిశ్శబ్దమే సుబ్బయ్య స్వభావం మొత్తం. ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆయన ఊపిరి వినిపిస్తోంది. వెనక ఎక్కడో లక్ష్మమ్మ ఏదో గట్టిగా దబాయిస్తోంది. తర్వాత సుబ్బయ్య మళ్ళీ మొదలుపెట్టాడు.. పెళ్ళాం బలవంతాన చేయిస్తున్న పనిని, ఆవిడ చెప్పిందే సరైనది కాబట్టి చేస్తున్న మనిషి లాంటి చప్పగా ఉన్న గొంతుతో.

"నిన్న వాడు ఇక్కడికి ఫోన్ చేశాడు. నాలుగు నిమిషాలు. అమ్మ జ్వరం గురించి అడిగాడు. ఆ తర్వాత నువ్వు సరిగ్గా తింటున్నావో లేదో అడిగాడు."

లాస్య ఏమీ మాట్లాడలేదు. గొంతు పూడుకుపోయింది.

"నాకు తెలియదు అన్నాను. కనుక్కుంటాను అన్నాను. అందుకే ఇప్పుడు కనుక్కుంటున్నాను. తింటున్నావా?"

"తింటున్నాను మామయ్యా."

"ఊఁ.." అన్నాడు సుబ్బయ్య. లైను కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. తర్వాత బస్టాపులో సంచి కింద పెట్టినంత జాగ్రత్తగా, ఒక్క మాట కూడా లేకుండా రిసీవర్ పెట్టేశాడు.

లాస్య తన రిసీవర్ కింద పెట్టింది. తర్వాత కుర్చీలోంచి నెమ్మదిగా జారి, ల్యాండ్‌లైన్ కింద నేల మీద కూర్చుని, మోకాళ్ళలో మొహం దాచుకుంది. పదిహేనో రోజు ఎక్కడి నుంచో అతనికి నాలుగు నిమిషాలు దొరికాయి. జవాబు ఇవ్వని ఈ ఇంటికి వాటిని వాడలేదు. మనుబోలుకి చేశాడు. ఎప్పుడూ ఎవర్నీ ఏమీ అడగని తన నాన్నని, ఆమె తింటోందో లేదో అడగమని చెప్పాడు.