Part 10 of 20 · 1 minబడికి ముందు రాత్రి

నిద్ర రాలేదు. అందుకే ఒక ప్రణాళిక వేశాడు. ఆ ప్రణాళిక అందంగా ఉంది.

డప్పులు ఆగిపోయాయి. వీధి నిశ్శబ్దమైంది. చొక్కా లోంచి కూడా వాచీ నడక తెలిసేలా దాన్ని ఛాతీ మీద పెట్టుకుని చాపమీద పడుకున్నాడు. సోమవారం మొత్తాన్నీ, గోళీలు వరుసగా పేర్చే కుర్రాడిలా, ముందు పరుచుకున్నాడు.

పదిహేను. అదే అంకె. వాడికి పదిహేను దొరుకుతాయి, ఎందుకంటే ఈ రాత్రి నిద్రపోతాడు, నిద్రపోతే అది నిండుతుంది. అదే నియమం. దాన్ని వాడే కనిపెట్టాడు. దాని గురించి వాడికి చాలా గర్వం.

కాబట్టి: బడికి వెళ్ళే దారిలో ఒక్కటీ కాదు. జేబుల్లో చేతులు పెట్టుకుని నడుస్తాడు, ఏమీ వృథా చేయడు.

ప్రార్థన వరుసకి ఒకటి — పీఈటీ మాస్టారి బెత్తం దగ్గరికి కూడా రాకుండా. హిందీ టీచరమ్మ తనని పిలుస్తుందో లేదో తెలుసుకోవడానికి ఒకటి. లెక్కల సారు ఏం అడుగుతాడో దానికి ఒకటి. ఇంటర్వెల్‌కి కొన్ని — ఎందుకంటే పిల్లలు పిల్లల్ని కొట్టేది ఇంటర్వెల్‌లోనే. మిగిలినవన్నీ క్లాసుకి. జవాబులు ఉన్నది అక్కడే. వాడిని ఇప్పటిదాకా మొద్దు అనుకుంటున్న నలభై మంది ముందు వాడి భవిష్యత్తు మొత్తం తేలేది అక్కడే.

పదిహేను ధారాళం. పదిహేను అంటే సంపద.

పక్కకి తిరిగి, అదెలా జరుగుతుందో ఊహించుకున్నాడు. వరుసలో మొదటివాడు వాడే. ఎప్పుడూ మొదట చెప్పే, ఫౌంటెన్ పెన్ ఉన్న ప్రసాద్ కంటే ముందే జవాబు చెబుతాడు. ఒక్క దెబ్బ కూడా తినకుండా ఒక రోజు గడిపేస్తాడు. తర్వాత ఇంకో రోజు. తర్వాత వార్షిక పరీక్షలు. పాస్ అవుతాడు. పన్నెండేళ్ళకి గుంతలోకి దిగడు.

నాన్న చూస్తాడు, అనుకున్నాడు. అమ్మ చూస్తుంది. లత చూస్తుంది.

మూడు రోజుల్లో వాడికి నిజమైన మహిమ దొరికింది. పొలిమేరకి తిండి కోసం వచ్చి, ఆ తర్వాత ఒక భయపడ్డ కుర్రాడిని చూసి నవ్వడానికి ఆగిన ఒక అమ్మవారి దగ్గర్నుంచి. దాన్ని వాడు ఒక కుక్క మీద, ఒక దువ్వెన మీద, ఒక తేనెటీగ మీద, ఒక ఐస్ పొట్లం మీద, క్రికెట్ ఆడే ఆరుగురు కుర్రాళ్ళ మీద, ఒక బస్సు గురించిన పెద్ద అబద్ధం మీద ఖర్చు చేశాడు. ఒక మనిషి కాలిపోకుండా ఆపలేకపోయాడు. ఒక చావు గురించి ముందే తెలిసి, దాన్ని చెప్పబోయినందుకు దెబ్బ తిన్నాడు. రెండు గంటల క్రితం చీకట్లో పడుకుని, కోపం కూడా రానంత అలసిన గొంతులో తన భవిష్యత్తు తేలిపోవడం విన్నాడు.

వీటన్నిటిలోంచీ వాడు అర్థం చేసుకున్నది ఒకే ఒక్క విషయం — తన దగ్గర పదిహేను ఉన్నాయి, నిద్ర వాటిని తిరిగి తెస్తుంది.

ఆ ప్రణాళికని రెండోసారి లెక్కపెట్టి ముగించకముందే వాడు నిద్రపోయాడు.

ఒక్కసారి కూడా వాడు దాని గురించి ఆలోచించలేదు. ఆ ఇంట్లో వాడి బదులు ఆలోచించడానికి ఎవరూ మెలకువగా లేరు. సోమవారం ఉదయం పదకొండున్నర ప్రాంతంలో, గుండె దడదడలాడుతుండగా, క్లాసు మొత్తం వాడి వైపే చూస్తుండగా, హిందీ టీచరమ్మ ఎదురుచూస్తుండగా — అప్పుడు మాత్రమే అది వాడికి తడుతుంది: బడి రోజు ఏడు గంటలు, అందులో నిద్రపోయే చోటు ఎక్కడా లేదు.

బయట వీధి సుబ్బమ్మ గుమ్మం దాకా చీకటిగా ఉంది. అక్కడ ముగ్గు చివరికి తొక్కబడి, ఏమీ లేకుండా పోయింది.