Part 19 of 20 · 1 minకిటికీలు

మార్పు వచ్చినప్పుడు అది ప్రకటించుకోలేదు. అది ఎవరికి జరిగిందో వాళ్ళే చివరగా గమనించారు.

మొదట అన్నది అమ్మ. వాడితో అనలేదు. సెప్టెంబరు చివర, అత్త మళ్ళీ ఒక రోజు వచ్చింది. రమేష్ బయట కుళాయి దగ్గర ఉన్నాడు. కిటికీలోంచి, పూర్తిగా వేరే విషయం మధ్యలో అమ్మ అనడం వినిపించింది: “వీడు ఇప్పుడు తనంతట తానే లేస్తున్నాడు.”

“ఎప్పట్నుంచి?”

“ఎప్పట్నుంచో తెలియదు.” ఒక క్షణం ఆగి, గిన్నె కింద పెట్టిన శబ్దం. “పోయిన వారం గమనించాను. నేను నీళ్ళతో అక్కడ నిలబడ్డాను, వీడు అప్పటికే లేచి ఉన్నాడు.”

రమేష్ చల్లని నీళ్ళలో చేతులు పెట్టి కుళాయి దగ్గరే కదలకుండా ఉండిపోయాడు.

ఆమె చెప్పింది నిజం. అది వాడికీ తెలియదు. ఆగస్టు మధ్యలో ఎక్కడో ఉదయాలు తిరగబడ్డాయి. వాచీ ఇంకా ప్రతిరోజూ ఆమె రావడానికి నాలుగు నిమిషాల ముందు, పదిహేనింటిలో మొదటిదాన్ని విశ్వాసంగా చెబుతూనే ఉంది: అమ్మ నిన్ను లేపడానికి వస్తోంది. వారాలుగా అది చొక్కా వేసుకుని అప్పటికే లేచి కూర్చున్న కుర్రాడితో చెబుతోంది.

అది హెచ్చరికగా ఉండటం మానేసింది. అది ఒక వ్యాఖ్యగా మారిపోయింది.

ఒకప్పుడు కాలువ పక్క గోడ మీద పరీక్షించినట్టే, పక్షం రోజులు జాగ్రత్తగా పరీక్షించాడు. ఫలితాలు ఇవి.

ఆగస్టు రెండో వారం నుంచీ ఇంట్లో వాడికి దెబ్బలు పడలేదు. అందులో తెలివైన తప్పించుకోవడం ఏమీ లేదు. అసలు సందర్భమే రాలేదు. జూన్ నుంచీ ప్రార్థన వరుసలో బెత్తం పడలేదు — ఎందుకంటే వాడు ముందే వస్తున్నాడు. ముందే వస్తున్నాడు ఎందుకంటే లేవడం అనేది పోరాటంగా ఉండటం మానేసింది. హిందీ పరీక్షల్లో ఇరవైకి పదమూడు, పద్నాలుగు, పదహారు వస్తున్నాయి. అది మొదటి స్థానం కాదు, ప్రసాద్ దగ్గరికి కూడా కాదు. అది క్లాసు మధ్య. క్లాసు మధ్య అనేది రమేష్ బతుకులో ఎప్పుడూ వెళ్ళని దేశం.

ఆ సెప్టెంబరులో ఒక వారం మొత్తంలో వాడు వాచీని రెండుసార్లు వాడాడు. ఒకసారి గేటు దగ్గర సైకిల్ కోసం. ఒకసారి మైదానంలో బంతి కోసం.

పదమూడు ఖర్చు కాకుండా, ప్రతిరోజూ, మధ్యాహ్నం నాలుగింటి ప్రాంతంలో వాడి కళ్ళ వెనక ఎక్కడో వృథాగా అయిపోతూ.

దాని గురించి చాలా ఆలోచించాడు. అడుగు దాకా ఎప్పుడూ చేరలేదు. అక్టోబరు మొదటి వారంలో ఒక సాయంత్రం, ఏమీ చేయకుండా మెట్టు మీద కూర్చున్నప్పుడు అది ఒక్కసారిగా వాడిలోంచి దూసుకెళ్ళి, కొంచెం చలిగా వదిలేసింది.

ఏం వస్తోందో చెప్పే వస్తువుని ఆమె ఇచ్చింది — అది తగలకుండా ఉండాలని. అది తగలకుండా ఉండటానికి వాడికి దొరికిన ఒకే ఒక్క దారి — దానికి కారణాలు ఇవ్వడం మానేయడం. దానికి రాత్రికి మూడు పట్టింది, ఒక పుస్తకం పట్టింది, తొంభై సాయంత్రాలు పట్టాయి. ఆమె ఇచ్చిన దాన్లో ఒక్క నిమిషం కూడా ఖర్చు కాలేదు.

మూడు నెలలుగా వాడు దాన్ని మోసుకు తిరిగాడు — ఒక ఇంట్లో దీపం పట్టుకుని నడుస్తున్న కుర్రాడిలా. ఆ ఇంట్లో ఎవరో, గది గదికీ, నెమ్మదిగా కిటికీలన్నీ తెరుస్తూ వెళ్తున్నారు.

వాడు దాన్ని వేసుకోవడం మానలేదు. మానాలన్న ఆలోచనే రాలేదు. ఎప్పటిలాగే మణికట్టు ఎముక మీద వేలాడుతూ ఉంది — మూడు రంధ్రాలు పెద్దది, నాలుగు నిమిషాలు ముందు, రోజురోజుకీ తక్కువ మాట్లాడుతూ. వార్షిక పరీక్షలు మార్చిలో. వాడికి పన్నెండేళ్ళు మార్చిలో. పొలిమేర రోడ్డు తర్వాత మొదటిసారి, ఆ రెండింటినీ తన మీదికి వస్తున్నవిగా వాడు అనుకోవడం మానేశాడు.