Part 20 of 20 · 1 minఉంగరం

దసరా మొదటి రోజు, దుర్గమ్మ గుడి బయట జనంలో అది పోయింది. ఎప్పుడు పోయిందో వాడికి ఎప్పటికీ తెలియలేదు.

అదే దాని మామూలు నిజం. ఒక క్షణం అంటూ ఏదీ లేదు. జనం ఉన్నారు, డప్పులు ఉన్నాయి, జనంలోంచి దారి చేస్తూ వాడి భుజం మీద అమ్మ చెయ్యి ఉంది, ఎవరిదో మోచెయ్యి ఉంది. దాదాపు నలభై నిమిషాల తర్వాత, మూడు నెలలుగా రోజుకి వెయ్యిసార్లు చేసినట్టే కుడి చెయ్యి ఎడమ మణికట్టు మీద పెట్టాడు. అక్కడ ఏమీ లేదు.

బెల్టు మొదటినుంచీ మూడు రంధ్రాలు పెద్దది. పొలిమేర రోడ్డు మీద కూడా అది మూడు రంధ్రాలు పెద్దదే. అది ఒక్కసారి కూడా వాడి కొలత కాదు.

వెనక్కి వెళ్ళాడు. నాలుగుసార్లు వెళ్ళాడు. జనం ఎదురు వస్తుండగా, నేల వైపే చూస్తూ ఆ సందు మొత్తం నడిచాడు. జనం వాడి కాళ్ళ మీద తొక్కారు. ఒకావిడ మంచిగానే “రోడ్డు మీంచి తప్పుకో బాబూ” అంది. సాయంత్రం సందు ఖాళీ అయ్యాక మళ్ళీ చేశాడు — అప్పుడు దాని మీద నలిగిన పూలు, కాగితాలు, పండగ వదిలిపెట్టే గోధుమరంగు చెత్త తప్ప ఏమీ లేవు. రెండు దుకాణాల్లో అడిగాడు. ఒక పోలీసుని అడిగాడు. ఆయన మర్యాదగానే “నలభై రూపాయలు కదా తమ్ముడూ, మీ నాన్నని అడుగు” అని పక్కకి తిరిగాడు.

చీకటి పడ్డాక ఇంటికి చేరాడు. తినలేదు. చాపమీద పడుకుని — పదకొండేళ్ళ వయసులో, ఇంట్లో ఎవరికీ ఏ ఒక్క ముక్కా వివరించలేనప్పుడు ఎలా ఏడుస్తామో అలా ఏడ్చాడు.

అది ఏమిటో ఎవరికీ తెలియదు. ఆ దుఃఖం మొత్తం అదే. అమ్మకి — వాడు ఒక బస్టాండ్ వాచీ పోగొట్టుకున్నాడు. వెనక్కి తిరగకుండా ఒక స్త్రీ దాన్ని దుమ్ములో పెట్టిందని, ఎలాగూ దాన్ని దాటి వెళ్ళాలి కాబట్టి ఒక కుర్రాడు దాన్ని తీసుకున్నాడని — భూమ్మీద ఒక్క మనిషికీ తెలియదు.

ఏడ్చి, ఏడ్చి, అలసిపోయి నిద్రపోయాడు. అప్పుడు ఆమె వచ్చింది.

అది రోడ్డు కాదు. అది ఎక్కడా కాదు. గదులకి బదులు కలలకి ఉండే చీకటి అది. ఆమె అందులో నిలబడి ఉంది. ఆమె అదే, ఆమె అది కాదు. జుట్టు అదే — ఆమె ఎత్తు కంటే పొడవు. నలుపు అదే — వెలుతురు పడి తిరిగి రాని నలుపు. కానీ పని ముగించిన కూలీలా రెండు పాదాలూ నేలపై ఆనించి కూర్చుని లేదు. ఆమె నిలబడి ఉంది. చాలా ఎత్తుగా ఉంది. వెనక చీకట్లో ఎక్కడో పెద్దదేదో ఊపిరి తీసుకుంటోంది. కలల్లో అర్థమయ్యే తీరులో రమేష్‌కి అర్థమైంది — మొదటినుంచీ ఆమె ఈమేనని, రోడ్డు మీది ఆ స్త్రీ, ఏడాదికోసారి ఊరి అంచుకి తిండి కోసం వచ్చే ఆమెలోని ఒక చిన్న భాగమని.

వాడికి భయం వేయలేదు. ధైర్యంగా ఉన్నానని తర్వాత చెప్పాలనుకున్నాడు. ధైర్యం కాదు. భయం వేయలేదు, అంతే. అది వేరే విషయం. అదే ఒక వరం.

ఆమె చేతిలో వాడి వాచీ ఉంది.

“అది నీకు కావాలా,” అంది.

“కావాలి.”

“ఎందుకు?”

రమేష్ చెప్పడానికి నోరు తెరిచాడు. కల చీకట్లో నోరు తెరుచుకుని అలాగే నిలబడిపోయాడు — ఎందుకంటే ఒక్కటి కూడా తట్టలేదు. ఒక్కటి కూడా. వాడు ఇప్పుడు అమ్మ కంటే ముందే, తనంతట తానే లేస్తాడు. రాత్రికి మూడు పదాలు చేస్తాడు. మైదానం నుంచి సత్తిబాబుతో కలిసి ఇంటికి నడుస్తాడు. రేపు బుధవారం, అందులో హిందీ ఉంది, రేపేం జరుగుతుందో వాడికి తెలుసు — ఏదో చెప్పింది కాబట్టి కాదు, సోమవారం సాయంత్రం దీపం పెట్టుకుని నేల మీద కూర్చుని దాన్ని తన సొంత తలలో వాడే పెట్టుకున్నాడు కాబట్టి.

“ఇప్పుడు నీకు సరైనది కావాలి,” అంది. “మంచిది. ఇది అసలు బాగోలేదు కూడా. బెల్టు పెద్దది.”

“అది మీది,” అన్నాడు. “అది మీదని నాకు తెలుసు.”

“ఊఁ.” మొదటి ఉదయం మెట్టు మీద వాడు తిప్పి చూసినట్టే ఆమె దాన్ని వేళ్ళలో తిప్పి చూసింది — గీరుకుపోయిన అద్దం, వెనక సింహమో కుక్కో అనిపించే బొమ్మ. “నాది నాకు కావాలి.”

తర్వాత దాన్ని ధరించింది. మణికట్టుకి కాదు. బెల్టుతో సహా ఒక వేలికి తొడుక్కుంది. అది తేలిగ్గా వెళ్ళి అక్కడ ఉంగరంలా కూర్చుంది — అంత పెద్ద చేతి మీద ఒక చిన్న మసక ఉక్కు వస్తువు. చాలాకాలంగా తన దగ్గరున్న గాజుని ఆడది చూసుకున్నట్టు ఆమె ఒక క్షణం దాన్ని చూసుకుంది.

“వెళ్ళు,” అంది. “నీకు ఆలస్యమవుతుంది.”

ఆరు గంటల ఐదుకి మెలకువ వచ్చింది. అమ్మ కంటే ఐదు నిమిషాల ముందు. తనంతట తానే — శరదృతువంతా లేచినట్టే.

నాన్న ఆ సాయంత్రం, రెండో రోజు పూజ తర్వాత, అందరి ముందూ, రబ్బరు బ్యాండ్ చుట్టిన ఒక చిన్న డబ్బాలోంచి వాచీ ఇచ్చాడు. అది మామయ్యతో నెల్లూరు నుంచి వచ్చింది. అది సరైన వాచీ — తోలు బెల్టు, తెల్లని ముఖం, ఎర్రని సెకన్ల ముల్లు. బెల్టుకి సరిపోయే రంధ్రం ఉంది. “వీడికి ఇది మరీ ఎక్కువ” అంది అమ్మ. నాన్న ఏమీ అనలేదు, పెదవి చివర సంతోషం కనిపించింది.

రమేష్ దాన్ని వేసుకుని కృతజ్ఞతలు చెప్పాడు. తర్వాత మెట్టు మీదికి వెళ్ళి కూర్చుని విన్నాడు.

నాలుగు రోజులు విన్నాడు. దాని గురించి వాడికి సిగ్గు లేదు. ప్రతి ఉదయం లేచాక కదలకుండా పడుకుని దానికి ఒక అవకాశం ఇచ్చాడు. ప్రతిసారీ గేటు దాటబోయే ముందు ఒక అవకాశం ఇచ్చాడు. అది ఏమీ చేయలేదు — చక్కగా సమయం చూపించడం తప్ప. ఎందుకంటే అది ఒక వాచీ.

దానివల్ల ఏ తేడా రాలేదు. ఆ నెలంతా వాడు దాంతోనే కూర్చోవాల్సి వచ్చిన విచిత్రమైన, సమతల, అపారమైన విషయం అదే. అది మౌనంగా ఉన్నా ఫర్వాలేదు — ఎందుకంటే హెచ్చరిక వచ్చేలోపే వాడు లేచి ఉంటాడు. బెత్తం వరుసలోకి రాకముందే వాడు ప్రార్థన వరుసలో ఉంటాడు. బుధవారం పదాలు సోమవారం నుంచే వాడి తలలో ఉంటాయి. ఇంకా ఏదైనా దెబ్బ పడబోతుంటే, ఇప్పుడు దానికి కారణం వాడికి ముందే తెలుస్తుంది — ఎందుకంటే ఆ పని చేసింది వాడే. వెళ్ళి దాన్ని మళ్ళీ చేయకుండా ఉండగలడు.

ఆ నాలుగు నిమిషాలు ఇంకేమీ లేని కుర్రాడి కోసం. వాడు ఇప్పుడు ఆ కుర్రాడు కాదు. కిటికీ దగ్గరికి చేరుకుని తనే తలుపులు తెరుచుకున్న మనిషి దగ్గర్నుంచి దీపాన్ని వెనక్కి తీసుకున్నట్టు, ఆమె తన వాచీని వెనక్కి తీసుకుంది.

కొంతకాలం కొత్త వాచీని కూడా నాలుగు నిమిషాలు ముందుకే పెట్టుకున్నాడు. మొదటి సాయంత్రం, పెద్దగా ఆలోచించకుండానే అలా పెట్టాడు. దాదాపు ఆరు వారాల పాటు, ఒకప్పుడు ఊళ్ళో అత్యంత నెమ్మదైన కుర్రాడి లెక్క ప్రకారం వెంకటగిరి మొత్తం నాలుగు నిమిషాలు ఆలస్యంగా నడిచింది.

తర్వాత నవంబరులో ఒక ఉదయం, ఏ తతంగమూ లేకుండా, ముందు గదిలో రేడియో మోగుతుండగా మెట్టు మీద కూర్చుని, చిన్న మీట తిప్పి దాన్ని సరైన సమయానికి పెట్టాడు.

వార్షిక పరీక్షలు మార్చిలో. వాడికి పన్నెండేళ్ళు మార్చిలో. ఒక పుస్తకంలో ఇంకా దాదాపు నాలుగొందల పదాలు మిగిలి ఉన్నాయి, రాత్రికి మూడు చొప్పున. అందులో ఏది ఎలా ముగుస్తుందో వాడికి ఎవరూ ముందే చెప్పబోవడం లేదు.