Part 6 of 20 · 1 minజాతర మైదానం

అమ్మవారు పొలిమేరకి వెళ్ళాక కూడా దుకాణాలు రెండు రోజులు అలాగే ఉంటాయి. ఎప్పుడూ అంతే. పెద్ద రోజున ఆమె అంచుకి వెళ్తుంది, సందడి మాత్రం ఊరి నడిబొడ్డులోనే ఉండిపోతుంది. దాన్ని ఎవరూ విచిత్రంగా భావించరు. రమేష్ మాత్రం దాని గురించి తర్వాత చాలా ఆలోచించాడు.

చీకటి పడేసరికి బడి వెనక మైదానం వేరే దేశంలా మారిపోయింది. గాజుల దుకాణాల మీద పెట్రోమాక్స్ దీపాలు తెల్లగా బుసలు కొడుతూ. ఉంగరాలు విసిరే ఆటవాడి పొట్టి కర్రస్తంభాల మీద ఒక దువ్వెన, ఒక ప్లాస్టిక్ గడియారం, ఒక పెద్ద సబ్బు బిళ్ళ — నిధిలా పేర్చి ఉన్నాయి. రాట్నం మరలు మూలుగుతూ తిరుగుతోంది, ఇద్దరు సన్నని మనుషులు ఒళ్ళంతా ఆనించి దాన్ని చేత్తో తిప్పుతున్నారు. అంతటా వేయించిన నూనె, దుమ్ము, కర్రలకి చుట్టే గులాబీ రంగు పంచదార వాసన.

రమేష్ తన సొంత ఐదు రూపాయలతో, మణికట్టు మీద ఒక అమ్మవారితో అక్కడికి చేరాడు.

“ఏయ్! రోజంతా-కనిపించేవాడా!” చిన్న, సంబరంగా. “ఉంగరాలు వెయ్యి.”

ఒక్క నిమిషంలో ఉంగరాల దుకాణం దగ్గర గుంపు పోగైంది. పిల్లల్లో మాట పాకింది. వాచీ నిర్లిప్తంగా మూడోది పడుతుంది అని చెప్పింది, రమేష్ మూడో ఉంగరాన్ని పది అడుగుల దూరం నుంచి దువ్వెన మీద సూటిగా వేశాడు.

పిల్లలు చేసిన అరుపులకి ఇంకా పిల్లలు వచ్చారు.

బెలూన్ల దుకాణంలో తుపాకీతో మళ్ళీ చేశాడు. రంగుల అంకెలున్న చిన్న చెక్క చక్రం దగ్గర మళ్ళీ చేశాడు — చెవి వెనక బీడీ పెట్టుకున్న మనిషి, రెండుసార్లు గెలిచిన పదకొండేళ్ళ కుర్రాడిని ఒక్క చూపు చూసి, కోపం లేకుండా “ఇంటికి పో తమ్ముడూ” అని భుజాలు పట్టి తిప్పి పంపేశాడు.

వాడు ఎగురుతున్నాడు. ఎంత ఎత్తులో ఉన్నాడంటే — తన మాటలు తనకే వినిపించడం లేదు. ఎవరిదో మేనబావ “తర్వాత ఏ అంకె వస్తుంది?” అని అడిగాడు. రమేష్ “ఏడు” అన్నాడు — అలా, గాల్లోంచి, చుట్టూ ముఖాల వలయం చూస్తుండగా. అది ఏడు కాదు. “ఆ చక్రం ఫిక్స్ చేసి ఉంది” అన్నాడు. అందరూ తలూపారు — ఉంగరాలు వేసిన కుర్రాడు తప్పు కాలేడు కాబట్టి, చక్రమే ఫిక్స్ అయ్యుండాలి.

రాట్నం ఎక్కడం ఉచితంగా ఎలా అన్నది ఆలోచిస్తుండగా వాచీ మాట్లాడింది.

ఈసారి వేరేలా వినిపించింది. అప్పుడే వాడు గమనించాడు. నెమ్మదిగా, దూరంగా — పొలం అవతలి చివరి నుంచి ఎవరో పిలిచినట్టు.

బజ్జీల బండి దగ్గర కేకలు వినిపించబోతున్నాయి.

రమేష్ వెనక్కి తిరిగాడు.

బజ్జీల బండి ముప్ఫై అడుగుల దూరంలో, మైదానంలో అత్యంత రద్దీ ప్రదేశం. కిరోసిన్ స్టవ్ మీద సైకిల్ చక్రమంత కడాయి. ఆయన మిరపకాయలు వేస్తున్నాడు, అవి బంగారు రంగులో పైకి వస్తున్నాయి. ఆయన భార్య న్యూస్‌పేపర్లో కడుతోంది. వాళ్ళ కొడుకు — ఆరేళ్ళు, బహుశా ఏడు — అమ్మానాన్నల పని చుట్టూ చిన్నపిల్లలు తిరిగినట్టే తిరుగుతున్నాడు. అందరికీ అడ్డంగా. కూర్చోమని తొమ్మిదోసారి చెప్పబడ్డాడు.

రమేష్‌కి నాలుగు నిమిషాలున్నాయి.

వాటిని ఏం చేయాలో వాడికి కచ్చితంగా తెలుసు. ఎందుకంటే రెండు రోజులుగా వాడు అన్నిటికంటే తెలివైనవాడు. తను ఓడిపోవచ్చన్న ఆలోచన ఒక్కసారి కూడా రాలేదు.

వెళ్ళాడు. సగం దూరం వెళ్ళాక అర్థమైంది — పనిచేసే ఒక్క వాక్యం కూడా వాడి దగ్గర లేదు. ఏం చెబుతాడు? అంకుల్, మీ నూనె. అంకుల్, మీ అబ్బాయిని పక్కకి తీయండి. ఐదొందల మంది గుంపులో చిరిగిన చొక్కా వేసుకున్న ఒక కుర్రాడు వాడు. ఆయన బజ్జీలు వేస్తున్నాడు. ఆవిడ రెండు చేతులతో డబ్బు తీసుకుంటోంది. క్యూ ఉంది.

“అంకుల్.”

“ఆగు, ఆగు.” చూడనైనా చూడకుండా. “రెండు నిమిషాలు.”

“అంకుల్, ఆ…”

“ఆగు.”

ఆ పిల్లాడి దగ్గరికి వెళ్ళాలని చూశాడు. వాడికీ బండి వెనకకీ మధ్య ముగ్గురు పెద్దవాళ్ళు, ఒక సైకిల్. సైకిల్ చుట్టూ తిరిగేసరికి ఒక ఆవిడ చంకలో పిల్లాడితో వాడి ముందుకొచ్చి నిలబడింది. చిన్నవాడు, పదకొండేళ్ళవాడు, ఏ అధికారమూ లేనివాడు — ఆమె మోచేతి వెనక నిలబడి ఎవరూ లేని చోటికి “కాస్త” అంటూ, తల లోపల గడియారం అయిపోతుండగా చూస్తూ.

చివరికి అది స్టవ్. నూనె కాదు. ఎవరో నీళ్ళు పోసిన మెత్తని మట్టిలో కిరోసిన్ స్టవ్ కాలు దిగింది. మొత్తం నాలుగు అంగుళాలు ఒరిగింది. నాలుగు అంగుళాలు చాలు. దగ్గరి అంచు మీంచి నూనె ఒక మెరిసే పలకలా నెమ్మదిగా ఒలికింది. అది పిల్లాడి మీద పడలేదు — దానికి రమేష్ ఒక సంవత్సరం పాటు ప్రతిరోజూ కృతజ్ఞుడయ్యాడు — కానీ ఆయన ముంజేయి మీదా, చేతి వెనక భాగం మీదా పడింది. ఆయన చేసిన శబ్దం మైదానం మొత్తాన్ని ఆపేసింది.

తర్వాత అందరూ ఒక్కసారే కదిలారు. ఇరవై మంది అక్కడ ఉన్నారు. ఒకావిడ నీళ్ళ కుండతో పరిగెత్తింది. ఎవరో వద్దు, నీళ్ళు వద్దు అన్నారు. ఇంకెవరో డాక్టర్ని పిలవండి అన్నారు. అప్పటికే ఎవరో వెళ్ళిపోయారు.

రమేష్ ఉన్న చోటే ఉండిపోయాడు. స్తంభం చుట్టూ నీళ్ళు తిరిగినట్టు గుంపు వాడి చుట్టూ తిరిగింది.

వాడికి తెలుసు. నాలుగు నిమిషాలుగా తెలుసు. అంటే రెండొందల నలభై సెకన్లు. దాదాపు ఏ పని చేయడానికైనా అది ఎక్కువ సమయమే. ఆ మొత్తాన్నీ వాడు బజ్జీలు వేస్తున్న మనిషితో “అంకుల్” అంటూ గడిపాడు.

అది ముగియకముందే ఇంటికి నడిచాడు. వాడు వెళ్ళడం ఎవరూ గమనించలేదు.

గేటు దగ్గర దీపం కింద ఆగి మణికట్టు ఊపాడు. తర్వాత బల్బు పరీక్షించే మనిషిలా వాచీని చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు.

“ఏదైనా చెప్పు.”

సెకన్ల ముల్లు తిరిగింది. అది చేసింది అంతే. రోడ్డు గురించీ, చీకటి గురించీ, లోపల ఎదురుచూస్తున్న అమ్మ గురించీ, ఇంకా దేని గురించీ దానికి చెప్పడానికి ఏమీ లేదు. వాడు తినేటప్పుడూ అలాగే ఉంది, చీకట్లో కళ్ళు తెరుచుకుని చాలాసేపు పడుకున్నప్పుడూ అలాగే ఉంది. చివరికి నిద్రపోయేదాకా అది మౌనంగానే ఉంది.