Part 9 of 20 · 1 minచీకట్లో వాళ్ళు చెప్పింది

సుమారు పది గంటలకి అమ్మానాన్నలు చావు ఇంటి నుంచి తిరిగొచ్చారు.

గేటు దగ్గర వాళ్ళ అలికిడి విని రమేష్ చాపమీద పక్కకి తిరిగి కళ్ళు మూసుకున్నాడు. పది గంటలకి మెలకువగా ఉన్న కుర్రాడిని “ఎందుకు?” అని అడుగుతారు. ఆ ప్రశ్నని తట్టుకునే జవాబు వాడి దగ్గర లేదు.

వాళ్ళు దీపం వెలిగించలేదు. చావు ఇంటి నుంచి వచ్చాక, ఎక్కడా సరిగ్గా ఉండే ఓపిక లేనప్పుడు మనుషులు ఎలా కూర్చుంటారో అలా ముందు గదిలో చీకట్లో కూర్చున్నారు. కాసేపు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

అప్పుడు వాచీ చెప్పింది:

నాన్న నీ పేరు చెప్పబోతున్నాడు.

అది మళ్ళీ బరువెక్కింది. మధ్యాహ్నం అంత కాదు. అయినా చీకట్లో రమేష్ చెయ్యి తన మణికట్టు మీదికి వెళ్ళి అక్కడే ఆగిపోయేంత బరువు.

వాడికి ఆ నాలుగు నిమిషాలు వద్దు. బతుకులో దేన్నీ అంత గట్టిగా వద్దనుకోలేదు. కళ్ళు మూసుకుని, ముఖం గోడ వైపు తిప్పుకుని పడుకున్నాడు. చేయగలిగింది ఏమీ లేదు — వాడికి ఏం కావాలో వాచీ ఒక్కసారి కూడా పట్టించుకోలేదు. అందుకే చీకట్లో అలాగే పడుకుని, తన సొంత పేరు రావడం కోసం ఎదురుచూశాడు.

అమ్మ అంది: “ఎనభై ఒకటి.”

“ఊఁ.”

“ఈ ఉదయమే ఆ నేల ఊడ్చింది.”

“తెలుసు.”

కుర్చీ కిర్రుమంది. ఎవరో నీళ్ళు పోసుకున్నారు. వీధిలో ఎవరో టార్చితో వెళ్ళారు. ఆ వెలుతురు రమేష్ తలపైన గోడ మీంచి జరిగి వెళ్ళిపోయింది.

“గురువారం సొసైటీ మనిషి వచ్చాడు,” అన్నాడు నాన్న.

“వచ్చాడని తెలుసు.”

“సీజన్‌కి మూడు. ఇప్పుడు వాడు చెబుతున్నది అదే. ఏ ఒక్క మగ్గం నుంచైనా మూడే. రేటు ఎంతో అంతే. నేను ఐదు తీస్తే వాళ్ళు మూడు తీసుకుంటారు, మిగతా రెండూ ఇంట్లో కూర్చుని పసుపు రంగుకి మారతాయి.” ఒక క్షణం ఆగాడు. “కోటయ్య ఆపేశాడు. తెలుసా నీకు? మగ్గం గోడకి ఆనించి బావమరిది దగ్గరికి నెల్లూరు వెళ్ళిపోయాడు.”

“తిరిగొస్తాడు.”

“రాడు.”

రమేష్ కదలకుండా పడుకున్నాడు. మణికట్టులో బరువు ఇప్పుడు రాయిలా ఉంది. మాటలు లేకుండానే వాడికి అనిపించింది — ఇది ఏదైతే కాబోతోందో, చెరువులో పడ్డ కుర్రాడి కంటే ఇది వాచీకి ఎక్కువ ఖర్చవుతోంది.

“జూన్‌లో ఫీజులున్నాయి,” అంది అమ్మ, కాసేపటికి.

“జూన్‌లో ఫీజులున్నాయి.”

తర్వాత, అదే గొంతుతో — అలసిపోయిన, సమానమైన, కోపం లేని, ఏమాత్రం పెంచని గొంతుతో — ఇప్పటికే నిర్ణయించుకుని, కొన్ని వారాలుగా మోసుకుని, దించడానికి తగినంత నిశ్శబ్దమైన రాత్రి కోసం ఎదురుచూసిన మనిషి చెప్పినట్టు:

“వార్షిక పరీక్షల్లో రమేష్ మళ్ళీ తప్పితే, ఆపేద్దాం. గదిలో కూర్చుని కిటికీలోంచి బయటికి చూసే కుర్రాడికి ఫీజులు కట్టడం దండగ. వాడు గుంత దగ్గరికి రావచ్చు. నేను పదమూడేళ్ళకి మొదలుపెట్టాను. వాడు పన్నెండుకి మొదలుపెట్టొచ్చు.”

అమ్మ ఏదో చిన్న మాట అంది. అది రమేష్‌కి వినిపించలేదు. అందులో రెండు పదాలున్నాయి. వాటిలో ఒకటి వాడి పేరు కావచ్చు.

“అయితే వాడిని పాస్ అవమను,” అన్నాడు నాన్న.

అంతే. మొత్తం అంతే. ఎవరో గ్లాసు కింద పెట్టారు. కొన్ని నిమిషాల తర్వాత వాళ్ళు పడుకున్నారు. ప్రతి రాత్రీ ఇల్లు చేసే చిన్న చిన్న సర్దుకునే శబ్దాలు చేసింది.

రమేష్ చాపమీద చీకట్లో కళ్ళు తెరుచుకుని చాలాసేపు పడుకున్నాడు.

వాడు దాన్ని రెండుసార్లు విన్నాడు. ఒకసారి నాలుగు నిమిషాల ముందు, గొంతు కాని ఒక గొంతులో. ఒకసారి నిజంగా, గుమ్మం అవతలి నుంచి. రెండుసార్లూ అదే. వాచీ నిజంగా ఇచ్చేది ఇదే అనుకున్నాడు. బయటపడే దారి కాదు. రెండో వడ్డన.

గుంత గురించి ఆలోచించాడు.

బతుకంతా దాని పక్కనే కూర్చున్నాడు, ఒక్కసారి కూడా అందులో దిగలేదు. దాని వాసన వాడికి తెలుసు — జావ, తడి పత్తి. గత రెండేళ్ళలో నాన్న భుజాలు ముందుకి వంగడం మొదలైంది. సాయంత్రం అందులోంచి బయటికొచ్చాక ఎవరితోనైనా మాట్లాడేముందు ఒక్క నిమిషం పెరట్లో నిలబడతాడు. ఆరు గజాలకి పదకొండు రోజులు. ఒక చీరకి ఎనిమిది వేల విసుర్లు. నేల కింద, కనిపించని చోట, నాన్న కాళ్ళు — చేస్తూ, చేస్తూ, చేస్తూ.

పన్నెండు. మార్చిలో వాడికి పన్నెండు.

ఇక్కడ ఒక విషయం ఉంది. అది తెలివితక్కువ కాదు, చిన్నది మాత్రమే. ఎందుకంటే వాడికి పదకొండేళ్ళు. మూడు రోజుల క్రితం వాడికొక మహిమ దొరికింది. దాన్ని వాడు ఒక కుక్క మీద, ఒక దువ్వెన మీద, ఒక ఐస్ పొట్లం మీద ఖర్చు చేశాడు.

వాడు అనుకున్నది: నా దగ్గర నాలుగు నిమిషాలున్నాయి. రోజుకి పదిహేను సార్లు నాలుగు నిమిషాలు. వీటితోనే నేను దీన్నుంచి బయటపడాలి.

నేను చదవాలి — అని వాడు అనుకోలేదు.

ఆ ఆలోచన వాడి మనసులోకి రాలేదు. దాని దగ్గరికి కూడా రాలేదు. ఆ రాత్రి, ఆ చాపమీద, తన మిగిలిన బతుకు మొత్తాన్నీ అర్థం చేసుకోవడానికి కావలసినదంతా వాడి చేతిలో ఉంది. దాంతో వాడు చేసింది — ఒక ప్రణాళిక వేయడం.

పదకొండు దాటాక లేచి, అక్కర్లేని మంచినీళ్ళ కోసం కుండ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. తిరిగొస్తూ ముందు గదిలో ఆగాడు. నాన్న కుర్చీలో తల ఒక పక్కకి వాల్చి నిద్రపోతున్నాడు. మేకు మీంచి జారి నేల మీద పడి ఉన్న పడుగు దారం చివర తీసుకుని, పదివేలసార్లు చూసినట్టే దాన్ని మేకు చుట్టూ చుట్టాడు.

నాలుగు ప్రయత్నాలు పట్టింది. చివరికి చుట్టగలిగాడు.

తర్వాత వెళ్ళి పడుకున్నాడు — ఎంత పెద్దదో ఏమాత్రం తెలియని ఒక అప్పులో కొంత తీర్చినట్టు అనిపిస్తుండగా.