Greentext · 1 minనూట ఎనిమిది

>నేను, ఐదో తరగతి

>సోమవారం పొద్దున

>మొదటి పీరియడ్ లెక్కల పరీక్ష

>పన్నెండు నుంచి పదహారు దాకా ఎక్కాలు

>నాకు పన్నెండు దాకానే వచ్చు

>ఆదివారం మొత్తం గోళీలాటలో పోయింది

>చదువుకోరా అని అమ్మ రెండుసార్లు అరిచింది

>డాబా మీద నుంచే "చదువుతున్నా" అని అరిచా

>ఇప్పుడు పొద్దున ఆరు

>కడుపులో ఏదోలా ఉంది

>జ్వరం కాదు

>ఉత్త భయం

>కానీ మా ఇంట్లో పనిచేసేది జ్వరం ఒక్కటే

>కడుపు నొప్పంటే అమ్మ నమ్మదు

>తలనొప్పంటే నమ్మదు

>జ్వరమంటే నమ్ముతుంది

>జ్వరానికి ఒక నంబరుంటుంది

>మా థర్మామీటర్ స్టీలు బీరువాలో ఉంటుంది

>పై అరలో, ఒక అట్టపెట్టెలో

>పాదరసంది, నాన్న ఆఫీసు మెడికల్ షాపులోది

>అమ్మ దాన్ని నా నాలుక కింద పెడుతుంది

>"కొరక్కు" అంటుంది

>కాఫీ పెట్టడానికి వెళ్తుంది

>ఇదే ఛాన్సు

>బయటికి తీశా

>గదిలో జీరో వాట్ బల్బు వెలుగుతోంది

>దేవుడి పటం పక్కన చిన్న ఎర్రది

>థర్మామీటర్‌ని బల్బుకి ఆనించా

>పది దాకా లెక్కపెట్టా

>చూశా

>గీత పెద్దగా కదల్లేదు

>మళ్ళీ ఆనించా

>ఇరవై దాకా లెక్కపెట్టా

>ఇప్పుడు కదుల్తోంది

>గబగబా కదుల్తోంది

>భయమేసి మళ్ళీ నాలుక కింద పెట్టేసుకున్నా

>అమ్మ నాన్నకి కాఫీ తెచ్చింది

>థర్మామీటర్ తీసుకుంది

>చూడ్డానికి కిటికీ దగ్గరికెళ్ళింది

>తిప్పుతోంది, తిప్పుతోంది

>మొహం మారిపోయింది

>"ఒరేయ్"

>"ఏంట్రా ఇది"

>నాన్న దగ్గరికి పరిగెత్తింది

>నాన్న గడ్డం గీసుకుంటున్నాడు

>సగం మొహం నురగతో తెల్లగా

>థర్మామీటర్ చూశాడు

>నా వైపు చూశాడు

>మళ్ళీ థర్మామీటర్ చూశాడు

>"నూట ఎనిమిది" అన్నాడు

>అమ్మ నోటికి చెయ్యి అడ్డం పెట్టుకుంది

>నూట ఎనిమిది అంటే ఏంటో నాకు తెలీదు

>నూరు కంటే ఎక్కువని మాత్రం తెలుసు

>నూరంటే జ్వరం

>అంటే ఎక్కువంటే ఇంకా ఎక్కువ జ్వరం

>మెల్లగా వెనక్కి వాలి కళ్ళు సగం మూసుకున్నా

>చిన్నగా మూలిగా

>అమ్మ అప్పుడే హాస్పిటల్ అంటోంది

>ఆటో అంటోంది

>"పక్కింటి అన్నయ్యని పిలవండి" అంటోంది

>నాన్న కదల్లేదు

>టవల్‌తో మొహం తుడుచుకున్నాడు

>ఒక చెవికి ఇంకా నురగ

>వచ్చి నా మంచం మీద కూర్చున్నాడు

>నా నుదుటి మీద చెయ్యి పెట్టాడు

>అలాగే ఉంచాడు

>చాలాసేపు

>తర్వాత మెడ మీద

>తర్వాత పొట్ట మీద

>ఏమీ మాట్లాడలేదు

>అమ్మ అప్పటికే చెప్పులేసుకుని గుమ్మం దగ్గర నిలబడింది

>నాన్న ఇంకోసారి థర్మామీటర్ చూశాడు

>తర్వాత జీరో వాట్ బల్బు వైపు చూశాడు

>తర్వాత నా వైపు

>నేను పైకప్పు వైపు చూశా

>"నూట ఎనిమిది ఉన్నవాడు మంచం మీద పడుకోడు" అన్నాడు

>"నేల మీద పడుంటాడు"

>అమ్మకి అర్థం కాలేదు

>నాన్న థర్మామీటర్‌ని దులిపాడు

>తనే నా నాలుక కింద పెట్టాడు

>పక్కనే కూర్చుని నన్నే చూస్తున్నాడు

>పూర్తిగా మూడు నిమిషాలు

>రెప్ప వెయ్యలేదు

>నేనూ రెప్ప వెయ్యలేదు

>బయటికి తీశాడు

>చూశాడు

>"తొంభై ఎనిమిది పాయింట్ నాలుగు"

>అమ్మ చెప్పులు విప్పింది

>ఒక్కొక్కటీ

>చాలా మెల్లగా

>నాన్న మళ్ళీ గడ్డం గీసుకోడానికి వెళ్ళాడు

>బాత్రూం లోపల్నుంచి అడిగాడు

>"ఈరోజు ఏం పరీక్ష"

>"లెక్కలు" అన్నా

>"ఏ ఎక్కాలు"

>"పన్నెండు నుంచి పదహారు"

>"ఎంతదాకా వచ్చు"

>"పన్నెండు"

>నిశ్శబ్దం

>కుళాయి నీళ్ళ చప్పుడు

>"పదమూడు ఒకట్ల పదమూడు" అన్నాడు

>"అను"

>అన్నా

>"పదమూడు రెళ్ళు ఇరవై ఆరు"

>అన్నా

>బాత్రూం తలుపు అవతల్నుంచే ఎక్కం మొత్తం చెప్పించాడు

>పధ్నాలుగో ఎక్కం కూడా

>అమ్మ ఒక్క మాట మాట్లాడకుండా లంచ్ బాక్స్ సర్దింది

>స్కూల్లో ఇరవైకి పదకొండు వచ్చాయి

>ఆ రాత్రి భోజనాల దగ్గర నాన్న జరిగిందంతా అమ్మమ్మకి చెప్పాడు

>అమ్మమ్మ దగ్గొచ్చేదాకా నవ్వింది

>"నూట ఎనిమిది" అంటూనే ఉంది

>"నూట ఎనిమిది"

>రెండేళ్ళ పాటు ఇంట్లో నా పేరు అదే

>మా కజిన్స్ కూడా నన్ను అసలు పేరుతో పిలవలేదు

>ఆ తర్వాత నిజంగా జ్వరం వచ్చిన ప్రతిసారీ

>నాన్న థర్మామీటర్ చూసేవాడు

>బల్బు వైపు చూసేవాడు

>తర్వాత నా వైపు