Greentext · 1 minపదకొండో మెట్టు

>నేను, తొమ్మిదేళ్ళు

>1995, కాజీపేటలో ఒక రైల్వే క్వార్టర్స్ బ్లాకు

>మూడు అంతస్తులు, బయట పొడవాటి సిమెంటు మెట్లు, కింది భాగంలో రెయిలింగ్ లేదు

>ఆ మెట్లే మా ఒలింపిక్స్

>ఆట చాలా సింపుల్

>ఏదో ఒక మెట్టు ఎక్కి కిందికి దూకాలి

>కింద ఉన్న ఇసుక కుప్పలోకి

>ఏదో రిపేర్ కోసం తెప్పించిన ఇసుక అది, ఆ రిపేర్ ఎప్పటికీ జరగలేదు

>అందుకే ఏళ్ళ తరబడి అక్కడే ఉండిపోయింది, అదే మా పరుపు

>ఎంత పై మెట్టు నుంచి దూకితే అంత పెద్ద మొనగాడు

>ప్రతి రికార్డూ గోడ మీద చాక్‌పీస్‌తో రాసేవాళ్ళం

>మెట్టు పక్కన ఒక గీత, ఒక పేరు

>ఐదో మెట్టు, శ్రీను

>ఆరో మెట్టు, నేను

>ఏడో మెట్టు, గార్డు గారి అబ్బాయి చోటు

>ఎనిమిదో మెట్టు, మళ్ళీ చోటునే

>అన్నిటికంటే పైన

>పదకొండో మెట్టు

>పెద్ద పెద్ద చాక్‌పీస్ అక్షరాలతో

>"పద్మ"

>పద్మ మా అక్క

>దానికి పందొమ్మిదేళ్ళు

>నేను దూకే వయసుకి రాకముందే అది ఆ రికార్డు పెట్టేసింది

>ఇప్పటిదాకా ఎవరూ దాటలేదు

>అసలు పదకొండో మెట్టుకి ఎవరూ ప్రయత్నించను కూడా లేదు

>పదకొండో మెట్టు అంటే దాదాపు ఫస్ట్ ఫ్లోర్ ల్యాండింగ్

>అక్కడ్నుంచి చూస్తే కింద ఇసుక కుప్ప చేతి రుమాలంత కనిపిస్తుంది

>అబ్బాయిలకి అది అస్సలు నచ్చదు

>రికార్డు ఒక అమ్మాయి పేరు మీద ఉంది మరి

>ప్రతి ఏడాదీ ఎవడో ఒకడు "ఈసారి పన్నెండు దూకుతా" అని బీరాలు పోతాడు

>ప్రతి ఏడాదీ తొమ్మిది దాకా ఎక్కి, కిందికి చూసి, మెల్లగా దిగొచ్చేస్తాడు

>ఒకసారి చోటు పది దాకా వెళ్ళాడు

>అక్కడే ఇరవై నిమిషాలు బిక్కుబిక్కుమంటూ నిలబడ్డాడు

>వాళ్ళమ్మ వచ్చి చెవి పట్టుకుని కిందికి లాక్కెళ్ళింది

>అక్క మాత్రం దాని గురించి అసలు మాట్లాడదు

>ఎవరైనా అడిగితే "ముందు దూకి చూపించు, తర్వాత మాట్లాడు" అంటుంది పొగరుగా

>మళ్ళీ పుస్తకంలో తల దూర్చేస్తుంది

>ఒకసారి నేనే అడిగా, "ఎలా దూకావక్కా?"

>"కళ్ళు మూసుకున్నా" అంది

>అంతే

>నాకు అది సినిమా హీరోయిన్ లెక్క

>ఇంట్లో రోజూ టీవీ రిమోట్ కోసం నాతో కొట్లాడుతుంది

>కానీ ఆ మెట్ల గోడ మీద మాత్రం అది ఒక లెజెండ్

>1996లో అక్కకి పెళ్ళి కుదిరింది

>దానికి ఇరవై, అబ్బాయి సికింద్రాబాద్‌లో రైల్వే క్లర్క్

>అంతా ఆగమేఘాల మీద జరిగిపోయింది

>మా బ్లాకు ముందు షామియానా వేశారు

>వంటల కోసం చోటు కావాలని ఇసుక కుప్పని పక్కకి జరిపేశారు

>అక్క సికింద్రాబాద్ వెళ్ళిపోయే ముందు రాత్రి

>నేను ఒక్కడినే మెట్ల మీద కూర్చున్నా

>నాలుగో మెట్టు మీద

>అక్క స్టీలు గ్లాసులో పాలు తీసుకుని బయటికొచ్చింది

>ఐదో మెట్టు మీద కూర్చుంది

>గోడ వైపు చూసింది

>తన పేరు వైపు చాలాసేపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది

>"నేను పదకొండో మెట్టు నుంచి దూకలేదురా" అంది మెల్లగా

>నేను సరిగ్గా వినలేదేమో అనుకున్నా

>"ఏంటీ?"

>"ఏడో మెట్టు నుంచి దూకా"

>"ఒక్కసారే"

>"దాదాపు ఏడ్చేశా కూడా"

>నేను అక్క మొహం వైపే చూస్తున్నా

>"ఆడపిల్లలు మెట్ల ఆట ఆడకూడదన్నారు అబ్బాయిలు"

>"మా రికార్డు కొడితేనే ఆడనిస్తాం అన్నాడు చోటు వాళ్ళన్నయ్య"

>"అందుకే ఒకరోజు రాత్రి పదకొండింటికి బయటికొచ్చా"

>"రైల్వే స్కూల్ నుంచి తెచ్చిన చాక్‌పీస్ ముక్కతో"

>"పదకొండో మెట్టు దగ్గర నా పేరు రాసేశా"

>"పొద్దున్నే మీరంతా పడుకున్నప్పుడు దూకా అని చెప్పేశా"

>"ఎవరూ చూడలేదు కాబట్టి ఎవరూ కాదనలేకపోయారు"

>"దాని తర్వాత ఎవరికీ దూకే ధైర్యం రాలేదు"

>"అలా నన్ను ఆటలోకి తీసుకున్నారు"

>నా గ్లాసులోంచి కాసిని పాలు తాగింది

>"ఆరేళ్ళుగా అందరూ నమ్మేశారు"

>"ఇప్పుడు తెలిసింది నీ ఒక్కడికే"

>నాకేం చెప్పాలో తెలీలేదు

>"అది చీటింగ్ కదక్కా" అన్నా అమాయకంగా

>పకపకా నవ్వింది

>"అవును" అంది

>"ఇప్పుడు నువ్వు పదకొండో మెట్టు నుంచి దూకి దాన్ని నిజం చెయ్యి"

>"అప్పుడది చీటింగ్ కాదు, కాస్త ముందుగా రాసిన రికార్డు, అంతే"

>మర్నాడు పొద్దున బానెట్ మీద దండ వేసిన తెల్ల అంబాసిడర్‌లో వెళ్ళిపోయింది

>అమ్మ ఏడుస్తోంది, నాన్న ఏడవనట్టు నటిస్తున్నాడు

>అక్క ఒకేసారి ఏడుస్తూ నవ్వుతోంది

>కిటికీలోంచి తల బయటపెట్టి మెట్ల వైపు వేలు చూపించింది

>తల ఊపా

>ఆ సాయంత్రం ఒక్కడినే మెట్ల దగ్గరికి వెళ్ళా

>ఇసుక కుప్ప మళ్ళీ వచ్చింది, కాస్త చిన్నదైపోయింది

>ఎక్కడం మొదలుపెట్టా

>ఏడు

>ఎనిమిది

>తొమ్మిది

>పది

>పదకొండు

>అక్క పేరు పక్కనే నిలబడ్డా

>ఇసుక కుప్ప ఎక్కడో దూరంగా ఉంది

>నా కాళ్ళు నావి కాదన్నట్టు వణుకుతున్నాయి

>వీధి దీపాలు వెలిగేదాకా అక్కడే నిలబడ్డా

>తర్వాత మెల్లగా దిగొచ్చా

>ఏడో మెట్టు దాకా

>ఏడో మెట్టు నుంచి దూకా

>ఇసుకలో పడ్డా

>దాదాపు ఏడ్చేశా

>నా పేరు ఎక్కడా రాయలేదు

>ఇంటికెళ్ళి అన్నం తిన్నా

>మరుసటి ఏడాది రైల్వే వాళ్ళు బ్లాకు మొత్తానికి క్రీమ్ కలర్ పెయింట్ వేశారు

>మూడు కోట్లు

>చాక్‌పీస్ గీతలన్నీ మాయమైపోయాయి

>కానీ అది ఎక్కడ ఉండేదో నాకు తెలుసు

>పని మీద ఇప్పటికీ అప్పుడప్పుడు కాజీపేట వెళ్తుంటా

>ఆ బ్లాకు ఇంకా అలాగే ఉంది

>పదకొండో మెట్టు పక్కన గోడ వైపు ఇప్పటికీ చూస్తా

>ఇప్పటికీ దూకలేదు

>అక్క ప్రతి ఆదివారం ఫోన్ చేస్తుంది

>అది ఒక్కసారి కూడా అడగలేదు..