Greentext · 1 minపదకొండుంబావు ప్యాసింజర్

>నేను, ఏడో తరగతి

>మా ఊళ్ళో ఉన్నది ఒకటే రైల్వే స్టేషను

>రెండే ప్లాట్‌ఫారాలు

>మా స్కూలేమో పట్టాలకి అవతల పక్క

>రోజూ పొద్దున్నే రైల్వే గేటు దగ్గర దాటాలి

>రోజూ పొద్దున్నే ఏదో ఒక రైలు కోసం గేటు వేసేసి ఉంటుంది

>సైకిలు పట్టుకుని నిలబడి చూస్తూ ఉంటా

>అన్నిట్లోకీ గూడ్స్ రైళ్ళే బెస్టు

>అలా వెళ్తూనే ఉంటాయి, అయిపోవు

>వ్యాగన్లు లెక్కపెడుతుంటా

>అరవై రెండు.. అదే నా రికార్డు

>ఒక రోజు గేటు దగ్గర ఆ గుంపులో నిలబడి ఉండగా ఒక ఆలోచన వచ్చింది

>అసలు దాటకపోతే ఏమవుతుంది?

>ఇక్కడే ఉండిపోతే ఏమవుతుంది?

>మర్నాడు పొద్దున్న అదే చేశా

>ఎప్పట్లాగే ఎనిమిదింటికి ఇంట్లోంచి బయల్దేరా

>గేటు దగ్గరికి వచ్చా

>ఆ రోజు గేటు తెరిచే ఉంది

>అయినా దాటలేదు

>పట్టాల పక్కనే ఎడమకి తిరిగేశా

>రెండో సిగ్నల్ దగ్గర ఒక వేప చెట్టు ఉంటుంది

>అక్కడికి ఎవరూ రారు

>మేకలు తప్ప

>సైకిలు పక్కకి పడుకోబెట్టి కూర్చున్నా

>స్కూలు బ్యాగే తలగడ

>ఎనిమిదీ నలభైకి మొదటి రైలు వచ్చింది

>ఎక్స్‌ప్రెస్, మా ఊళ్ళో ఆగదు

>కిటికీల వైపు చెయ్యి ఊపా

>ఒక చిన్న పాప తిరిగి చెయ్యి ఊపింది

>ఆ ఏడాది మొత్తంలో నాకు జరిగిన మంచి విషయం అదొక్కటే

>తొమ్మిదిన్నరకి ఒక గూడ్స్

>నలభై ఎనిమిది వ్యాగన్లు లెక్కపెట్టా

>పదింటికే లంచ్ బాక్సు ఖాళీ చేసేశా

>ఎండ మెల్లగా ఎక్కుతోంది

>నీడ ఎటు జరిగితే అటు చెట్టు చుట్టూ జరుగుతున్నా

>సిగ్నల్ క్యాబిన్ మనిషి ఒకసారి బయటికొచ్చి నా వైపు చూశాడు

>నేను మేకల వైపు చూశా, ఈ మేకలు మావే అన్నట్టు

>ఆయన మళ్ళీ లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు

>పదకొండుంబావుకి ప్యాసింజర్ వచ్చింది

>ఇది మా స్టేషన్లో ఆగుతుంది

>చెట్టు దగ్గర్నుంచి ప్లాట్‌ఫారం మొత్తం కనిపిస్తుంది

>జనం సంచులు పట్టుకుని దిగుతున్నారు

>అప్పుడే ఒకావిడ దిగడం కనిపించింది

>ఎరుపు తెలుపు చీర

>జడ నిండా మల్లెపూలు

>గబగబా నడుస్తోంది

>చూస్తే.. సరళ మేడమ్

>మా క్లాస్ టీచర్

>సోషల్ చెప్తుంది

>స్టేషన్ మాస్టర్ గది వైపే వస్తోంది

>గదిలోంచి ఒకాయన బయటికొచ్చాడు

>తెల్ల చొక్కా, ఖాకీ ప్యాంటు

>స్టేషన్ మాస్టర్

>మేడమ్ ఆయన చేతికి ఒక స్టీలు టిఫిన్ క్యారియర్ ఇచ్చింది

>ఆయన అందుకుని ఏదో మాటకి నవ్వాడు

>మేడమ్ ఆయన భుజం మీద చిన్నగా తట్టింది

>నాకు గుండె గుభేల్మంది, ఊపిరి ఆడలేదు

>మేడమ్ మొగుడు స్టేషన్ మాస్టరా?

>నాకు అసలు తెలీదు

>క్లాసులో ఒక్కడికీ తెలీదు

>మేడమ్ మళ్ళీ అదే రైలెక్కేసింది

>ప్యాసింజర్ కదా, పది నిమిషాలు ఆగుతుంది

>పుట్టింటి నుంచి వచ్చి ఉంటుంది

>లేదా ఆ పూట ఎక్కడికో వెళ్తోందేమో

>ఏదైతేనేం, ఈరోజు మేడమ్ కూడా స్కూల్లో లేదన్నమాట

>రైలు కదిలి వెళ్ళిపోయింది

>అప్పటిదాకా బిగబట్టిన ఊపిరి వదిలా

>అంతలో స్టేషన్ మాస్టర్ గదిలోంచి బయటికొచ్చాడు

>ప్లాట్‌ఫారం అంచుకి వచ్చి

>పట్టాల వెంట చూశాడు

>సరిగ్గా రెండో సిగ్నల్ దాకా

>సరిగ్గా వేప చెట్టు వైపు

>అంత దూరం నుంచి ఒక పిల్లాడూ ఒక సైకిలూ కనిపిస్తారో లేదో తెలీదు

>అయినా బ్యాగ్ వెనకాల బోర్లా పడుకుండిపోయా

>రైలు కనుచూపు దాటేదాకా అలాగే కదలకుండా ఉన్నా

>పన్నెండింటికి చుట్టూ తిరిగే దారిలో ఇంటికెళ్ళా

>నాలుగింటికి స్కూలు అయిపోయినట్టు మళ్ళీ బయటికొచ్చా

>మర్నాడు సరళ మేడమ్ క్లాసులో ఉంది

>అటెండెన్స్ తీసుకుంటోంది

>నా పేరు పిలిచింది

>"ప్రెజెంట్ మేడమ్" అన్నా

>రిజిస్టర్ మీంచి తల ఎత్తి చూసింది

>"నిన్న?" అంది ఒక్క మాటే

>"కడుపు నొప్పి మేడమ్" అన్నా తల దించుకుని

>అలాగే నా వైపు చూస్తోంది

>"రెండో సిగ్నల్ దగ్గర ఒక పిల్లాడు కూర్చుంటున్నాడని మా ఆయన చెప్పారు" అంది మెల్లగా

>"సైకిలుతో సహా"

>"అక్కడ చాలా డేంజర్ అంట"

>"అక్కడ గూడ్స్ రైళ్ళు హారన్ కూడా కొట్టవంట"

>క్లాసంతా తల తిప్పి నన్నే చూస్తోంది

>"నేను కాదు మేడమ్" అన్నా గబుక్కున

>"నువ్వని నేను అన్నానా?" అంది

>రిజిస్టర్‌లో ఏదో రాసుకుంది

>తర్వాతి పేరు పిలిచింది

>ఆ విషయం మీద మేడమ్ అన్నది అంతే

>ఇంట్లో ఎప్పుడూ చెప్పలేదు

>ఇంపోజిషన్ కూడా ఇవ్వలేదు

>కానీ ఆ ఏడాదంతా

>మేడమ్ క్లాసు జరుగుతుండగా ఎక్కడైనా రైలు హారన్ వినపడితే చాలు

>చెప్పడం ఆపేసేది

>నా వైపు చూసేది

>ఒక్కటంటే ఒక్క క్షణం

>నేను గబుక్కున పుస్తకంలోకి తల దూర్చేవాణ్ణి

>ఆ తర్వాత మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఆ వేప చెట్టు దగ్గరికి వెళ్ళలేదు

>పోయినేడాది ఒక పెళ్ళికి ఊరెళ్ళా

>కారులో గేటు దగ్గర ఆగాల్సి వచ్చింది

>ఒక గూడ్స్ రైలు వెళ్తోంది

>అలవాటుగా లెక్కపెట్టా

>యాభై ఎనిమిది