Part 3 of 4 · 1 minవరద క్లెయిములు

నాలుగో రోజూ, ఐదో రోజూ ప్రమోద్ పొద్దున్న ఏడింటికే ఇంట్లోంచి బయల్దేరి రాత్రి తొమ్మిదింటికి తిరిగి వచ్చాడు. ఆ వరద క్లెయిములు బయట కురుస్తున్న వానంత నిజం.

ఆంతూర్ జీఎస్టీ ఆఫీసు అంటే రేకుల పైకప్పు ఉన్న ఒక పొడవాటి గది. క్వార్టర్స్‌లోకి నీళ్ళు వచ్చిన రాత్రే అక్కడికీ వచ్చాయి. కింది రెండు అరల్లో ఉన్న ఫైళ్ళన్నీ ఆ నీళ్ళలో నానిపోయాయి. ప్రమోద్ రెండు రోజుల పాటు మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని, స్టీలు స్కేలుతో ఒకదానికొకటి అతుక్కుపోయిన తడి కాగితాలని విడదీస్తూ గడిపాడు. ఈలోగా మెయిన్ రోడ్డు మీది షాపుల వాళ్ళు ఒకరి తర్వాత ఒకరు ఫోన్లలో తమ సరుకు ఫోటోలు పట్టుకుని వస్తూనే ఉన్నారు. అతను అదంతా ఓపిగ్గా రాసుకుంటూనే ఉన్నాడు.

సజిత్ మాత్రం పొద్దున్న తొమ్మిదింటికి వెళ్ళి సాయంత్రం ఆరు గంటలకల్లా ఇంటికి వచ్చేశాడు.

"ప్రమోద్ నా పని కూడా చేసేస్తున్నాడు, ఆ పిల్లాడు," సాయంత్రం టీ తాగుతూ, కాళ్ళు పైకి చాపుకుని తృప్తిగా అన్నాడు. గొణుక్కోకుండా పని చేసే జూనియర్‌ని చూసి సీనియర్‌కి కలిగే తృప్తి అది. "ఏ పని ఇచ్చినా చేస్తాడు. మంచోడు."

లాస్యకి వినిపించింది "ఆ పిల్లాడు" అనే మాట ఒక్కటే.

మిగతాదేదీ ఆమె చెవికెక్కలేదు. తన సొంత ఇంట్లో కాళ్ళు చాపుకుని కూర్చున్న ఒక మనిషి, తన మొగుణ్ణి "పిల్లాడు" అంటున్నాడు. ప్రేమగానే, కానీ ఇష్టమైన పనివాడి గురించి చెప్పుకున్నట్టు. ఆ మాటని, వంటింట్లో నీతు అన్న "డల్" అనే మాట పక్కన పెట్టి చూసింది లాస్య. రెండూ డబ్బాకి మూత బిగించినట్టు సరిగ్గా సరిపోయాయి.

ఆ రెండు రోజులు లాస్యకి ఎలా గడిచాయో మీరు కాస్త అర్థం చేసుకోవాలి. వేరే ఆడమనిషి ఇంట్లో ఆమె ఒంటరి. వాన ఆగని ఊరు. ఈ లోకంలో తనకంటూ ఉన్న ఒకే ఒక్క మనిషి రాత్రి తొమ్మిదింటికి వచ్చి, తల దించుకుని తింటున్నాడు. నీతుకి వంటలో సాయం చేసింది. పంచదార ఎక్కడ ఉంటుందో తెలుసుకుంది. రోజంతా, తనకు తెలియకుండానే, నీతు సంసారాన్ని గమనిస్తూ దాన్ని తన సంసారంతో పోల్చి చూసుకుంటూ ఉండిపోయింది.

సజిత్ ఏ పనీ లేకపోయినా రోజుకి మూడుసార్లు నీతుకి ఫోన్ చేస్తాడు. కరెంటు బిల్లు గురించి గొంతు చించుకుని ఆమెతో వాదిస్తాడు, ఆ తర్వాత సినిమా చూస్తూ ఆమె పాదాలు మెల్లగా రుద్దుతాడు. ప్రమోద్ రోజుకి ఒక్కసారి, ఒంటిగంటకి ఫోన్ చేసేవాడు. ఇప్పుడు అది కూడా మానేశాడు.

* * *

నాలుగో రోజు సాయంత్రం హైదరాబాద్‌లో ఉన్న స్వాతికి ఫోన్ చేసింది.

"లస్సీ! ఎక్కడున్నావే? వారం రోజులుగా నీ ఫోన్ డెడ్!" అటునుంచి స్వాతి గట్టిగా అరిచింది.

"వరద. ఆయన కొలీగ్ ఇంట్లో ఉన్నాం. అంతా బాగానే ఉంది. చాలా మంచివాళ్ళు. ఆవిడ టీచర్. తెలుసా? నేను మలయాళం మాట్లాడుతున్నాను!"

"గుడ్ గుడ్. మరి ఆయన?"

"బాగున్నారు. బిజీ. వరద క్లెయిములు."

లైన్లో ఒక చిన్న నిశ్శబ్దం. పక్క సీట్లో కూర్చుని అరవై సినిమాలు చూసిన స్నేహితురాలి నిశ్శబ్దం అది.

"లస్సీ.. నీ గొంతు.."

"నా గొంతుకి ఏమైంది?"

"ఏమీ లేదు. ఏం జరిగిందో చెప్పు."

"ఒన్నుమిల్లా.." అంది లాస్య. ఆ వెంటనే, "ఏమీ లేదు. స్వాతీ, తర్వాత చేస్తా, అమ్ము పిలుస్తోంది," అంటూ కాల్ కట్ చేసింది. నిజానికి అమ్ము ఆమెని పిలవలేదు.

అమ్ము టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని స్కూల్ ప్రాజెక్ట్ చేసుకుంటోంది. ఫ్యామిలీ ట్రీ. పెద్ద చార్ట్ పేపర్ మీద ఒక చెట్టు బొమ్మ, ఆకుల స్థానంలో గళ్ళు. తన చెట్టు అమ్ము అప్పటికే పూర్తి చేసేసింది. అచ్చన్, అమ్మ, అమ్మమ్మ, అప్పూప్పన్, దుబాయ్‌లో ఉన్న ఇద్దరు మామయ్యలు, ఒక పిల్లి.

"లాస్య ఆంటీ, మీ ఫ్యామిలీ ట్రీ కూడా వేయండి," అని పట్టుబట్టింది.

కాసేపు టైంపాస్ అవుతుందని లాస్య తనదీ వేయడం మొదలుపెట్టింది. నాన్న, అమ్మ, తను. ప్రమోద్. ఆ తర్వాత ప్రమోద్ పక్కన ఖాళీ గడి. అప్పుడే అమ్ము అడిగింది, "మరి ప్రమోద్ అంకుల్ అమ్మ, అచ్చన్? ఆయన ఊరు? ఆయన ఊరు ఎక్కడ? ఇక్కడిలాగే సముద్రం దగ్గరా?"

స్కెచ్ పెన్ను ఆ గడి మీదే ఆగిపోయింది.

లాస్య మనుబోలు వెళ్ళింది. జనవరిలో అక్కడ పొయ్యి కూడా వెలిగించింది. లక్ష్మమ్మ చెప్పే సామెత ఆమెకి తెలుసు, సుబ్బయ్య భుజం మీది తువ్వాలు తెలుసు, మోటారు ఏ పొలంలో ఉందో తెలుసు. కానీ పెన్ను గాల్లోనే పట్టుకుని ఉండగా ఆమెకి ఒక్కసారిగా తట్టింది.. ఈ ఏడాదిలో ఒక్కసారి కూడా ఆ ఊరి గురించి చెప్పమని ప్రమోద్‌ని తను అడగలేదు. అమ్ము ఇప్పుడు అడుగుతున్నట్టు. బస్సులోంచి చూస్తే ఆ ఊరు ఎలా కనిపిస్తుందో, చిన్నప్పుడు అతను అక్కడ ఏమేం చేసేవాడో.

అయినా వేసింది. సుబ్బయ్య. లక్ష్మమ్మ. శ్రావణి. మనుబోలు, నెల్లూరు జిల్లా, వరి పొలాలు, ఒక బోరుబావి, సముద్రం దగ్గర కాదు. తనకి తెలుసు అనుకున్నదానికంటే ఎక్కువే తెలుసు. అమ్ముకి తృప్తిగా అనిపించింది. అమ్ము స్నానానికి వెళ్ళిపోయాక కూడా లాస్య చాలాసేపు ఆ చెట్టునే చూస్తూ కూర్చుంది. "ప్రమోద్" అని రాసి ఉన్న ఆ గడిని, దాని చుట్టూ నిండిన తన చేతిరాతని.

* * *

ఐదో రోజు ఇద్దరూ కలిసి క్వార్టర్స్‌కి వెళ్ళారు. నీళ్ళు తగ్గాయి, ఎవరో ఒకరు వెళ్ళి చూసి రావాలి అన్నాడు సజిత్.

నీళ్ళు వెళ్ళిపోయాయి కానీ బురద మిగిల్చి వెళ్ళాయి. నేల, గోడల కింది భాగం, మంచం కాళ్ళు, పనిచేయని ల్యాండ్‌లైన్.. అన్నిటి మీదా మురుగు కంపు కొడుతున్న నున్నటి గోధుమ రంగు పొర. పై అరలో పొడి డబ్బాలు మాత్రం భద్రంగా ఉన్నాయి. ఆ ఇంట్లో శుభ్రంగా మిగిలినవి అవి మాత్రమే.

ప్రమోద్ చొక్కా విప్పేసి, బకెట్టు, గుడ్డ తీసుకుని మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని నేల తుడవడం మొదలుపెట్టాడు. లాస్య చీపురు పట్టుకుని నిలబడింది.

"నువ్వు వెళ్ళిపో," తల ఎత్తకుండానే అన్నాడు. "చీర పాడవుతుంది. ఇది నా పని."

అతని ఉద్దేశం.. ఈ బురదలో నిన్ను మోకాళ్ళ మీద కూర్చోనివ్వను అని. ఆ రాత్రి పొడి డబ్బాలు పైకి పెట్టినప్పుడు మనసులో ఏ ఉద్దేశం ఉందో, ఇప్పుడూ అదే. కానీ అది నోరు తెరిచి చెప్పలేని మనిషి అతను.

ఆమెకి వినిపించింది మాత్రం వేరు. ఇది నా పని, నీది కాదు. నువ్వు ఆ మంచి ఇంటికి, ఆ మంచి మనుషుల దగ్గరికి వెళ్ళు. నన్ను ఈ బురదలో వదిలెయ్. నేను ఉండాల్సిన చోటు ఇదే అని నా సీనియర్ ముందే నువ్వు తేల్చి చెప్పేశావుగా.

ఒక నిమిషం చీపురు పట్టుకుని అలాగే నిలబడిపోయింది. తర్వాత అవసరం లేకపోయినా వరండా ఊడ్చింది. ఆ తర్వాత గుమ్మం దగ్గర నిలబడి, నేల తుడుస్తూ పైకీ కిందకీ కదులుతున్న అతని వీపుని గంటసేపు చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఏడాదిగా తమదే అయిన ఆ ఇంట్లో ఇద్దరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడుకోలేదు.

వారం మొత్తంలో ఇద్దరూ ఒంటరిగా దొరికింది ఆ బైక్ మీదే. క్వార్టర్స్ నుంచి ఎత్తు ఎక్కి సజిత్ ఇంటికి పది నిమిషాల ప్రయాణం, అదీ వానలో. రోడ్డు తడిగా ఉంది కాబట్టి ఆమె చేతులు అతని నడుం చుట్టూ ఉన్నాయి. మట్టూల్ బీచ్‌కి వెళ్ళిన ప్రతిసారీ ఉన్నట్టే, ఆమె గడ్డం అతని భుజం మీద ఆనింది.

"ఐదు రోజులుగా మీరు నాతో మాట్లాడలేదు," అతని భుజంలోకి మెల్లగా అంది.

మెయిన్ రోడ్డు అయిపోయేదాకా అతను జవాబు చెప్పలేదు. మలుపు దగ్గర, పక్కనుంచి వాన చరుస్తుండగా అన్నాడు, "ఇద్దరి తరఫునా నువ్వే మాట్లాడేస్తున్నావుగా. వాళ్ళ ముందు."

"అంటే ఏంటి మీ ఉద్దేశం?" ఉడుకుమోత్తనంగా అడిగింది.

ఎత్తు దగ్గర బైక్ వేగం తగ్గింది.

"టాక్ యూ టునైట్," అన్నాడు ప్రమోద్.

ఏడాదిగా ఆ మాట వింటూనే ఉంది. ప్రతిసారీ దాని వెనక అతని చిరునవ్వు ఉండేది. కష్టమైన ప్రతి విషయాన్నీ ఒక మాట ఇచ్చి వాయిదా వేసే మాట అది. కానీ మొదటిసారి ఆ మాట ఆమెకి పిచ్చి కోపం తెప్పించింది. ఎందుకంటే ఈసారి దాని వెనక చిరునవ్వు లేదు. ధడాల్న మూసుకున్న తలుపు మాత్రమే ఉంది.

"బైక్ ఆపండి."

"లాస్యా, వాన పడుతోంది."

"ఆపండి అన్నాను."

సజిత్ ఇంటి గేటుకి రెండు వందల మీటర్ల దూరంలో, మూల దగ్గర బైక్ ఆపాడు. ఆమె దిగి నడవడం మొదలుపెట్టింది. అతను ఒక క్షణం వానలో బైక్ మీదే కూర్చుండిపోయాడు. తర్వాత ఆమె పక్కనుంచి నెమ్మదిగా వెళ్ళిపోయాడు. ఆగలేదు, తల తిప్పి చూడలేదు. జుట్టులోంచి నీళ్ళు కారుతుండగా లాస్య ఆ రెండు వందల మీటర్లూ నడిచి, అతని తర్వాత గేటు చేరింది. నీతు తన మొహం చూడకూడదని వంటింటి వైపు నుంచి లోపలికి వచ్చింది.

కానీ నీతు ఆమె మొహం చూడనే చూసింది.

* * *

ఆ రాత్రి కూడా మేడ మీది గదిలో రెండు చాపలు, అడుగు దూరంలో.. ఐదు రాత్రులుగా ఉన్నట్టే. ఫ్యాను, బయట వాన. "పడుకో, అలసిపోయా" అని కూడా ఎవరూ అనలేదు. అసలు ఎవరూ ఏమీ అనలేదు. ప్రమోద్ వెల్లకిలా పడుకుని కళ్ళు తెరుచుకునే ఉన్నాడు. లాస్య పక్కకి తిరిగి కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుని పడుకుంది. ఇద్దరి మధ్య ఉన్న ఆ అడుగు నేల ఆ రాత్రి కేరళ మొత్తంలోనే అన్నిటికంటే వెడల్పైనది.

అమ్ము యూనిఫాం కుర్చీ మీద పెట్టడానికి వెళ్తూ, ఆ గది తలుపు బయట నీతు ఆగింది. ఇంట్లో అతిథులు ఉన్నప్పుడు ఏ ఇల్లాలైనా చేసినట్టే మెట్ల దగ్గర నిలబడి చెవి ఒగ్గి విన్నది. ఏమీ వినిపించలేదు. గొడవ లేదు. గుసగుసలు లేవు. ఎవరైనా పక్కకి ఒత్తిగిల్లిన చప్పుడు కూడా లేదు. ఇద్దరు మనుషులు ఉన్న గదిలోంచి ఏ చప్పుడూ లేదు. అది గొడవ కంటే ఘోరం. గొడవ అయితే ఏం చేయాలో ఆమెకి తెలుసు.

కిందికి వెళ్ళి, టీవీ ముందే నిద్రపోతున్న సజిత్ కాలు పట్టి కుదిపింది.

"ఎంతు పట్టి, ఆ ఇద్దరికీ?"

సజిత్ ఒక కన్ను తెరిచాడు. "ఎవరికి?"

"ప్రమోద్‌కీ, లాస్యకీ. ఏదో జరిగింది."

"ఏం జరగలేదు. అతను అలసిపోయాడు. క్లెయిములు కదా," అని ఆ కన్ను కూడా మూసేశాడు.

నీతు నడుం మీద చేతులు పెట్టుకుని మెట్ల వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది. అతను చెప్పిన ఒక్క మాట కూడా ఆమె నమ్మలేదు. అసలు ఏం జరిగిందో మాత్రం అర్థం కాలేదు. ఎందుకో తనకే తెలియకుండా, బీన్స్ తరుగుతూ వంటింట్లో గడిపిన ఆ పొద్దుటి సంగతి ఆలోచిస్తూ వెళ్ళి పడుకుంది.