Part 6 of 12 · 1 minలోకాల చుట్టూ పందెం

కైలాసంలో పిల్లాడు వినాయకుడు ఒక్కడే కాదు.

వాడికి ఒక తమ్ముడు ఉన్నాడు. ఆ తమ్ముడు మెరుపులా మెరిసిపోయేవాడు.

కొందరు సుబ్రహ్మణ్యుడు అంటారు, కొందరు కార్తికేయుడు అంటారు, కొందరు మురుగన్ అంటారు, మన ఇళ్ళలో ప్రేమగా కుమారస్వామి అంటాం. సన్నగా, చురుకుగా, దీపపు జ్వాలలా ప్రకాశంగా ఉండేవాడు. ఆరు ముఖాలు. అందుకే ఒకేసారి అన్ని వైపులా చూడగలడు. వాడిని వెనక నుంచి భయపెట్టడం చాలా కష్టం, దాగుడుమూతల్లో ఓడించడం అసలు అసాధ్యం. చేతిలో ఎప్పుడూ గురి తప్పని మెరిసే శక్తి ఆయుధం, వేల్. తారకాసురుడు అనే భయంకరమైన రాక్షసుడి మీదకి దేవతల సైన్యాన్ని నడిపించి గెలిచాడు కూడా. ఇంకా వాడి నెమలి ఎంత వేగమో, ఎంత అందమో! అది పురి విప్పితే ఆకాశం మొత్తం నీలం, పచ్చ, బంగారు రంగుల్లోకి మారిపోయినట్టు ఉండేది.

అన్నదమ్ములిద్దరికీ ఒకరంటే ఒకరికి ప్రాణం.

అలాగే ప్రతి చిన్న విషయానికీ వాదించుకునేవాళ్ళు.

"నా నెమలి నీ ఎలుక కంటే వేగం," అనేవాడు కుమారస్వామి.

"నీ నెమలి వెళ్ళలేని చోటికి నా ఎలుక వెళ్తుంది," అనేవాడు వినాయకుడు. "వంటింటి తలుపు కిందకి."

"నాకు ఆరు ముఖాలు."

"నాకు ఒక్కటే, కానీ చాలా పెద్దది. సరిపోతుంది."

"నా వేల్ ఎప్పుడూ గురి తప్పదు."

"నా తొండం ఎప్పుడూ లడ్డూ గురి తప్పదు."

వింటున్న గణాలు నవ్వీ నవ్వీ నేల మీద దొర్లేవి. మూషికం బూడిద రంగు ఛాతీ ఉబ్బించేది. నెమలి ఈకలు విదిలించి విననట్టు నటించేది. నంది, "మా రోజుల్లో స్వామివారి కొడుకులు ప్రాంగణంలో చిలకల్లా పోట్లాడుకునేవాళ్ళు కాదు," అనేది. తర్వాత ఇద్దరూ కలిసి నంది మీద ఎక్కేసేవాళ్ళు.

కానీ ఒక ఎండ పొద్దున, ఆట కాని ఒక వాదన మొదలైంది.

శివుడి పరివారమైన గణాలు ఎంత పెరిగిపోయాయంటే, కైలాసం వాలుల్ని మంచులా కప్పేశాయి. మూడు కళ్ళ గణాలు, ఒంటి కన్ను గణాలు, దేవదారు చెట్లంత పొడవైనవి, ఉడతలంత చిన్నవి, నాట్యం చేసేవి, పాటలు పాడేవి, ఇంకా మరీ ఎక్కువగా ఆకలితో ఉండేవి. ఇంత పెద్ద గుంపుకి ఒక నాయకుడు కావాలి. వాళ్ళని నడిపించి, కాపాడి, వాళ్ళ గొడవలు తీర్చి, శివుడి ఇంటికి ముందు నిలబడే వాడు కావాలి.

ఆ నాయకుడిని గణాధిపతి అంటారు. గణాలకి అధిపతి. అది చాలా గొప్ప గౌరవం. ఆ పదవి ఉన్నవాడికి ప్రపంచమంతా నమస్కరిస్తుంది. దాన్నే గణాధిపత్యం అంటారు.

కైలాస సభలో, గణాధిపతి ఎవరు కావాలి అని శివుడు అడగగానే, అన్నదమ్ములిద్దరూ ఒకేసారి లేచి నిలబడ్డారు.

"నేను దేవతల సైన్యాన్ని నడిపించాను," అన్నాడు కుమారస్వామి. ఆరు ముఖాలూ గంభీరంగా ఉన్నాయి. "తారకాసురుడిని ఓడించాను. గణాలు ఒక వీరుడి వెనక నడవాలి."

"నేను అమ్మ గుమ్మాన్ని స్వర్గలోకం మొత్తానికి అడ్డంగా కాపలా కాశాను," అన్నాడు వినాయకుడు. "ఎవరూ పట్టుకోలేని మూషికాసురుడిని పట్టుకున్నాను. ఇంకా గణాలు ఇప్పటికే నా వెనక నడుస్తున్నాయి." కాసేపు ఆగాడు. "ఎక్కువగా వంటింటికి. కానీ నడుస్తున్నాయి."

గణాలు నవ్వాయి. కుంభోదరుడు అందరికంటే గట్టిగా నవ్వాడు. కానీ కుమారస్వామి ఆరు ముఖాలూ ఒకేసారి ముడుచుకున్నాయి. తమ్ముడు సరదాకి అనట్లేదని వినాయకుడికి మొదటిసారి అర్థమైంది.

శివుడు పార్వతి వైపు చూశాడు. పార్వతి శివుడి వైపు చూసింది. ఒక బిడ్డని కాదని ఇంకో బిడ్డని ఎంచుకోవడం ఇద్దరికీ ఇష్టం లేదు. ఏ తల్లిదండ్రులకి ఇష్టం ఉంటుంది చెప్పండి?

చివరికి శివుడు చెయ్యి ఎత్తాడు. సభ నిశ్శబ్దమైంది.

"ఒక పందెం పెడదాం," అన్నాడు. "గణాలు సృష్టి మొత్తాన్నీ కాపాడతాయి. కాబట్టి వాటి నాయకుడు సృష్టి మొత్తాన్నీ గౌరవించాలి. మూడు లోకాల్లోని అన్ని పుణ్యనదులకీ వెళ్ళి, ప్రతి నదిలో స్నానం చేసి, ఎవరు ముందుగా ఇక్కడికి తిరిగి వస్తారో, వాళ్ళే గణాధిపతి."

ఆ మాటలు మంచుకొండల మీద ప్రతిధ్వనించడం ఆగకముందే కుమారస్వామి కదిలాడు. వంగి అమ్మానాన్నల కాళ్ళకి నమస్కరించాడు, నెమలి మీదకి ఎగిరి కూర్చున్నాడు, ఇంకా ఝుమ్! నీలం పచ్చ ఈకల మెరుపులో మాయమయ్యాడు. ఆకాశంలో ఒక రంగుల గీత, దక్షిణాన గంగమ్మ వైపు.

ఒకే ఒక నెమలి ఈక మెల్లగా తేలుతూ వచ్చి వినాయకుడి తల మీద వాలింది.

వినాయకుడు కిందకి, తన ఎలుక వైపు చూశాడు.

మూషికం పైకి, వినాయకుడి వైపు చూసింది.

ఇప్పుడు ఎవరూ నవ్వలేదు. సభలో అందరూ ఒకటే ఆలోచిస్తున్నారు. నెమలి ఒక్క రోజులో ప్రపంచం చుట్టూ ఎగరగలదు. కుండ లాంటి పొట్ట ఉన్న దేవుడిని మోసే ఎలుక, మధ్యలో తినడానికి ఆగకపోతే, చీకటి పడేసరికి కొండ కిందకి చేరగలదేమో. కానీ ఆగుతుంది కదా.

మూషికం మీసాలు వాలిపోయాయి. చెవులు చదునైపోయాయి.

"స్వామీ," అంది చాలా చిన్న గొంతుతో, "నన్ను క్షమించు. నిజంగా క్షమించు. నీకు సింహమో, హంసో, గరుడుడో ఉంటే ఈ పందెం గెలిచేవాడివి. కానీ నువ్వు నన్ను ఎంచుకున్నావు. నేను ఒట్టి ఎలుకని. ఒకప్పుడు రాక్షసుడిని, అప్పుడు కూడా వేగంగా ఉండేవాడిని కాదు, తిండిపోతుని మాత్రమే." మెరిసే నల్లని కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. "కాళ్ళు విరిగేదాకా పరిగెడతాను. కానీ ఎగరలేను."

వినాయకుడు మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని, తొండం కొనతో ఎలుక కన్నీళ్ళు తుడిచాడు.

"నిన్ను నేనే ఎంచుకున్నాను," అన్నాడు. "మళ్ళీ అయినా నిన్నే ఎంచుకుంటాను. ఇంకోసారి క్షమించు అన్నావంటే చూడు."

కానీ లేచి నిలబడినప్పుడు వాడి చెవులు కూడా వాలిపోయి ఉన్నాయి. సభ బయటకి నడిచి, భవనం మెట్ల మీద కూర్చున్నాడు. కొన్నాళ్ళ కిందట కర్ర పట్టుకుని కాపలా కాసిన అదే మెట్టు మీద. గడ్డం చేతుల్లో పెట్టుకున్నాడు.

"ఇది న్యాయం కాదు," అన్నాడు ఎవరితోనూ కాకుండా.

కుంభోదరుడు వచ్చి ఒక పక్క కూర్చున్నాడు. ఆ ఒక్కసారి మాత్రం తిండి గురించి ఒక్క మాట కూడా అనలేదు.

తర్వాత మెట్ల మీద ఒక పొడవైన నీడ పడింది. ఒకప్పుడు గుమ్మం దగ్గర కొడుకు ముందు మోకరిల్లినట్టే, శివుడు వాడి పక్కన కూర్చున్నాడు.

"పందెం అంటే నీ ఉద్దేశంలో పరుగు మాత్రమేనా వినాయకా?" అని మెల్లగా అడిగాడు.

"ఇంకేముంటుంది నాన్నా? నదులు చాలా దూరం. వాడు వేగం. నేను కాదు."

"పెద్ద చెవులు ఉన్నది నీకే," అన్నాడు శివుడు. "మూషికాసురుడిని వినడం వల్లే పట్టుకున్నావు. కాబట్టి విను. నేను అసలు ఏం చెప్పానో విను."

అని లేచి లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు. వినాయకుడిని ఆలోచనలో వదిలేశాడు.

వినాయకుడు ఏనుగులు ఆలోచించినట్టు ఆలోచించాడు. నెమ్మదిగా, లోతుగా, నేలలోకి వేళ్ళు దిగినట్టు. నాన్న ఏమన్నారు? సృష్టి మొత్తాన్నీ గౌరవించాలి. అన్ని పుణ్యనదులు. నదులు ఎందుకు పుణ్యమైనవి? గంగమ్మ ఎందుకు పవిత్రం?

గంగమ్మ నాన్న జుట్టులోంచి వస్తుంది.

అప్పుడు అమ్మ వచ్చి రెండో పక్క కూర్చుంది. వాడి భుజం మీద చెయ్యి వేసి, మెల్లగా అంది, "ఒక రహస్యం చెప్పనా కన్నా?"

వినాయకుడు తల ఊపాడు.

"నారాయణ మంత్రం అని ఒక మంత్రం ఉంది," అంది పార్వతీదేవి. "నిండు మనసుతో, నిజాయితీగా ఆ మంత్రం జపించేవాళ్ళకి, అన్ని పుణ్యనదుల్లో స్నానం చేసిన పుణ్యం, అన్ని లోకాల్లోని అన్ని పుణ్యక్షేత్రాలు చూసిన పుణ్యం వస్తుందని ఋషులు చెప్తారు. నదులు ఒట్టి నీళ్ళే కన్నా. అవి ఎవరి నుంచి పుడతాయో, ఆయనే వాటిని పవిత్రం చేస్తాడు."

వినాయకుడి చెవులు లేచాయి. ముందు ఎడమది. తర్వాత కుడిది.

"అమ్మా," అన్నాడు మెల్లగా, "పుణ్యనదులన్నీ ఎక్కడి నుంచి పుడతాయి?"

పార్వతీదేవి నవ్వింది. ఏమీ మాట్లాడలేదు.

వినాయకుడు లేచాడు. పంచెకి అంటిన దుమ్ము దులుపుకున్నాడు. కిరీటం సరిచేసుకున్నాడు. గణాలు పాచికలు ఆడుతూ, దేవతలు కుమారస్వామికి ఎన్ని రోజులు పడుతుందో పందేలు కడుతూ ఉన్న సభలోకి మళ్ళీ నడిచాడు.

"నాన్నా," అన్నాడు. "అమ్మా. దయచేసి సింహాసనం మీద కూర్చుంటారా? ఇద్దరూ కలిసి?"

శివుడు, పార్వతి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. తర్వాత కైలాస మహా సింహాసనం మీద పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు. లోకాలకి తండ్రి, లోకాలకి తల్లి. ఎదురుచూశారు.

వినాయకుడు చేతులు జోడించాడు. కళ్ళు మూసుకున్నాడు. నారాయణ మంత్రం జపించడం మొదలుపెట్టాడు. జపిస్తూ, అమ్మానాన్నల చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేశాడు.

ఒకసారి, నెమ్మదిగా, నిండు మనసుతో.

గణాలు పాచికలు ఆపేశాయి.

రెండోసారి. వెనకే మూషికం కూడా టకటకా నడుస్తూ, మంత్రం చదవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, మాటలు కొంచెం తప్పుగా పలుకుతూ.

మూడోసారి. మూడో ప్రదక్షిణ అయ్యాక, వినాయకుడు మోకరిల్లి నాన్న పాదాలకి, అమ్మ పాదాలకి నొసలు ఆనించాడు.

"బిడ్డకి," అన్నాడు, "ప్రపంచం మొత్తం అమ్మానాన్నల్లోనే ఉంటుంది. ప్రతి పుణ్యనదీ మీ పాదాల దగ్గరే పుడుతుంది. కాబట్టి అన్ని నదుల్లో స్నానం చేసేశాను. అన్ని చోట్లకీ వెళ్ళొచ్చేశాను."

ఒక్క క్షణం సభ మొత్తం నిశ్శబ్దం.

తర్వాత శివుడు నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. చిన్న నవ్వు కాదు. నక్షత్రాలని కదిలించే నవ్వు. లోతైన, ఆనందంతో దొర్లే నవ్వు. పార్వతీదేవి పెద్ద కొడుకుని గుండెలకి హత్తుకుని, వాడి పెద్ద తల మీద ముద్దు పెట్టింది.

కానీ పందెం ఇంకా అయిపోలేదు. ఎందుకంటే కుమారస్వామికి ఇదేమీ తెలియదు.

దూరంగా దక్షిణాన, నెమలి మేఘాల్లోంచి కాశీ పుణ్యక్షేత్రం మీదకి దిగి, గంగమ్మ రాతి మెట్ల మీద వాలింది. కుమారస్వామి ఊపిరి పీల్చుకుంటూ, గర్వంగా కిందకి దూకాడు. గాలి కంటే వేగంగా ఎగిరాడు. మూడు లోకాల్లో ఎవరూ తనకంటే ముందు ఇక్కడికి రాలేరు.

నదిలోకి దిగి స్నానం చేశాడు. కళ్ళు రెప్పలాడిస్తూ నీళ్ళలోంచి బయటకి వచ్చేసరికి, ముందు మెట్ల మీద ఎవరో కూర్చుని ఉన్నారు.

గుండ్రని ఆకారం. ఏనుగు తల. నీళ్ళు కారుతున్న పెద్ద చెవులు. పక్కన బొచ్చులోంచి నీళ్ళు విదిలిస్తున్న బూడిద రంగు ఎలుక. ఆ ఆకారం అప్పుడే పూజ ముగిస్తోంది.

కుమారస్వామి పన్నెండు కళ్ళూ నులుముకున్నాడు.

మళ్ళీ చూసేసరికి నది మాత్రమే ఉంది. కానీ మెట్ల మీద తడి అడుగుల గుర్తులు అలానే ఉన్నాయి. ఒక పిల్లాడి పాదాలు. ఒక ఎలుక పాదాలు.

"అసాధ్యం," అని మళ్ళీ నెమలి మీదకి ఎగిరాడు.

నల్లని నీళ్ళు నెమ్మదిగా పారే యమునకి ఎగిరాడు. మేఘాలు చిరిగిపోయేంత వేగంగా ఎగిరాడు. ఒడ్డున దిగేసరికి, అవతలి ఒడ్డున వినాయకుడు చెవుల్లోంచి నీళ్ళు పిండుకుంటున్నాడు.

"అన్నా?" అని అరిచాడు. "ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"

కానీ నది దాటి వెళ్ళేసరికి అన్న లేడు. ఒక రాయి మీద సగం తిన్న అరటిపండు మాత్రం ఉంది.

పడమరన సింధు నదికి, దక్షిణాన గోదావరికి ఎగిరాడు. వినాయకుడు ముందే ఉన్నాడు. పెద్ద అడవుల మీదుగా, పాలరాతి కొండల మీద నుంచి దూకే నర్మదకి ఎగిరాడు. వినాయకుడు అప్పటికే మూషికంతో కలిసి ఒక బండ మీద కూర్చుని ఉన్నాడు, ఇద్దరూ తడిసి. కృష్ణా నదికి వెళ్ళాడు. వరి పొలాలు, కొబ్బరి తోటల పక్కన పారే కావేరికి వెళ్ళాడు. దిగేసరికి అన్న అక్కడే. ఈసారి వినాయకుడు చెయ్యి ఊపాడు.

గోదావరి దగ్గర, వల అల్లుకుంటున్న ఒక ముసలి జాలరి, ఆకాశంలోంచి నీళ్ళలోకి దిగుతున్న ఆరు ముఖాల దేవుడిని చూసి, "మళ్ళీ వచ్చారా స్వామీ? మీ అన్నగారు మీరు ఇంకాసేపట్లో వస్తారని చెప్పారు," అన్నాడు. కుమారస్వామి నెమలి మీంచి పడబోయాడు. "ఇంకాసేపట్లోనా?" అని అరిచాడు. "నేను ఎన్ని రోజులుగా ఎగురుతున్నానో తెలుసా!" జాలరి భుజాలు ఎగరేసి మళ్ళీ వల అల్లుకున్నాడు. "మీరు అలాగే అంటారని కూడా చెప్పారు," అన్నాడు. "నీళ్ళు చాలా బావున్నాయి, జారుడు మెట్టు జాగ్రత్త అని చెప్పమన్నారు." సరిగ్గా అప్పుడే జారుడు మెట్టు మీద కాలు పెట్టిన కుమారస్వామి, జారిపడ్డాడు.

కుమారస్వామి నెమలికి గుబులు మొదలైంది.

ఇంకా పైకి, స్వర్గలోకంలో పారే నదులకి ఎగిరాడు. కిందకి, కిందకి, భూమి అడుగున పారే చీకటి నదులకి ఎగిరాడు. ప్రతి పుణ్యతీర్థానికీ, ప్రతి గుడి కోనేరుకీ వెళ్ళాడు. ప్రతి చోటా, కాలు నీళ్ళని తాకిన క్షణమే, అక్కడ అన్న. ఎప్పుడూ ఒక అడుగు ముందు. ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా. ఎప్పుడూ ఆయాసం లేకుండా.

దేవతల లెక్క ప్రకారం ఇలా మూడు కోట్ల రోజులు గడిచిందని పాత కథ చెప్తుంది. నెమలి అందమైన తోక ఈకలు చిందరవందర అయ్యాయి. మెరిసే వేల్ దుమ్ము పట్టి మసకబారింది. ఎగురుతూ ఎగురుతూ, కొంచెం కొంచెంగా, కుమారస్వామి కోపం తగ్గి ఆలోచన మొదలైంది.

అనుకున్నాడు: అన్న ఎగరట్లేదు. పరుగెత్తట్లేదు. ఒకేసారి అన్ని చోట్లా ఉన్నాడు.

అనుకున్నాడు: ఎవరైనా అన్ని నదుల దగ్గరా ఒకేసారి ఎలా ఉంటారు?

తర్వాత అనుకున్నాడు: ప్రతి నదీ ఎక్కడ పుడుతుందో, అక్కడ నిలబడి ఉంటేనే.

దక్షిణ సముద్రం మీద ఎక్కడో, పైన నక్షత్రాలు తిరుగుతుండగా, కుమారస్వామి నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. ఒక ముఖం మీద మొదలై, ఆరు ముఖాలకీ పాకింది.

అలసిపోయిన నెమలిని ఇంటి వైపు తిప్పాడు.

దుమ్ము కొట్టుకుపోయి, గాలికి జుట్టు చెదిరిపోయి, కైలాసం మెట్ల మీద దిగి సభలోకి నడిచాడు. అక్కడ, తను వదిలి వెళ్ళిన చోటే, అమ్మానాన్నల సింహాసనం ముందు నేల మీద కూర్చుని, అరటిపండు తింటూ మూషికంతో పంచుకుంటూ ఉన్నాడు వినాయకుడు.

సభ మొత్తం ఊపిరి బిగబట్టింది. ఇంతకంటే చిన్న విషయాలకి యుద్ధాలు చేసుకున్న అన్నదమ్ముల కథలు గణాలు విన్నాయి. నంది ఎందుకైనా మంచిదని ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.

కుమారస్వామి నేరుగా అన్న దగ్గరికి నడిచాడు. చాలాసేపు వాడినే చూశాడు. తర్వాత మోకరిల్లి నమస్కరించాడు.

"అన్నా," అన్నాడు, "నేను ప్రపంచం చుట్టూ తిరిగాను. నువ్వు ప్రపంచాన్ని సృష్టించిన వాళ్ళ చుట్టూ తిరిగావు. నేను బయలుదేరక ముందే నువ్వు గెలిచేశావు." అమ్మానాన్నల వైపు తిరిగాడు. "అన్నే గణాధిపతి కావాలి. వాడు ఎప్పుడూ విషయం గుండెని చూస్తాడు. నేను అక్కడికి ఎంత వేగంగా వెళ్ళగలనో మాత్రమే చూస్తాను."

వినాయకుడు అరటిపండు కింద పడేసి, తమ్ముడిని ఎంత గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడంటే ఇద్దరూ కింద పడిపోయారు. నెమలి కేక పెట్టింది, మూషికం కీచుమంది, గణాలు ఎంతగా కేరింతలు కొట్టాయంటే మైళ్ళ దూరం దాకా కొండ శిఖరాల మీద నుంచి మంచు జారిపడింది.

"మూడు లోకాల్లోని ప్రతి నదికీ నువ్వు ఎగిరి వెళ్ళావు," అన్నాడు వినాయకుడు, ఇద్దరూ విడిపడ్డాక. "ఇంకెవరూ అది చేయలేరు. నేను కూడా. నేను రెండుసార్లు చుట్టూ నడిచాను అంతే." నవ్వాడు. "మూడుసార్లు."

"వచ్చేసారి," అన్నాడు కుమారస్వామి, "వంటింటి దాకా పందెం."

"వచ్చేసారి," అన్నాడు వినాయకుడు, "అది కూడా నేనే గెలుస్తాను."

అలా, భాద్రపద శుద్ధ చవితి నాడు, దేవతలందరి ముందు, గణాలందరి ముందు, శివుడు పెద్ద కొడుకు తల మీద కిరీటం పెట్టి, గణపతి అని, అన్ని గణాలకీ అధిపతి అని, ముందుగా నిలిచే నాయకుడు గణాధిపతి అని ప్రకటించాడు. కుమారస్వామి దేవతల సైన్యానికి సేనాధిపతి అయ్యాడు. వాడికి అది సరిగ్గా సరిపోయింది. ఆ తర్వాత అన్నదమ్ములు ఎవరు గొప్ప అని మళ్ళీ ఎప్పుడూ వాదించుకోలేదు. మిగతా అన్ని విషయాల గురించీ మాత్రం సంతోషంగా, ఎప్పటికీ వాదించుకుంటూనే ఉన్నారు.

ఆ రోజు నుంచి, భాద్రపద శుద్ధ చవితిని వినాయక చవితి అంటారు. గణాల అధిపతి పుట్టినరోజు.

ఇంకా దేవతలు ఒక విందు జరగాలని ప్రకటించారు. మూడు లోకాల్లో ఎవరూ ఎప్పటికీ మర్చిపోలేనంత పెద్ద, గొప్ప, తీపి వంటకాలతో నిండిన విందు.

నిజంగానే ఎవరూ మర్చిపోలేదు. కానీ వాళ్ళు అనుకున్న కారణం వల్ల కాదు.