Part 3 of 20 · 1 minనేత వీధి

తొమ్మిది గంటలకల్లా రమేష్‌కి ఒక పద్ధతి దొరికింది.

విశ్వ రహస్యం చేతికొచ్చిన కుర్రాడు దాన్ని సరిగ్గా వాడాలనుకున్నంత గంభీరంగా, మెట్టు మీద కూర్చుని దాన్ని కనిపెట్టాడు. వాడికి తెలిసినంతవరకూ నియమాలు ఇవి. వాచీ దానికి నచ్చినప్పుడే మాట్లాడుతుంది, వాడు అడిగినప్పుడు కాదు. ఏం జరగబోతోందో చెబుతుంది, ఎందుకో ఒక్కసారి కూడా చెప్పదు. ఎప్పుడూ, కచ్చితంగా, నాలుగు నిమిషాలు ముందు. స్టూలు మీద నిలబడి రేడియో గడియారంతో రెండుసార్లు సరిచూసుకున్నాడు. వంటింట్లోంచి అమ్మ “దేవుడా, ఏం చేస్తున్నావ్ రా?” అని అడిగింది.

అది చెప్పేవి ఎక్కువగా చిన్నవే.

పాల సైకిల్ వస్తోంది. నాలుగు నిమిషాల తర్వాత క్యాన్లు మూలమలుపు తిరిగి వచ్చాయి.

మురికి కాలువ దగ్గర కుక్క నీ మీదికి వస్తుంది. వచ్చింది. రమేష్ అప్పటికే గోడ మీద ఉన్నాడు. రెండేళ్ళుగా ఆ వీధి పిల్లల్ని ఎదురులేకుండా భయపెట్టిన ఆ కుక్క, తను రాకముందే గోడ మీదికి ఎక్కేసిన కుర్రాడి వైపు చూస్తూ రోడ్డు మీద నిలబడిపోయింది.

రమేష్ కిందికి చూసి రాజులా ఫీలయ్యాడు.

వాచీ మణికట్టు ఎముక మీద గిరగిరా తిరుగుతుండగా వీధంతా తిరిగాడు. ప్రతి కొన్ని ఇళ్ళకీ ఆగి, ఏదో ఒకటి విని, అది నిజమవడం చూశాడు. సత్తిబాబు వాళ్ళమ్మ సత్తిబాబుని కేకేస్తుంది. ఎవరిదో బోరు మోటార్ మొదలవుతుంది. ఒక లారీ వస్తుంది, అందరూ పక్కకి తప్పుకోవాలి. అప్పుడే కొత్తగా ఇల్లు దొరికిన కుర్రాడు అన్ని బీరువాలూ తెరిచి చూసినట్టు, అరువు తెచ్చుకున్న నాలుగు నిమిషాల లోపల వాడు తిరిగాడు.

ఎవరూ గమనించలేదు. అదే అన్నిటికంటే విచిత్రం. వెంకటగిరిలో అత్యంత శక్తిమంతుడైన మనిషి వాడే. అదే సమయంలో వాడొక గుండీ ఊడిపోయిన చొక్కా వేసుకున్న చిన్న కుర్రాడు కూడా. వీధి వాడి చుట్టూ మామూలుగానే సాగిపోతోంది.

నేత వీధి బడి వెనక ప్రధాన రోడ్డు నుంచి పక్కకి వెళ్తుంది. ఆ సందులోకి తిరగకముందే అది వినిపిస్తుంది.

ఒక మగ్గం కాదు. తొమ్మిది, పదకొండు, కొన్ని రోజులు పదిహేను — అన్నీ ఒకేసారి, ముందు గదుల చీకట్లోంచి. ఏ రెండూ కలిసి కాదు. అందుకే ఆ శబ్దం వానలా వస్తుంది. గుమ్మాల మధ్య వీధి దారానిదే. చోటున్న చోట బయటే పడుగు సాగదీస్తారు — రెండొందల అడుగుల దారం మేకుల మధ్య పరుచుకుని ఉంటుంది. ఆడవాళ్ళు వేళ్ళ మీంచి దారం జారుతుండగా, నోట్లో లెక్కపెట్టుకుంటూ, ముందుకీ వెనక్కీ నడుస్తారు. పిల్లలైతే పక్కకి తప్పుకోవాలి — పడుగులో పడ్డ కుర్రాడికి ఒకేసారి నాలుగు కుటుంబాల చేతి దెబ్బలు.

మూలన రంగు కుండల దగ్గర నాగమ్మ, మోచేతుల దాకా నీలిరంగుతో. రెండిళ్ళ అవతల పదిహేనేళ్ళ అమ్మాయి ఒక చేత్తో కండెలు చుడుతూ, ఇంకో చేత్తో తింటూ. వీధంతా తడి పత్తి, జావ, కొబ్బరినూనె వాసన.

నాన్న మగ్గం ఎడమవైపు మూడోది. గుంతలో మునిగి, నడుము దాకా. కాళ్ళు కిందికి, చీకట్లో, తొక్కుడు కర్రల మీద.

“రా,” అన్నాడు, వెనక్కి తిరక్కుండానే.

రమేష్ వచ్చి గుంత పక్కన, వెలుతురు పడని చోట కూర్చున్నాడు.

ఇది వాడు పదివేలసార్లు చేశాడు. ఎప్పటిలాగే మొదటి తొంభై సెకన్లలోనే విసుగొచ్చింది. నాడె ఇటు వెళ్తుంది. నాన్న చెయ్యి దాన్ని పట్టుకుంటుంది. దువ్వెన వెనక్కి వచ్చి దారాన్ని కుదిస్తుంది. కాళ్ళు మారతాయి. నాడె అటు వెళ్తుంది. ఇటు, అటు. ఇటు, అటు.

చీర ఒక అంగుళం అయింది.

“అది ఎంత పొడవు నాన్నా?”

“ఆరు గజాలు. జాకెట్టు ముక్కతో కలిపి.”

“ఆరు గజాలకి ఎన్ని రోజులు?”

“పదకొండు రోజులు,” అన్నాడు నాన్న. “ఏదీ తెగకపోతే.”

ఇటు, అటు.

“నాడె ఎన్నిసార్లు వెళ్తుంది?”

నాన్న ఆపలేదు, చూడలేదు. ఇంకో మనిషైతే నవ్వు అనిపించే పని ఒకటి పెదవులతో చేశాడు. “లెక్కపెట్టి చెప్పు.”

రమేష్ రెండొందల ఏదో దాకా లెక్కపెట్టి తప్పిపోయాడు. మళ్ళీ మొదలుపెట్టి మళ్ళీ తప్పిపోయాడు. వదిలేశాడు. నాన్న అన్నాడు: “దాదాపు ఎనిమిది వేలు. ఒక్క చీరకి.”

“ఎనిమిది వేలా!”

“ఎనిమిది వేలు.” ఇటు, అటు. “ఏడు వేల తొమ్మిది వందలతో ముగించే దారి లేదు. మొదట్లో నెమ్మదిగా చేశావని చివర్లో వేగంగా చేయలేవు. ఎనిమిది వేలు, ఒక్కొక్కటిగా. అప్పుడు చీర అవుతుంది. మొదట్లో లెక్క తప్పితే” — దువ్వెన వెనక్కి వచ్చి దారాన్ని కుదించింది — “ఏమీ ఉండదు. చెడ్డ చీర కాదు. ఏమీ ఉండదు. గుడ్డపేలికలు.”

రమేష్ తలూపాడు. ఒక్క మాటా వాడి చెవిన పడలేదు. వాడికి పదకొండేళ్ళు. పైగా సరిగ్గా ఆ క్షణంలో వాచీ స్పష్టంగా చెప్పింది:

చిన్న కత్తెర అడగబోతున్నాడు.

రమేష్ లేచాడు. గుమ్మం పక్క అరుగు దగ్గరికి వెళ్ళి, జావ బ్రష్ కింద డబ్బాలో ఉండే చిన్న కత్తెర తీసి, తిరిగొచ్చి, మగ్గంలా కొట్టుకుంటున్న గుండెతో దాన్ని వీపు వెనక దాచి నిలబడ్డాడు.

లెక్కపెట్టాడు. దాదాపు నూట ఎనభై దాకా వెళ్ళి తప్పిపోయి మళ్ళీ మొదలుపెట్టాడు.

“రమేష్.” నాన్న చెయ్యి గాల్లోనే ఆగింది. “ఆ చిన్న కత్తెర తీసుకు…”

“ఇదిగో.”

చాపాడు.

నాన్న కత్తెర వైపు చూశాడు. తర్వాత కొడుకు వైపు — సరిగ్గా, ఆ సంవత్సరంలో మొదటిసారి అని రమేష్‌కి దాదాపు ఖాయంగా అనిపించింది. పడుగులో లెక్క తప్పుతోందని తెలిసి, ఎక్కడో ఇంకా కనిపెట్టలేని నేతగాడి చూపు అది.

“నీకెలా తెలుసు?”

అదే ఆ క్షణం. పొలిమేర రోడ్డు కాదు, నల్లని ఆమె కాదు, వాచీ కాదు. ఇదే — మగ్గం ఆగిపోయిన ముందు గదిలో, గుమ్మపు వెలుతురులో దుమ్ము తేలుతుండగా, చేతిలో కత్తెరతో.

రమేష్ చెప్పగలిగేవాడు: నాన్నా, పొలిమేరలో ఏదో జరిగింది.

“దారం చిట్లుతోంది కదా, చూశాను,” అన్నాడు.

అది నున్నగా, వేగంగా బయటికి వచ్చింది. అది వాడి బతుకులో మొదటి మంచి అబద్ధం. అది పనిచేసింది. నాన్న “హుఁ” అని కత్తెర తీసుకుని, “ఈరోజు చురుగ్గా ఉన్నావ్” అని కాళ్ళు మళ్ళీ తొక్కుడు కర్రల మీద పెట్టాడు. మగ్గం మొదలైంది. రమేష్ గుమ్మంలో నిలబడి, పాదాల దాకా వెలిగిపోయాడు.

చురుగ్గా ఉన్నావ్. నాన్న అన్నమాట అది.

వీధి మధ్యలో మెరుస్తూ సాగిన పడుగు దాటుకుని బయటికి వచ్చాడు — ఎవరో చేత్తో లెక్కపెట్టిన రెండొందల అడుగుల దారం అది. ఎనిమిది వేల నాడె విసుర్ల గురించి వాడు ఒక్కసారి కూడా ఆలోచించలేదు. అది ఎంత సులభమైందో అని ఆలోచించాడు. ఒక కత్తెర అంత చేస్తే, సోమవారం బడిలో, అందరి ముందూ, తను పూర్తిగా వేరే మనిషి అవుతాడని ఆలోచించాడు.

వెనక మగ్గం సాగుతోంది. ఒక చీరకి పదకొండు రోజులు. ఆ వీధిలో ఏ ఒక్కరికీ బతుకులో ఏదీ నాలుగు నిమిషాలు ముందు ఇవ్వబడలేదు.