Part 7 of 12 · 1 minచంద్రుడు నవ్విన రాత్రి

విందు గురించి చెప్పే ముందు, మీకు ఒకరిని పరిచయం చేయాలి. ఈ రాత్రి ఆయన ఒక్క క్షణం మాత్రమే కనిపిస్తాడు. కానీ ఆ ఒక్క క్షణాన్ని మూడు లోకాల్లో ఎవరూ ఎప్పటికీ మర్చిపోలేదు.

ఆయన పేరు చంద్రుడు.

చంద్రుడు శివుడి జటాజూటంలో, ఒక వెండి పిన్నులా ఒదిగి ఉంటాడు. అంత ఎత్తు నుంచి ఆయనకు అంతా కనిపిస్తుంది. చల్లగా, తెల్లగా, చాలా చాలా అందంగా ఉంటాడు. ఆ సంగతి అందరికంటే బాగా తెలిసింది చంద్రుడికే. ప్రతి రాత్రి కైలాసం మంచు కొండల మీద వెలిగినప్పుడు, ఆయన కింద గడ్డకట్టిన సరస్సుల వైపు చూస్తాడు. ఎందుకంటే ఆ సరస్సులే ఆయనకు అద్దాలు.

"ఆ కాంతి చూడు," అని నిట్టూరుస్తాడు. "ఆ వంపు చూడు. కవులు నా మీద పద్యాలు రాస్తారు. తల్లులు పిల్లలకు నన్ను చూపించి గోరుముద్దలు తినిపిస్తారు. సృష్టిలో నాకంటే అందమైనది ఇంకేమైనా ఉందా?"

గణాలకు ఇదంతా కొంచెం ఎక్కువ అనిపించేది. పుల్లలా సన్నగా ఉండి, ఎక్కడికి వెళ్ళినా నాట్యం చేస్తూ వెళ్ళే భృంగి ఒకసారి గొణిగాడు, "ఈ చంద్రుడు తనను తాను ఇంకొంచెం ఎక్కువ మెచ్చుకుంటే, ఏదో ఒక రోజు సరస్సులో పడిపోతాడు." నంది ఏమీ అనలేదు. నంది అంత గొప్పవాడు, చాడీలు చెప్పడు. కానీ ఒక్కసారి బుస్సుమని గాలి వదిలాడు. ఆ బుస్సుకు అర్థం అందరికీ తెలుసు.

చంద్రుడిని గుర్తుపెట్టుకోండి. ఆయనతో తర్వాత పని ఉంది.

ఇప్పుడు, విందు.

అది భాద్రపద శుద్ధ చవితి. వినాయకుడు గణాధిపతి అయిన రోజు. కొత్తగా రాజు అయిన వాడికి మూడు లోకాలూ ఎప్పుడూ చూడనంత గొప్ప పుట్టినరోజు పూజ చేయాలని దేవతలంతా నిర్ణయించారు. పూజ అంటే తెలుసుగా, దీపాలు, పువ్వులు, మంత్రాలు, ఇంకా ముఖ్యంగా దేవుడికి పెట్టే నైవేద్యం.

తెల్లవారగానే అందరూ రావడం మొదలుపెట్టారు.

బ్రహ్మదేవుడు హంస మీద వచ్చాడు. చేతిలో వేదాలు, పక్కన వేడి వేడి కుడుములు, పసుపు ఆకుల్లో చుట్టినవి, ఒక పెద్ద దొంతర. విష్ణుమూర్తి లక్ష్మీదేవితో కలిసి వచ్చాడు. మోదకాలు లక్ష్మీదేవి స్వయంగా చేసింది. పైన ముడిచిన తామర మొగ్గల్లా ఉన్న చిన్న తీపి కుడుములు, లోపల కొబ్బరి బెల్లం పూర్ణం, కొరికితే బంగారు రంగులో బయటికి జారుతుంది. ఇంద్రుడు తెల్ల ఏనుగు ఐరావతం మీద వచ్చాడు. ఐరావతం మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని తన తొండంతో వినాయకుడి తొండాన్ని తాకింది, ఒక ఏనుగు ఇంకో ఏనుగుకు నమస్కారం పెట్టినట్టు. చక్కిలిగింతలు పెట్టినట్టయి వినాయకుడు కిసుక్కున నవ్వాడు. ఇంద్రుడి సేవకులు లడ్డూల బుట్టలు మోసుకొచ్చారు, ఎంత బరువంటే నాలుగడుగులకొకసారి కింద పెట్టి ఊపిరి తీసుకున్నారు.

మునులు అడవుల నుంచి ఉండ్రాళ్ళు తెచ్చారు, బియ్యప్పిండి, శనగపప్పు కలిపి చేసిన చిన్న చిన్న ఉండలు, వాళ్ళ భార్యలు చేసినట్టే. గంధర్వులు కుండలతో పానకం తెచ్చారు, బెల్లం, మిరియాలు, యాలకులు కలిపిన చల్లని పానీయం, తాగితే నాలుక పాట పాడుతుంది. సూర్యభగవానుడు చెరకు గడలు పంపాడు, ఎంత పొడవంటే గుమ్మం లోంచి పక్కకు తిప్పి తీసుకురావాల్సి వచ్చింది. వరుణుడు కొబ్బరికాయలు పంపాడు. నదీదేవతలు అరటిపండ్ల గెలలు, పెద్ద పెద్ద ఇత్తడి గిన్నెల్లో పాయసం పంపారు. ఒక్కో గిన్నెను ఇద్దరు గణాలు మోశారు, "నేనే ఎక్కువ బరువు మోస్తున్నా" అని దారంతా వాదించుకుంటూ.

కింద భూలోకంలో, వేల వేల పల్లెల్లో, మనుషులు మట్టితో చిన్న చిన్న వినాయకుడి బొమ్మలు చేసి, పీటల మీద పెట్టి, విస్తరాకుల్లో వడపప్పు, చలిమిడి పెట్టారు. దీపాలు వెలిగించారు. గంటలు కొట్టారు. గణ గణ గణ. భూమి మీద నుంచీ, స్వర్గం నుంచీ వచ్చిన ప్రతి నైవేద్యం వినాయకుడి ముందుకు చేరింది.

"తిను నాయనా," అన్నాడు బ్రహ్మదేవుడు.

"తిను నాయనా," అంది లక్ష్మీదేవి.

"తిను బాబూ, కొంచెం తిను," అంది ఒక చిన్న పల్లెలో ఒక ముసలి రైతు భార్య. అంత దూరం నుంచి కూడా ఆ మాట వినాయకుడికి వినిపించింది.

మీకూ మాకూ తెలుసు కదా, అమ్మమ్మ "తిను" అంటే ఏం జరుగుతుందో. తినాల్సిందే. కాదనలేం. ఆమె మనసు బాధపడుతుంది. మరి సృష్టిలోకెల్లా పెద్ద చెవులున్న వినాయకుడికి ప్రతి ఇంటి నుంచీ "తిను" అనే మాట వినిపించింది. ఎవ్వరికీ కాదని చెప్పలేకపోయాడు.

అందుకే తిన్నాడు.

ఆయన పక్కనే ఆయన ప్రాణ స్నేహితుడు కుంభోదరుడు కూర్చున్నాడు. కుంభోదరుడు అంటే "కుండ పొట్ట వాడు" అని అర్థం. ఆ పేరు ఆయనకు సరిగ్గా సరిపోయింది. కుంభోదరుడి పక్కన మూషికం కూర్చుంది. ఒకప్పుడు మూషికాసురుడనే రాక్షసుడు, ఇప్పుడు నున్నగా, బూడిద రంగులో, లడ్డూల మీద బాగా ఆసక్తి ఉన్న ఎలుక.

"పందెం," అన్నాడు కుంభోదరుడు, వేళ్ళు విరుచుకుంటూ. "నీకంటే ఎక్కువ ఉండ్రాళ్ళు నేను తింటాను, ఎలుకా."

"ఓడిపోతావు," అంది మూషికం, మీసాలు ఊపుతూ. "ఒకప్పుడు ఒక్క రాత్రిలో ఒక రాజ్యం పంటంతా తినేశాను తెలుసా."

"అది దొంగతనం. ఇది పోటీ. రెండూ వేరు."

"అబ్బాయిలూ," అన్నాడు వినాయకుడు, నోటి నిండా మోదకంతో, "గొడవ పడకండి. ఇది పూజ."

కానీ లెక్క మాత్రం ఆయనే పెట్టాడు. ఒక ఉండ్రాయి. రెండు ఉండ్రాళ్ళు. పది. ఇరవై. గణాలంతా చుట్టూ చేరి అరవడం మొదలుపెట్టారు. "కుం-భో-ద-రా! మూ-షి-కా!" భృంగి వాళ్ళ చుట్టూ గిరగిరా తిరుగుతూ నాట్యం చేశాడు. నలభై దగ్గర కుంభోదరుడు నెమ్మదించాడు. యాభై ఒకటి దగ్గర మూషికం వెల్లకిలా పడుకుని, గుండ్రటి పొట్ట మీద చిన్న చిన్న కాళ్ళు పెట్టుకుని, "ఓడిపోయాను. కానీ ఉండ్రాళ్ళు నా నోటికి పెద్దవి, అందుకే," అని గుసగుసలాడింది.

"హహ్హా!" అన్నాడు కుంభోదరుడు. అలా కూర్చున్నవాడు కూర్చున్నట్టే నిద్రపోయాడు.

వినాయకుడు మాత్రం ఆపనే లేదు. బ్రహ్మదేవుడి కుడుములు అయిపోయాయి. లక్ష్మీదేవి మోదకాలు అయిపోయాయి. లడ్డూలు, అరటిపండ్లు, పాయసం, పానకం, అన్నీ. "ఇంక చాలు, కడుపు నిండింది" అనుకున్న ప్రతిసారీ, కొత్త విస్తరాకు, దాని పైన ఆశగా చూసే కొత్త జత కళ్ళు. "సరే, ఒక్కటే" అనేవాడు. తర్వాత ఆకు మొత్తం ఖాళీ చేసేవాడు. మిగిల్చితే మర్యాద కాదు కదా.

సూర్యుడు కొండల వెనక్కి వెళ్ళే సరికి వినాయకుడి పొట్ట గుడి గంటంత గుండ్రంగా, డోలంత బిగుతుగా అయిపోయింది. భృంగి సరదాగా దాని మీద తట్టితే, డుమ్ అని మోగింది.

"ఇంటికి వెళ్ళాలి," అన్నాడు వినాయకుడు, చాలా నెమ్మదిగా, మాటలు కూడా కడుపు నిండినట్టు. "ఇవాళ నా పుట్టినరోజు. ఇంకా అమ్మానాన్నల కాళ్ళకు మొక్కలేదు. పుట్టినరోజున కొడుకు తల్లిదండ్రులకు నమస్కారం పెట్టాలి."

మూషికం మీద ఎక్కాడు.

మూషికం కాళ్ళు చప్పున చదునైపోయాయి.

"స్వామీ," అంది ఎలుక, నలిగిపోయిన చిన్న గొంతుతో, "చాలా గౌరవంతో, చాలా ప్రేమతో అడుగుతున్నాను, ఏం తిన్నారు?"

"అన్నీ," అన్నాడు వినాయకుడు నిజాయితీగా. "నడవగలవా?"

"ప్రయత్నిస్తాను," అంది మూషికం. "మాట మాత్రం ఇవ్వలేను."

అలా చీకట్లో, కైలాసానికి వెళ్ళే పొడవైన దారిలో బయలుదేరారు.

అది చాలా ఊగిసలాడే ప్రయాణం. మూషికం మూడడుగులు వేసి ఆగి ఊపిరి తీసుకుంది. ఇంకో మూడడుగులు వేసి ఎడమ వైపు ఒరిగింది. ఇంకో రెండు వేసి కుడి వైపు ఒరిగింది. వినాయకుడు దాని చెవులు పట్టుకుని వేలాడాల్సి వచ్చింది. ఎలుక రాయి మీద తడబడిన ప్రతిసారీ వినాయకుడి పొట్ట బొయ్యింగ్ అని ఎగిరింది. పొట్ట ఎగిరిన ప్రతిసారీ మూషికం మూలిగింది. వెనకాల, నిద్ర లేచిన కుంభోదరుడు లాంతరు పట్టుకుని, పాట గొణుక్కుంటూ వస్తున్నాడు.

"ఈ కొండను ఇంత నిటారుగా ఎందుకు కట్టారు?" అంది మూషికం ఆయాసపడుతూ.

"నాన్నకు ఎత్తు ఇష్టం," అన్నాడు వినాయకుడు. "అక్కడి నుంచి అంతా కనిపిస్తుందట."

"అయితే నాన్నగారే మిమ్మల్ని మోయాలి."

దారికి అడ్డంగా ఒక పాము పాకుతూ పోయింది. మూషికం ఎగిరి దూకింది. ఒకప్పుడు రాక్షసుడైనా సరే, ఎలుకకు పాము అంటే భయమే. వినాయకుడు దాదాపు కింద పడబోయాడు. తర్వాత గడ్డకట్టిన ఒక వాగు దాటారు. కాళ్ళ కింద మంచు కిర్రుకిర్రుమంది. అవతలి ఒడ్డు చేరే వరకు ముగ్గురూ ఊపిరి బిగబట్టారు. అర్ధరాత్రి అయ్యేసరికి, శివుడి జటల్లో చంద్రుడు మేల్కొని వెలగడం మొదలుపెట్టాడు.

చంద్రుడు చాలా సంతోషంగా ఉన్నాడు. అప్పుడే కొండ మీద ఉన్న సరస్సులన్నింటిలో తన అందం చూసుకుని మురిసిపోయాడు. తన పూర్తి వెలుగుతో మెరిసిపోతున్నాడు.

చివరికి దారి పైన రాజభవనం గుమ్మం కనిపించింది. ప్రాంగణంలో ఇంకా దీపాలు వెలుగుతున్నాయి. శివుడూ పార్వతీదేవీ మెట్ల మీద కూర్చుని కొడుకు కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు, అమ్మానాన్నలు ఎదురు చూసినట్టే. గుమ్మడికాయంత గుండ్రంగా, అలసిపోయిన ఎలుక మీద ఊగుతూ, వెనక లాంతరుతో ఒక గణంతో వస్తున్న కొడుకును చూసి ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

"మన వాడి పుట్టినరోజు బాగా జరిగింది," అని గుసగుసలాడింది పార్వతీదేవి.

"మన వాడు అందరి పుట్టినరోజులూ ఒక్క రోజే తినేశాడు," అని గుసగుసలాడాడు శివుడు.

వినాయకుడు మూషికం మీద నుంచి జారి దిగాడు. మూషికం ఒక బూడిద రంగు చేతిరుమాలులా రాళ్ళ మీద చతికిలబడింది. వినాయకుడు బాతులా నడుస్తూ తల్లిదండ్రుల దగ్గరికి వెళ్ళి, వాళ్ళ ముందు నిలబడి చేతులు జోడించాడు.

"అమ్మా. నాన్నా. నమస్కారం." అని వంగడానికి ప్రయత్నించాడు.

వంగలేకపోయాడు.

ముందుకు వంగాడు. పొట్ట అడ్డు వచ్చి ఆగిపోయాడు. మళ్ళీ ప్రయత్నించాడు. చేతులు వాళ్ళ పాదాల వైపు చాచాడు. చేతులు నేలకు చాలా దూరంలోనే ఆగిపోయి గాల్లో ఊగాయి. మోకాళ్ళు వంచాడు, వెనక్కి దొర్లిపోబోయాడు. కుంభోదరుడు పట్టుకున్నాడు. పక్కకు వంగి చూశాడు. తొండం నేలకు ఆన్చి చూశాడు. ప్రయత్నంతో చెవులు టపటపా కొట్టుకున్నాయి. ముఖం వేడెక్కింది. పుట్టినరోజున అమ్మానాన్నల కాళ్ళకు మొక్కాలన్న పట్టుదల ఎంత ఉందంటే, నోటి మూలలో నుంచి నాలుక కొంచెం బయటికి వచ్చింది.

పైన శివుడి జటల్లో చంద్రుడు కిందికి చూశాడు.

ఏనుగు ముఖంతో ఉన్న ఒక గుండ్రటి పిల్లవాడు, ఆయాసపడుతూ, ఊగుతూ, వంగలేక తంటాలు పడుతున్నాడు. చెవులు దండెం మీద ఆరేసిన బట్టల్లా ఊగుతున్నాయి. తొండం అటూ ఇటూ ఆడుతోంది. నాలుక బయటికి వచ్చింది.

సృష్టిలోకెల్లా అందగాడినని అనుకునే చంద్రుడు నవ్వాడు.

అది మంచి నవ్వు కాదు. స్నేహితుడు మనతో కలిసి నవ్వి, తర్వాత చేయి అందించి లేపే నవ్వు కాదు. "చూడు ఆ లావు పిల్లాణ్ణి" అనే వెక్కిరింపు నవ్వు. వెండి గంటలా మోగే ఎగతాళి నవ్వు. ఆ నవ్వు ప్రాంగణమంతా మోగి, మంచు మీద తగిలి, హిమాలయాల లోయలన్నింటిలో ప్రతిధ్వనించింది.

అంతా నిశ్శబ్దం అయిపోయింది.

మన పల్లెల్లో ఒక సామెత ఉంది. "నరుడి దృష్టికి నల్లరాయి కూడా పగులుతుంది." అందుకే అమ్మమ్మలు పసిపిల్లల బుగ్గ మీద నల్ల చుక్క పెడతారు, దిష్టి తగలకుండా.

ఆ ఎగతాళి నవ్వు తగిలేసరికి, పాపం, నిండిపోయిన వినాయకుడి పొట్ట పగిలిపోయింది.

అది నిశ్శబ్దంగా జరిగింది. బాగా పండిన పండు చీలినట్టు ఒక చిన్న శబ్దం. కుడుములు, ఉండ్రాళ్ళు, లడ్డూలు ప్రాంగణంలోని రాళ్ళ మీదకు దొర్లాయి. అమ్మ గుమ్మానికి కాపలా కాసిన ధైర్యవంతుడు, మూషికాసురుణ్ణి లొంగదీసినవాడు, లోకాల చుట్టూ పందెం గెలిచినవాడు, ఏ పాదాలకు మొక్కాలని తాపత్రయపడ్డాడో అదే పాదాల ముందు మెల్లగా కూలిపోయి, కదలకుండా ఉండిపోయాడు.

కుంభోదరుడి చేతిలో లాంతరు జారిపడింది. మూషికం లేచి కూర్చుని "స్వామీ?" అని కీచుమంది. గుమ్మం దగ్గర నంది తన పెద్ద తల దించి, ఏడుపులాంటి శబ్దం చేశాడు.

పార్వతీదేవి మొదట అరవలేదు. అరవలేకపోయింది. మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని కొడుకును ఒడిలోకి తీసుకుంది. వాడి తొండం ఆమె చేతి మీద వాలిపోయింది. చాలాసేపు అలా పట్టుకుని కూర్చుంది. తర్వాత తల ఎత్తి చంద్రుడి వైపు చూసింది.

చంద్రుడు నవ్వడం ఆపేశాడు. ఒక చంద్రుడు ఎంత తెల్లబోగలడో అంత తెల్లబోయాడు. శివుడి జుట్టు వెనక దాక్కోవడానికి జారాడు.

దాక్కోవడానికి చోటు లేదు.

"నువ్వు," అంది పార్వతీదేవి.

ఆమె గొంతు చాలా నెమ్మదిగా ఉంది. అదే అన్నింటికంటే భయం పుట్టించింది.

"నీ అందం చూసుకుని నీకు గర్వం. తల్లిదండ్రులకు నమస్కారం పెట్టాలని తంటాలు పడుతున్న పసివాణ్ణి చూసి నవ్వావు. నీకు అర్థం కాని దాన్ని ఎగతాళి చేశావు. అయితే విను. ఈ క్షణం నుంచి నిన్ను చూసినవాళ్ళకు అపకీర్తి వస్తుంది. నీ ముఖం చూసినవాళ్ళు తాము చేయని తప్పులకు నింద పడతారు. నిర్దోషులైనా వాళ్ళను దొంగలనీ, అబద్ధాలకోరులనీ అంటారు. ఈ రాత్రి నువ్వు చేసిన పని మచ్చ నీ మీద ఉన్నట్టే, ఆ నీలాపనిందల మచ్చ వాళ్ళ మీద పడుతుంది."

చంద్రుడి వెండి వెలుగు పాత బూడిదలా బూడిద రంగుకు, చల్లగా మారిపోయింది.

మూడు లోకాల్లో ఆకాశం వైపు చూస్తున్నవాళ్ళకు ఒక్కసారిగా వణుకు పుట్టి ముఖాలు తిప్పుకున్నారు. తల్లులు పిల్లల్ని ఇంట్లోకి లాక్కెళ్ళారు. కవులు చంద్రుడి మీద రాసిన పద్యాలు చించేశారు. వెన్నెల్లో కలుద్దామనుకున్నవాళ్ళు చీకట్లో కలుసుకుని తలలు ఢీకొట్టుకున్నారు. ఎప్పుడూ చంద్రుడి బొమ్మను చూపించే కైలాసం సరస్సుల్లో ఇప్పుడు ఒక మసక బూడిద మరక మాత్రమే కనిపించింది. సృష్టి మొదలైనప్పటి నుంచి మొదటిసారి, చంద్రుడి వైపు ఎవ్వరూ చూడాలనుకోలేదు.

కానీ పార్వతీదేవి ఇంక చంద్రుడి గురించి ఆలోచించడం లేదు. ఆమె ఆలోచన అంతా తన బిడ్డ మీదే.

శివుడు ఆమె పక్కన మోకాళ్ళ మీద కూర్చున్నాడు. ఆయన కళ్ళలో నీళ్ళు. ఈ బిడ్డను ఒకసారి ఇవే మెట్ల మీద తిరిగి బతికించాడు. మళ్ళీ ఓడిపోతానేమో అన్న ఆలోచనే ఆయన భరించలేకపోయాడు.

"దేవీ," అన్నాడు మెల్లగా, "వాడు మన బిడ్డ. తొలి పూజ అందుకునేవాడు. వాడు లేకుండా లోకాలు ఏ పనీ మొదలుపెట్టలేవు. వాడు పోవడానికి వీల్లేదు. మనం పోనివ్వం."

బూడిద పూసుకున్న తన పెద్ద చేతిని చీలిన పొట్ట మీద పెట్టాడు. పార్వతీదేవి తన చిన్న చేతిని ఆయన చేతి మీద పెట్టింది. లోకాలకు తండ్రీ, లోకాలకు తల్లీ కలిసి, తమ మధ్య ఉన్న బిడ్డలోకి తమ ప్రాణం ఊదారు.

రాళ్ళ మీద పడిన తిండి పొద్దున్నే పొగమంచులా మెరిసి కరిగిపోయింది. గాయం చాలా నెమ్మదిగా మూసుకోవడం మొదలైంది. కానీ పూర్తిగా మూసుకోలేదు. దాన్ని గట్టిగా పట్టి ఉంచేది ఏదో కావాలి.

శివుడు ప్రాంగణమంతా చూశాడు. తర్వాత తన మెడ మీదకు చేయి పెట్టి, ఎన్నో యుగాలుగా అక్కడ చుట్టుకుని ఉన్న మహాసర్పం వాసుకిని పైకి ఎత్తాడు.

"పాత మిత్రుడా," అన్నాడు శివుడు, "నా కోసం వీణ్ణి కలిపి పట్టుకో."

వాసుకి ఒక్కసారి నాలుక ఆడించింది, "తప్పకుండా" అన్నట్టు. శివుడి చేతి మీద నుంచి జారి, వినాయకుడి గుండ్రటి పొట్ట మీద పాకి, దాని చుట్టూ ఒకసారి, రెండుసార్లు, మూడుసార్లు చుట్టుకుని, ముందు వైపు చక్కగా ముడి వేసుకుంది. ఒక పవిత్రమైన నడుము పట్టీలా.

ప్రాంగణమంతా ఊపిరి బిగబట్టింది.

వినాయకుడి తొండం కొంచెం కదిలింది.

ఛాతీ పైకి లేచింది. పెద్ద చెవులు ఒక్కసారి చిన్నగా ఊగాయి. కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. దీపాల వెలుగుకు రెప్పలు ఆడించి, అమ్మ ముఖాన్ని వెతికి పట్టుకున్నాయి.

"అమ్మా," అన్నాడు నీరసంగా. తర్వాత తన పొట్ట చుట్టూ ఉన్న పాము వైపు చూశాడు. తర్వాత చంద్రుడి వైపు. మళ్ళీ అమ్మ వైపు. "తప్పైపోయింది అమ్మా. కొంచెం ఎక్కువ తిన్నాననుకుంటా."

పార్వతీదేవి నవ్వుతూ ఏడ్చింది, ఏడుస్తూ నవ్వింది. కొడుకును ఎంత గట్టిగా కౌగిలించుకుందంటే వాసుకి బుస్సుమంది, "జాగ్రత్త దేవీ, జాగ్రత్త, లోపల అన్నీ నేనే పట్టుకున్నాను."

మూషికం బావురుమని ఏడ్చి వినాయకుడి చేతిని నాకింది. కుంభోదరుడు లాంతరు ఎత్తుకుని పిచ్చి గెంతులు గెంతాడు. భృంగి చాలా అందమైన నాట్యం చేశాడు. నంది ముఖం పక్కకు తిప్పుకుని, కంట్లో మంచు పడినట్టు నటించాడు.

"వచ్చే ఏడాది," కుంభోదరుడి చెవిలో గుసగుసలాడాడు వినాయకుడు, "సగమే తినమని నాకు గుర్తు చెయ్యి."

"చేస్తాను," అన్నాడు కుంభోదరుడు. "కానీ నువ్వు వినవు."

మీకెప్పుడైనా అనుమానం వచ్చిందా, ప్రతి గుడిలో, ప్రతి ఇంట్లో, ప్రతి వినాయకుడి బొమ్మలో పొట్ట చుట్టూ ఒక పాము నడుము పట్టీలా ఎందుకు ఉంటుందని? ఇదే కారణం.

ఆ రాత్రి వినాయకుడు అమ్మ ఒడిలో నిద్రపోయాడు. కైలాసంలో అందరూ చివరికి సంతోషంగా నిద్రపోయారు.

ఒక్క చంద్రుడు తప్ప. ఆయన ఆకాశంలో బూడిద రంగులో, సిగ్గుతో వేలాడుతూ, కంటి మీద కునుకు లేకుండా ఉన్నాడు.

ఎందుకంటే, అమ్మవారు ఒకసారి పలికిన శాపం మళ్ళీ ఆమె నోట్లోకి తిరిగి వెళ్ళదు. అది అప్పటికే గాలికి ఎగిరే విత్తనంలా లోకాలన్నింటిలోకి ఎగిరిపోయింది. ఎక్కడ వాలాలా అని వెతుకుతోంది.

అది మొదట వాలింది ఏ తప్పూ చేయని వాళ్ళ మీదే.