Part 8 of 12 · 1 minసప్తర్షుల భార్యలు

ఒక నిర్మలమైన రాత్రి, ఊరి దీపాలకు దూరంగా వెళ్ళి ఉత్తరం వైపు ఆకాశంలోకి చూడండి. ఏడు ప్రకాశవంతమైన నక్షత్రాలు ఒక పెద్ద గరిటె ఆకారంలో, తోక ఉన్న గాలిపటంలా కనిపిస్తాయి. కొందరు దాన్ని పెద్ద ఎలుగుబంటి అంటారు. కొందరు నాగలి అంటారు. కానీ మన ఇళ్ళలో వాటిని సప్తర్షులు అంటాం. ఏడుగురు మహామునులు: కశ్యపుడు, అత్రి, భరద్వాజుడు, విశ్వామిత్రుడు, గౌతముడు, జమదగ్ని, వశిష్ఠుడు.

ఇప్పుడు ఆ గరిటె పిడిలో రెండో నక్షత్రాన్ని జాగ్రత్తగా చూడండి. అదే వశిష్ఠుడు. మీ కళ్ళు బాగా పదునైతే, ఆయన పక్కనే ఒదిగి ఉన్న ఒక చిన్న నక్షత్రం కనిపిస్తుంది. అది ఎప్పుడూ, ఎప్పటికీ ఆయన పక్కను వదలదు.

ఆ చిన్న నక్షత్రమే అరుంధతి, వశిష్ఠుడి భార్య. మన పెళ్ళిళ్ళలో ఇప్పటికీ పురోహితుడు పెళ్ళి అయ్యాక వధూవరులను బయటికి తీసుకెళ్ళి, "అదిగో అరుంధతి, చూడండి" అని చూపిస్తాడు. ఎందుకో తెలుసా? ఈ కథ చెబుతుంది.

చాలా చాలా కాలం క్రితం, సప్తర్షులు ఆకాశంలోకి ఎక్కక ముందు, భూమి మీద అడవుల్లోని ఆశ్రమాల్లో ఉండేవాళ్ళు. ఆశ్రమం అంటే మునులు సాదాసీదాగా ఉంటూ, చదువుకుంటూ, ప్రార్థనలు చేస్తూ, శిష్యులకు పాఠాలు చెప్పే అడవి ఇల్లు. ఏడుగురు మునులూ తమ ఏడుగురు భార్యలతో అక్కడ ఉండేవాళ్ళు. వాళ్ళంతా కలిసి పవిత్రమైన అగ్నిని కాపాడేవాళ్ళు.

కైలాసంలో ఆ భయంకరమైన రాత్రి, పార్వతీదేవి చంద్రుణ్ణి శపించిన రాత్రి గడిచిన కొన్ని రోజులకు, సప్తర్షులు ఒక పెద్ద యజ్ఞం మొదలుపెట్టారు. యజ్ఞం అంటే పెద్ద హోమం. మునులు చతురస్రంగా ఉన్న హోమగుండం చుట్టూ కూర్చుని వేదాలు చదువుతూ, నెయ్యి, బియ్యం, ధాన్యాలు మంటల్లో వేస్తారు. ఆ అగ్ని ఆ కానుకలను దేవతల దగ్గరికి మోసుకెళ్తుంది.

భార్యలకు కూడా పని ఉంది. హోమగుండం చుట్టూ నేలను శుభ్రం చేశారు. బియ్యప్పిండితో ముగ్గులు వేశారు. చిన్న ఇత్తడి గరిటెలతో నెయ్యి తెచ్చి, మెల్లగా మంటల్లో వేస్తూ, రాత్రీ పగలూ అగ్నిని ప్రకాశంగా ఉంచారు.

అగ్ని కూడా ఒక దేవుడే అని అందరికీ తెలుసు. ఆయన పేరు అగ్నిదేవుడు.

అగ్నిదేవుడు దేవతలకు దూత. మంటల్లో ఏం సమర్పించినా ఆయనే స్వర్గానికి తీసుకెళ్తాడు. ఆయన ప్రకాశంగా, వెచ్చగా, ఎప్పుడూ కొంచెం ఆకలిగా ఉంటాడు. అందుకే మంటలు ఎగురుతూ, చాస్తూ, గాలిని నాకుతూ ఉంటాయి. ఆ యజ్ఞం జరిగినన్ని రోజులూ అగ్నిదేవుడు సప్తర్షుల హోమగుండంలో కూర్చుని, భార్యల జాగ్రత్తైన చేతుల నుంచి నెయ్యి అందుకున్నాడు.

మెల్లమెల్లగా, అగ్నిదేవుడి మనసులో ఉండకూడని ఒక కోరిక పుట్టింది.

తన మంట చుట్టూ పని చేస్తున్న ఏడుగురు భార్యలను చూశాడు. శిష్యులతో వాళ్ళు ఎంత ప్రేమగా ఉంటారో చూశాడు. తన మంటలకు ఎంత ఓపికగా నెయ్యి పోస్తారో చూశాడు. సాయంత్రాలు భర్తలతో కలిసి వాళ్ళు ఎంత సంతోషంగా నవ్వుకుంటారో చూశాడు. ఆ మంచి స్త్రీలు తనవాళ్ళైతే ఎంత బాగుండునో అని, ఒక దిగులైన, ఆశ లేని కోరిక కోరుకున్నాడు.

ఆ బాధ మీకు కొంచెం తెలుసు కదూ? స్నేహితుడి దగ్గర మనకు బాగా నచ్చిన బొమ్మ ఉంటుంది. అది మనది కాదని, ఎప్పటికీ మనది కాదని తెలిసినా, గుండె నొప్పి పెట్టేంతగా కావాలనిపిస్తుంది. అగ్నిదేవుడి కోరిక అలాంటిదే, కానీ వెయ్యి రెట్లు పెద్దది. ఆయన దేవుడు కాబట్టి, అది తప్పని ఆయనకు బాగా తెలుసు, అందుకే సిగ్గుపడ్డాడు. సిగ్గుపడ్డాడు కాబట్టి ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఎవరికీ చెప్పలేదు కాబట్టి ఆ కోరిక లోపల పెరిగి పెరిగి, చివరికి మహా అగ్నిదేవుడే పాలిపోయి, నీరసించిపోయాడు.

మంటలు తగ్గిపోయాయి. యజ్ఞ అగ్ని చిటపటలాడి ఆరిపోబోయింది. ప్రకాశం ఉండాల్సిన చోట పొగ లేచింది. మునులు కనుబొమ్మలు ముడిచి ఇంకా ఇంకా నెయ్యి పోశారు. లాభం లేకపోయింది.

"అగ్నిదేవుడికి ఏదో అయింది," అన్నాడు భరద్వాజుడు.

"అగ్నికి జబ్బు చేసింది," అన్నాడు అత్రి.

ఎందుకో ఒక్కరికే తెలుసు.

అగ్నిదేవుడికి ఒక భార్య ఉంది. ఆమె పేరు స్వాహాదేవి. ఒక రహస్యం చెప్పనా? పురోహితుడు హోమంలో ఏదైనా వేస్తూ "స్వాహా!" అన్న ప్రతిసారీ ఆమె పేరే పిలుస్తున్నాడు. ఎందుకంటే కానుకలను స్వర్గానికి మోసుకెళ్ళడంలో అగ్నిదేవుడికి సాయం చేసేది స్వాహాదేవే.

స్వాహాదేవికి భర్త అంటే ప్రాణం. ఆయన వాడిపోవడం చూసింది. ఆయన చూపు ఎటు వెళ్తోందో చూసింది. ఆయన దేని కోసం తపిస్తున్నాడో అర్థం చేసుకుంది. ఆ బాధ ఎవరితోనూ చెప్పుకోలేదు.

స్వాహాదేవి ఒంటరిగా కూర్చుని చాలాసేపు ఆలోచించింది. ఆమె తీసుకున్న నిర్ణయం ప్రేమతో కూడినది, ధైర్యమైనది. కానీ మీరు చూడబోతున్నట్టు, అది ఒక పెద్ద పొరపాటు కూడా.

"తన కోరిక తీరిందని ఆయన నమ్మితే," అని గుసగుసలాడింది, "ఆయన మనసు కుదుటపడుతుందేమో. ఆయనకు ఆరోగ్యం వస్తుందేమో."

దేవత కాబట్టి స్వాహాదేవి ఏ రూపమైనా ధరించగలదు. ఒక రాత్రి పొద్దుపోయాక కశ్యపుడి భార్య రూపంలో భర్త దగ్గరికి వెళ్ళింది. మర్నాడు రాత్రి అత్రి భార్య రూపంలో. తర్వాత భరద్వాజుడి భార్య. తర్వాత విశ్వామిత్రుడి భార్య. తర్వాత గౌతముడి భార్య. తర్వాత జమదగ్ని భార్య.

ఆరు రాత్రులు. ఆరు ముఖాలు. లోపల మాత్రం అన్నీ స్వాహాదేవే.

ఏడో రాత్రి అరుంధతి రూపం ధరించాలని ప్రయత్నించింది.

కళ్ళు మూసుకుని అరుంధతి సౌమ్యమైన ముఖాన్ని తలుచుకుంది. ఏమీ జరగలేదు. ఇంకా గట్టిగా ప్రయత్నించింది. ఆమె రూపం మిణుకుమిణుకుమంది కానీ మారలేదు. మూడోసారి తన శక్తంతా పెట్టి ప్రయత్నించింది. తనకూ అరుంధతి రూపానికీ మధ్య ఒక వెలుగు గోడ అడ్డుగా నిలబడినట్టు అనిపించింది.

స్వాహాదేవి ఆశ్చర్యంతో కూలబడింది. "నా వల్ల కాదు," అంది. "ఆమె పాతివ్రత్యం అంత సంపూర్ణమైనది, అంత నిజమైనది. ఆమె ముఖాన్ని ఎవ్వరూ ధరించలేరు. ఒక దేవత కూడా."

అందుకే ఆరుగురే.

ఆ ఉపాయం అగ్నిదేవుడి వరకు పని చేసింది. ఆయన దిగులైన కోరిక చల్లారింది. ఆయన రంగు తిరిగి వచ్చింది. యజ్ఞ అగ్ని మళ్ళీ భగభగమని ఎగసింది. మునులు చప్పట్లు కొట్టి, మంత్రాలు చదువుతూ, "అగ్నిదేవుడు కోలుకున్నాడు!" అన్నారు.

కానీ అడవికి కళ్ళుంటాయి.

ఒక రాత్రి నీళ్ళు తేవడానికి లేచిన ఒక చిన్న శిష్యుడు, చీకట్లో కశ్యపుడి భార్యలాగే ఉన్న ఒక స్త్రీ హోమగుండం వైపు నడవడం చూశాడు. వింతగా అనిపించింది. తన స్నేహితుడికి చెప్పాడు. ఆ స్నేహితుడు ఇంకో స్నేహితుడికి చెప్పేసరికి కథ "కశ్యపుడి భార్య రాత్రిపూట అగ్ని దగ్గరికి వెళ్తుంది" అయిపోయింది. ఆ స్నేహితుడు వంటవాడికి చెప్పేసరికి "కశ్యపుడి భార్య, అత్రి భార్య రాత్రిపూట అగ్ని దగ్గరికి వెళ్తారు" అయింది. వంటవాడు కట్టెలు కొట్టేవాడికి చెప్పాడు. కట్టెలు కొట్టేవాడు పశువుల కాపరికి చెప్పాడు. ఒక నోటి నుంచి ఇంకో నోటికి వెళ్ళిన ప్రతిసారీ కథ ఇంకొంచెం పెద్దదై, ఇంకొంచెం చెడ్డదైంది.

మీరెప్పుడైనా ఆ ఆట ఆడారా? ఒకరి చెవిలో ఒక మాట గుసగుసగా చెబితే, వాళ్ళు పక్కవాళ్ళ చెవిలో చెబుతారు, వరుస చివరికి వచ్చేసరికి "పిల్లి పాలు తాగింది" కాస్తా "పులి పాలెం దాటింది" అయిపోతుంది. చాడీలు కూడా అచ్చం ఆ ఆట లాంటివే. తేడా ఒక్కటే, చివర్లో ఎవ్వరూ నవ్వరు.

ఆ గుసగుసలు ఆరుగురు మునుల దగ్గరికి చేరేసరికి కథ ఇలా మారింది: "మీ భార్యలు మీకు ద్రోహం చేశారు. రాత్రిపూట అగ్నిదేవుడి దగ్గరికి వెళ్తున్నారు."

మునులు కళ్ళు మూసుకుని నిజం తెలుసుకుంటారని మీరు అనుకుంటారు కదూ. వాళ్ళు సృష్టిలోకెల్లా జ్ఞానులు. ధ్యానంలో కూర్చుంటే, మీ చెయ్యి మీకు కనిపించినంత స్పష్టంగా గతమూ భవిష్యత్తూ వాళ్ళకు కనిపిస్తాయి. మామూలు రోజైతే ఒక్క శ్వాసలో తమ భార్యలు నిర్దోషులని తెలుసుకునేవాళ్ళు.

కానీ మునులకు తెలియని విషయం ఒకటి ఉంది.

గుసగుసలు మొదలైన రోజు రాత్రి, సంధ్యావందనం అయ్యాక ఆరుగురూ కాళ్ళు చాపుకోవడానికి కుటీరాల బయటికి వచ్చారు. కశ్యపుడు పైకి చూపించి, "ఇవాళ ఆకాశం ఎంత బాగుందో చూడండి" అన్నాడు. ఆరుగురూ తలెత్తి చంద్రుణ్ణి చూశారు.

పార్వతీదేవి శాపం గురించి వాళ్ళకెవరూ చెప్పలేదు. అడవిలోని ఆశ్రమానికి వార్తలు నెమ్మదిగా చేరతాయి. పైగా మునులు యజ్ఞంలో మునిగిపోయి ఉన్నారు.

వశిష్ఠుడు ఒక్కడే లోపల ఉన్నాడు, అరుంధతి పక్కన కూర్చుని దీపం వెలుగులో చదువుకుంటూ.

గాలికి ఎగిరే విత్తనంలా లోకాలన్నింటిలో తిరుగుతున్న పార్వతీదేవి శాపానికి, పైకి ఎత్తిన ఆరు ముఖాలు కనిపించాయి. అది వాళ్ళ మీద వాలింది.

అది మునులను చెడ్డవాళ్ళను చేయలేదు. ఇంకా నిశ్శబ్దంగా, ఇంకా చెడ్డ పని చేసింది. తడి కట్టెల పొగ గదిని నింపినట్టు, వాళ్ళ జ్ఞానాన్ని మసకబార్చింది. ధ్యానం చేయబోతే పొగమంచు మాత్రమే కనిపించింది. గుసగుసలు వింటే అవి నిజమనిపించాయి. అలసిపోయిన భార్యల ముఖాలు తప్పు చేసిన ముఖాల్లా కనిపించాయి. వాళ్ళ కన్నీళ్ళు అబద్ధాలకోరుల కన్నీళ్ళలా కనిపించాయి.

అలా ప్రపంచంలోకెల్లా జ్ఞానులైన ఆరుగురు, యుగాలుగా తమ పక్కనే బతికిన భార్యల దగ్గరికి వెళ్ళి, "మీరు రాత్రిపూట అగ్నిదేవుడి దగ్గరికి వెళ్ళారు. మాకు తలవంపులు తెచ్చారు. మా ఆశ్రమాల నుంచి వెళ్ళిపోండి" అన్నారు.

భార్యలు తాము వింటున్నది నమ్మలేకపోయారు.

"నేను మీ పక్కను ఒక్క క్షణం కూడా వదల్లేదు," అంది గౌతముడి భార్య. "ముగ్గుకోసం బియ్యం పిండి కొడుతూ ఉన్నాను. మీరే చూశారు."

"అగ్నిని అడగండి," అంది అత్రి భార్య ఏడుస్తూ. "అగ్నిదేవుణ్ణే అడగండి."

కానీ మునులు అడగలేదు. వినలేదు. ఏ తప్పూ, ఏ తప్పూ చేయని ఆరుగురు మంచి స్త్రీలు తమ కొద్దిపాటి వస్తువులు మూటకట్టుకుని, తమకు తెలిసిన ఒకే ఒక్క ఇంటి నుంచి బయటికి నడిచారు. వెనక అడవంతా గుసగుసలాడుతోంది. పక్షులు గుసగుసలాడినట్టు అనిపించింది. ఆకులు గుసగుసలాడినట్టు అనిపించింది. వాళ్ళు ఎదురైతే శిష్యులు ముఖాలు తిప్పుకున్నారు.

ఆశ్రమం పొలిమేరలో, అరుంధతి వాళ్ళ కోసం ఎదురు చూస్తోంది.

వశిష్ఠుడు తన భార్యను పంపించలేదు. ఎలా పంపిస్తాడు? ఆమె గురించి ఎవ్వరూ ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. కానీ అరుంధతి హాయిగా ఇంట్లో కూర్చోలేదు. చలికి వణుకుతున్న కశ్యపుడి భార్యకు తన శాలువా కప్పింది. ఏడుపు ఆపుకోలేని జమదగ్ని భార్య చేయి పట్టుకుంది. వాళ్ళతో కలిసి అడవిలోకి నడిచి, రాత్రంతా ఒక మర్రిచెట్టు కింద వాళ్ళ పక్కనే కూర్చుంది. మళ్ళీ మళ్ళీ ఒకే మాట చెప్పింది.

"నాకు మీరు తెలుసు. నేను మిమ్మల్ని నమ్ముతున్నాను. నిజానికి కాళ్ళు పొడవు. అది తప్పకుండా వచ్చి అందుకుంటుంది."

నిజమైన స్నేహితురాలు చేసేది అదే. అందరూ గుసగుసలాడుతున్నప్పుడు, మన పక్కన కూర్చుని మన చేయి పట్టుకుంటుంది.

జరిగింది స్వర్గంలో దేవతలు విని హడలిపోయారు. గబగబా బ్రహ్మదేవుడి దగ్గరికి వెళ్ళారు. సృష్టికర్త, అందరికీ తాత, తామరపువ్వు మీద కూర్చుని నాలుగు దిక్కులకు నాలుగు ముఖాలతో చూస్తాడు. అందుకే ఆయన సృష్టిలో ఏదీ ఆయనకు దాగదు.

"తాతా," అన్నాడు ఇంద్రుడు, "సప్తర్షుల భార్యలను ఇళ్ళ నుంచి వెళ్ళగొట్టారు. వాళ్ళు తప్పు చేశారని లోకమంతా నమ్ముతోంది. అంత గొప్ప మునులు ఎలా అంత గుడ్డివాళ్ళయ్యారు?"

బ్రహ్మదేవుడు తన ఎనిమిది కళ్ళూ మూసుకుని చూశాడు. కళ్ళు తెరిచేసరికి నాలుగు ముఖాలూ గంభీరంగా ఉన్నాయి.

"అగ్నిదేవుడి దగ్గరికి వెళ్ళింది ఆ భార్యలు కాదు," అన్నాడు. "స్వాహాదేవి. వాళ్ళ ముఖాలు ధరించి వెళ్ళింది, భర్త మీద ప్రేమతో, ఆయనకు నయం చేయాలని. ఆ స్త్రీలు పూర్తిగా నిర్దోషులు."

"అయితే మునులు క్రూరులు!" అని అరిచాడు వాయుదేవుడు.

"కాదు," అన్నాడు బ్రహ్మదేవుడు. "మునుల మీద శాపం ఉంది. గుసగుసలు మొదలైన రాత్రి వాళ్ళు తలెత్తి చంద్రుణ్ణి చూశారు. పార్వతీదేవి శాపం ఆమె చెప్పినట్టే చేసింది. చూసినవాళ్ళ మీద నీలాపనిందలు తెచ్చింది."

దేవతలు మౌనంగా ఉండిపోయారు. తర్వాత ఇంద్రుడు చాలా నెమ్మదిగా అన్నాడు, "తాతా, ప్రపంచంలోకెల్లా గొప్ప ఏడుగురు మునులకే ఇలా జరిగితే, ఎవరికైనా జరగొచ్చు. చంద్రుడు ప్రతి రాత్రీ ఉదయిస్తాడు. ప్రతి రాత్రీ ఎవరో ఒకరు చూస్తారు. రైతును దొంగ అంటారు. పిల్లవాణ్ణి అబద్ధాలకోరు అంటారు. త్వరలో మూడు లోకాల్లో ఎవ్వరూ ఎవ్వరినీ నమ్మరు."

"అయితే సాయం చేయగలిగినది ఒక్కరే," అన్నాడు బ్రహ్మదేవుడు, తామరపువ్వు మీద నుంచి లేస్తూ.

అలా కైలాసం దారిలో ఒక పెద్ద బారు నడిచింది. ముందు హంస మీద బ్రహ్మదేవుడు. తర్వాత దేవతలు. తర్వాత నిజం తెలిసి, సిగ్గుతో తలలు వంచుకున్న ఆరుగురు మునులు. ఆ తర్వాత, మధ్యలో అరుంధతితో కలిసి నడుస్తూ, ఆరుగురు భార్యలు.

పార్వతీదేవి ప్రాంగణంలో వాళ్ళను ఆహ్వానించింది. ఆమె ఒడిలో, గుండ్రటి పొట్ట చుట్టూ చక్కగా ముడి వేసిన పాముతో, తొండంతో అరటిపండు తొక్క తీస్తూ కూర్చున్నాడు వినాయకుడు.

బ్రహ్మదేవుడు జరిగిందంతా చెప్పాడు. ఆయన చెప్పడం ముగించగానే ఆరుగురు మునులూ తమ భార్యల కాళ్ళ మీద పడ్డారు.

"మేము వినలేదు," అన్నాడు కశ్యపుడు. "లోకమంతటికీ నిజం వెతకమని నేర్పే మేమే, కనీసం అడగలేదు. మమ్మల్ని క్షమించండి."

భార్యలు చాలాసేపు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. వాళ్ళ మనసు ఇంకా గాయపడే ఉంది. ఎవరో క్షమించమన్నంత మాత్రాన బాధ మాయమైపోదు. కానీ వాళ్ళు అరుంధతి వైపు చూశారు. అరుంధతి మెల్లగా తల ఊపింది. ఒక్కొక్కరూ తమ భర్తలను క్షమించారు.

అప్పుడు అందరూ పార్వతీదేవి వైపు తిరిగారు.

పార్వతీదేవి కోపం అగ్నిదేవుడి మంటలంత వేడిగా ఉండింది. కానీ కన్నీటి మరకలున్న ఆ ఆరుగురు స్త్రీల ముఖాలు చూసేసరికి, అది చల్లారింది.

"నిర్దోషులను బాధపెట్టడానికి నేను చంద్రుణ్ణి శపించలేదు," అంది నెమ్మదిగా. "నా బిడ్డను చూసి నవ్వాడని శపించాను."

వినాయకుడు తొండంతో అమ్మ చీర కొంగు లాగాడు.

"అమ్మా," అన్నాడు, "చంద్రుడు నన్ను చూసి నవ్వకూడదు. అది తప్పు. కానీ…" తన పొట్ట చుట్టూ ఉన్న పాము వైపు చూసుకుని, "నేను కూడా చాలా ఎక్కువే తిన్నాను."

ఆ రోజు మొదటిసారి అందరూ నవ్వారు. భార్యలు కన్నీళ్ళ మధ్య నవ్వారు. మునులు ఊపిరి పీల్చుకుని నవ్వారు. బ్రహ్మదేవుడి నాలుగు ముఖాలూ ఒకేసారి నవ్వాయి.

అప్పుడు శివుడి జటల్లో నుంచి చాలా చిన్న, చాలా బాధపడుతున్న ఒక గొంతు వినిపించింది.

"దేవీ," అన్నాడు చంద్రుడు. ఎన్నో రాత్రులుగా బూడిద రంగులో, ఒంటరిగా ఉన్నాడు. ఒక్కరు కూడా ఆయన వైపు చూడలేదు. "వినాయకా. నాకంటే వేరుగా ఉన్నాడని ఒకరిని చూసి నవ్వాను. నేను చేసిన పనుల్లో అదే అన్నింటికంటే వికారమైనది, నా ముఖం మీద ఉన్న ఏ మచ్చకంటే వికారమైనది. నన్ను క్షమించండి. ఇంకెప్పుడూ ఎవరినీ ఎగతాళి చేయను."

పార్వతీదేవి కొడుకు వైపు చూసింది. వినాయకుడు చాలా గంభీరంగా, ఏనుగులు ఆలోచించినట్టు, లోతుగా ఆలోచించాడు. తర్వాత తల ఊపాడు.

"సరే," అంది పార్వతీదేవి. "అమ్మ పలికిన శాపాన్ని తుడిచేయలేం. కానీ చిన్నది చేయొచ్చు. అందరూ వినండి. ఇక నుంచి మామూలు రాత్రుల్లో చంద్రుణ్ణి చూసినవాళ్ళ మీద ఈ శాపం పడదు. ఏడాదిలో ఒక్క రాత్రి, భాద్రపద శుద్ధ చవితి నాడు, వినాయక చవితి నాడు, నా బిడ్డను చూసి నవ్విన ఆ రాత్రి నాడు చంద్రుణ్ణి చూసినవాళ్ళ మీద మాత్రమే పడుతుంది."

దేవతలు నమస్కరించారు. మునులు ఈసారి భార్యల చేతులు పట్టుకుని ఇంటికి నడిచారు. స్వాహాదేవి స్వయంగా ఆ ఆరుగురి దగ్గరికి వెళ్ళి క్షమాపణ చెప్పిందట. వాళ్ళు ఆమెను కూడా క్షమించారట. ఆ రాత్రి మెల్లమెల్లగా చంద్రుడు మళ్ళీ వెలగడం మొదలుపెట్టాడు. జనం మెల్లమెల్లగా మళ్ళీ ఆయన వైపు చూడడం మొదలుపెట్టారు. ఆ తర్వాత చంద్రుడు ఎప్పుడూ వినయంగానే ఉన్నాడు.

ఓ, అరుంధతి సంగతా? సృష్టిలో ఎవ్వరూ ఆమెలా నటించడం కూడా సాధ్యం కాదు కాబట్టి, దేవతలు ఆమెను ఆకాశంలో భర్త పక్కనే శాశ్వతంగా నిలిపారు. అందుకే పెళ్ళికూతుళ్ళకు ఆమె నక్షత్రాన్ని చూపిస్తారు, నమ్మకంగా, దయగా ఉండడం అంటే ఏమిటో గుర్తుంచుకోవడానికి.

కానీ ఒక దిగులైన ప్రశ్న ఇంకా గాల్లో వేలాడుతోంది. దాన్ని అడిగింది దేవతల్లో అందరికంటే చిన్నవాడు.

"అమ్మా," అన్నాడు, "చవితి నాడు ఎవరైనా పొరపాటున చంద్రుణ్ణి చూస్తే? ఆలోచించకుండా తలెత్తితే? వాళ్ళు చిన్నపిల్లలైతే?"

పార్వతీదేవి నవ్వింది.

"అప్పుడు ఒక దారి ఉంటుంది," అంది. "కానీ ఆ దారిని దేవతలు కనుక్కోరు. ఈ శాపం తన మీదే పడిన ఒకరు కనుక్కుంటారు. ఇంకా ఎన్నో ఎన్నో యుగాల తర్వాత."

ఆ రోజుల్లో, వెన్న దొంగిలించి, పిల్లనగ్రోవి ఊది, చిటికెన వేలి మీద కొండను ఎత్తి, చివరికి పడమటి సముద్రం ఒడ్డున ఒక బంగారు నగరాన్ని ఏలబోయే ఒక పిల్లవాడు ఇంకా పుట్టనే లేదు.