Part 2 of 4 · 1 minఎంతు పట్టి

ప్రమోద్ టీ పెట్టాడు.

పొద్దున్నే ఐదింటికే లేచాడు. సజిత్ కంటే ముందే, వాన మళ్ళీ సరిగ్గా మొదలవకముందే, తనకి ఏమాత్రం తెలియని ఆ వంటింట్లోకి వెళ్ళాడు. తెరిచిన మూడో డబ్బాలో టీ పొడి దొరికింది, మొదటి డబ్బాలోనే పంచదార. పాలు పొంగించేశాడు. పొయ్యి తుడిచి, మళ్ళీ కాచాడు. నీతు కిందికి వచ్చేసరికి టేబుల్ మీద నాలుగు గ్లాసులు, వాటి మీద ఒక గుడ్డ కప్పి ఉంది. పక్కనే ఉతికిన చొక్కా వేసుకుని ప్రమోద్ నిలబడి ఉన్నాడు.. మార్కుల కోసం ఎదురుచూస్తున్న స్కూలు పిల్లాడిలా.

నీతు ఒక గుక్క తాగి, "సూపర్!" అంది. మనస్ఫూర్తిగానే అంది. నీతు అంతే, మనసులో ఏది అనుకుంటే అదే అనేస్తుంది. ఆ క్షణం ఆమె అనుకున్నది ఏంటంటే.. ఒక మగమనిషి తన ఇంట్లో పొద్దున్నే లేచి, ఎప్పుడూ చేయని పని చేశాడు అని.

జుట్టు విరబోసుకుని కిందికి వచ్చిన లాస్య తన గ్లాసు అందుకుని రుచి చూసింది. తీపి మరీ ఎక్కువైంది. పాలు రెండుసార్లు కాగిన రుచి తెలుస్తూనే ఉంది.

"నీతూ, నీ ముందు షో చేస్తున్నారు ఈయన," అంది నవ్వుతూ. "ఇంట్లో అయితే టీ పొడి ఎక్కడ ఉంటుందో కూడా ఈయనకి తెలియదు."

అది జోకే. స్వాతితో ఫోన్లో అతని గురించి ఇలాంటివి ఎన్నో అంటుంది. స్వాతి పగలబడి నవ్వుతుంది, దానికి పెద్ద అర్థమేమీ ఉండదు. ఆ మాట అంటున్నప్పుడు లాస్య అతని వైపు చూడలేదు. నీతు నవ్వుతుందో లేదో అని నీతు వైపే చూస్తోంది.

నీతు నవ్వింది. ప్రమోద్ గ్లాసు కింద పెట్టేశాడు. టీ ఇంకా పూర్తిగా తాగలేదు. ఆఫీసుకి రెడీ అవ్వాలని మేడ మీదికి వెళ్ళిపోయాడు. హడావిడిగా ఉన్నారు, మంచిదే లే అనుకుంటూ లాస్య తన టీ తాగేసింది.

* * *

ఆ పొద్దున కాసేపయ్యాక లాస్య, నీతు వంటింట్లో ఉన్నారు. ఈ భాగం కాస్త జాగ్రత్తగా వినండి. తర్వాతి ఐదు రోజుల కథంతా దీంట్లోంచే పుట్టింది.

నీతు అమ్ము లంచ్ బాక్స్ కోసం బీన్స్ తరుగుతోంది. కుట్టు మిషన్ సూదిలా కత్తి టకటకా పరుగెడుతోంది. లాస్య స్టూలు మీద కూర్చుని చేతిలో గరిటె పట్టుకుని, తను కూడా ఏదో సాయం చేస్తున్నట్టు కూర్చుంది. సజిత్ ఆలస్యంగా, నవ్వుకుంటూ ఆఫీసుకి వెళ్ళాడు. అమ్ము రెండు జడలతో స్కూలుకి వెళ్ళింది. వాన ఆగకుండా ఒకే తీరున కురిసే ముసురుగా మారింది. ఇద్దరు ఆడవాళ్ళు వంటింట్లో కూర్చుని మనసులో మాటలు చెప్పుకునే సమయం అది.

నీతు ఒక పెద్ద మాట చెప్పింది. బీన్స్ వైపే చూస్తూ, మలయాళంలో, గబగబా. రెండు బీన్సు తరిగేంత సేపు సాగింది ఆ మాట. అందులో సజిత్ పేరు ఉంది, ప్రమోద్ పేరు ఉంది, వాళ్ళ నాన్న ప్రస్తావన ఉంది. "నెమ్మది" అనే అర్థం వచ్చే మాట ఉంది, అది లాస్యకి తెలుసు. రెండుసార్లు వచ్చిన ఒక గట్టి, పొట్టి మాట ఉంది. అది ముప్పై మూడు గంటల వీడియోల్లో వాతావరణం పాఠంలో వచ్చిన "డల్" అనే మాటలా వినిపించింది. ఆ తర్వాత మళ్ళీ వాళ్ళ నాన్న గురించి ఒక వాక్యం. అందులో "చివరివాడు" అనే అర్థం వచ్చే మాట ఉందని లాస్య అనుకుంది. నీతు చెయ్యి చిన్నగా ఒకసారి తిప్పింది. ఆ తర్వాత తల ఎత్తి లాస్య వైపు చూసి నవ్వుతూ, "అల్లే?" అంది. అంతే కదా అని.

నీతు నిజంగా అన్నది ఇది. ఈ సంగతి లాస్యకి ఇంకో ఐదు రోజుల దాకా తెలియదు. "మీ ఆయన నెమ్మదైన మనిషి, అచ్చం మా నాన్నలాగే. సజిత్ ఒట్టి గోల, పొద్దున్నుంచి రాత్రి దాకా గోలే గోల. నేను గోలని పెళ్ళి చేసుకున్నా. కానీ లాస్యా, ఎక్కువ మాట్లాడని ఈ నెమ్మది మనుషులే చివరి దాకా నిలబడతారు. మా నాన్న గురించి మా అమ్మ ఎప్పుడూ ఇదే అనేది. నువ్వు అదృష్టవంతురాలివి. అంతే కదా?"

లాస్యకి వినిపించింది మాత్రం వేరు. మీ ఆయన. నెమ్మది. డల్. మా నాన్నలాగా. డల్. సజిత్ వేరు. అంతే కదా?

"నెమ్మది" అనే మాట పట్టుకుంది. ఆ గట్టి మాట రెండుసార్లు రావడం పట్టుకుంది. ప్రమోద్ పేరుకి ఎదురుగా సజిత్ పేరు పెట్టి పోల్చడం పట్టుకుంది. ఇక భోజనాల దగ్గర చేసిన పనే మళ్ళీ చేసింది. ఏడాదిగా యూట్యూబ్ స్క్రీన్ ముందు చేస్తున్న పనే. అంతా తెలిసినదానిలా తెలివిగా తల ఊపుతూ, "ఐ నో.. ఐ నో," అంది. ఆ వెంటనే మలయాళంలో, "అరియాం, అరియాం." తనకు బాగా వచ్చిన మాటల్లో అది ఒకటి. ఎంత చక్కగా పలికిందో అని లోపల గర్వపడింది కూడా.

నీతు నవ్వి "గుడ్!" అంటూ మళ్ళీ బీన్స్‌లో పడిపోయింది. హైదరాబాద్ అమ్మాయికి తను చెప్పింది అర్థమైందని సంతోషపడింది.

అలా ఇప్పుడు లాస్య పరిస్థితి ఏంటంటే.. తన మొగుణ్ణి ఒక మలయాళీ ఆడమనిషి మెత్తగా, దయగానే డల్ అనేసింది. ఆ ఆడమనిషికేమో చేపల కూర వండి, కూతురికి జడలు వేసే మొగుడు. పైగా లాస్య పట్నం పిల్ల. డల్ మొగుడి పెళ్ళాంగా ఉండటానికి ఆమె ససేమిరా సిద్ధంగా లేదు. తను ఏం నిర్ణయించుకుంటోందో తనకే తెలియకుండా ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది. తను మోడర్న్‌గా ఉండాలి. అన్నీ నడిపించేది తనే అవ్వాలి. ఆట పట్టించగలిగేది తనే అవ్వాలి.

* * *

ఆ సాయంత్రం టీ తాగుతూ ప్రమోద్ సజిత్‌తో, "ఆంతూర్ ఈజ్ నైస్ ప్లేస్," అన్నాడు. లాస్య వెంటనే అందుకుంది. "నైస్ ప్లేస్ కాదండీ, 'ఎ' నైస్ ప్లేస్. సరిగ్గా చెప్పండి, లేకపోతే నేను ఏదో పల్లెటూరి మనిషిని పెళ్ళి చేసుకున్నాను అనుకుంటారు సజిత్ సార్." అందరూ నవ్వారు. ప్రమోద్ జాగ్రత్తగా, "నైస్ ప్లేస్," అని మళ్ళీ అన్నాడు. సజిత్ అతని వీపు మీద చరిచి, "పల్లెటూరివాడు మంచివాడే! నేను కూడా పల్లెటూరివాణ్ణే!" అంటూ పెద్దగా నవ్వాడు. అతనికి అందులో ఏమీ కనిపించలేదు.

ప్రమోద్ టీవీ రిమోట్ కోసం చెయ్యి చాపగానే లాస్య దాన్ని అతని చేతిలోంచి లాగేసుకుంది. "ఈయన న్యూస్ పెడతారు. న్యూస్ ఎవరికి కావాలి?" అంటూ సినిమా పెట్టింది. "కరెక్ట్!" అంది నీతు. లాస్య మొహం మళ్ళీ వెలిగిపోయింది.

మంచం పక్కన తేలుకుంటూ వెళ్ళిన చెప్పు కథని ప్రమోద్ చెప్తుంటే, మధ్యలో రెండుసార్లు అడ్డుపడి సరిదిద్దింది. "రెండింటికి కాదు, ఒకటిన్నరకి. నేను అరవలేదండీ.. మిమ్మల్ని పిలిచాను, అంతే."

అతను కథ అక్కడితో ఆపేశాడు. అమ్ముకి హోంవర్క్ చెప్తానని లేచి టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఒక ఆరేళ్ళ పిల్లతో, ఒక లెక్కల పుస్తకంతో గంటసేపు కూర్చున్నాడు. ఇక్కడ ముగ్గురు పెద్దవాళ్ళూ కబుర్లలో పడ్డారు. అమ్ముకి ఆయనంటే ఇష్టం, మంచిదే లే అనుకుంది లాస్య.

* * *

ఇప్పుడు మూడో రోజు జరిగిన సంగతి వినండి. చిన్న విషయమే. కానీ ఏడాదిలో అలా జరగడం అదే మొదటిసారి.

మధ్యాహ్నం ఒంటిగంటకి లాస్య ఫోన్ ఒళ్ళో పెట్టుకుని ఉయ్యాల మీద కూర్చుంది. ఏ ఇంట్లో ఉన్నా రోజూ ఒంటిగంటకి ఆమె చేసే పని అదే. ఒంటిగంట అయింది. ఒంటిగంటా పావు అయింది. ఒకటిన్నర అయింది. సిగ్నల్ సమస్య కూడా లేదు. సజిత్ ఇల్లు ఎత్తు మీద ఉంది కాబట్టి ఫుల్ సిగ్నల్ వస్తోంది. అయినా ఫోన్ మోగలేదు.

హనీమూన్ నుంచి ఇప్పటిదాకా అతను ఒంటిగంట కాల్ ఒక్కసారి కూడా మిస్ చేయలేదు. మీటింగ్ ఉన్నా సరే, ఆఫీసు కంప్యూటర్ పాడైపోయిన రోజైనా సరే.

రెండు గంటలకి తనే ఫోన్ చేసింది.

"లాస్యా." అతని ఆఫీసు గొంతు. వెనకాల తడి కాగితాల చప్పుడు, మనుషుల గోల.

"మీరు ఫోన్ చేయలేదు.." అంది నిష్ఠూరంగా.

"వరద క్లెయిములు. మెయిన్ రోడ్డు మీద సగం షాపులు క్లెయిములు పెడుతున్నాయి. సజిత్ సార్ ఫైళ్ళన్నీ నాకే ఇచ్చారు. బిజీగా ఉన్నాను. లేట్‌గా వస్తాను."

నిజమే. ప్రతి మాటా నిజమే. ఆఫీసులో చీలమండల లోతు తడి ఫైళ్ళు పేరుకుపోయాయి, సజిత్ నిజంగానే ఆ ఫైళ్ళన్నీ అతనికే అప్పగించాడు. కానీ అదంతా ఆఫీసు గొంతుతో చెప్పాడు. సారీ అనలేదు. "టాక్ యూ టునైట్" అనలేదు. ఆమె కంటే ముందే ఫోన్ పెట్టేశాడు.

ఫోన్ పట్టుకుని ఉయ్యాల మీద కూర్చున్న లాస్యకి ఆ గొంతు చల్లగా వినిపించింది. బిజీ కాదు. చల్లదనం.

ఇంతలో నీతు రెండు గ్లాసుల నిమ్మరసం పట్టుకుని బయటికి వచ్చింది. లాస్య మొహం చూడగానే, అమ్ముని, సజిత్‌ని, స్కూలు ప్యూన్‌ని.. మొహం కాస్త బాగాలేని ఎవరినైనా అడిగే మాటే అడిగింది.

"ఎంతు పట్టి?"

అంటే ఏమైంది అని. ముప్పై మూడు గంటల్లో మొదటి పాఠంలో మొదటి మాట అదే. లాస్య యూట్యూబ్ స్క్రీన్‌కి వందసార్లు చెప్పిన మాట.

"ఒన్నుమిల్లా.." అంది లాస్య. ఏమీ లేదని.

మధ్యలో వచ్చే ఆ చిన్న విరుపుతో సహా, అచ్చం సరిగ్గా పలికింది. నీతు కనీసం నవ్వలేదు కూడా. అంటే అచ్చం మలయాళీ మనిషి పలికినట్టే ఉందన్నమాట. ఆ మాట అబద్ధం అని తనకి తట్టే ఒక్క క్షణం దాకా లాస్య దాని గురించి గర్వపడింది.

* * *

సజిత్ ఆరింటికి ఇంటికి వచ్చాడు. ప్రమోద్ తొమ్మిదింటికి వచ్చాడు, తొడల దాకా తడిసిపోయి. అమ్ముకి పొద్దున్నే స్కూలు ఉంది కాబట్టి నీతు, లాస్య ఎనిమిదింటికే అమ్ముతో కలిసి తినేశారు. మగవాళ్ళిద్దరూ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు. సజిత్ మాట్లాడుతూనే వడ్డిస్తున్నాడు. ప్రమోద్ తల దించుకుని తింటున్నాడు. లాస్య సోఫా మీద కూర్చుని ఓపిక ఉన్నంతసేపు చూసింది. ఇక ఉండలేక లేచి, ఇంట్లో ఎప్పుడూ చేసినట్టే అతని పక్కన కూర్చోడానికి వెళ్ళింది. కూర గిన్నె దగ్గరికి జరపడానికి, అతను సరిగ్గా తింటున్నాడో లేదో చూడటానికి.

ఆమె కూర్చోగానే అతను తల ఎత్తాడు. తెలుగులో, నెమ్మదిగా, ఆమెకి మాత్రమే వినిపించేలా అన్నాడు, "వద్దు. నువ్వు నన్ను దగ్గరుండి చూసుకోవాల్సి వస్తోందని వాళ్ళు అనుకుంటారు."

ఆమెకి ఏమీ అర్థం కాలేదు. కూర గిన్నె దగ్గర చెయ్యి అలాగే ఉంచి ఇంకో క్షణం కూర్చుంది. తర్వాత లేచి, తనకున్న మంచి గొంతుతో, "గుడ్ నైట్ నీతూ, గుడ్ నైట్ సజిత్ సార్," అని చెప్పి మేడ మీది గదికి వెళ్ళిపోయింది. ఇప్పుడు ఇద్దరి మధ్య అడుగు దూరం నేల ఉంది. ఆ నేలకి తన వైపు ఉన్న చాప మీద పడుకుంది. తను ఏం చేసిందో తనకి తెలియదు. అదే అన్నిటికంటే పెద్ద బాధ. ఎందుకంటే, ఏదో చేసిందని మాత్రం ఆమెకి గట్టిగా తెలుసు.