Part 12 of 17 · 1 minరెండు వందల ఎందుకులు

చిన్ను కష్టం. ఎందుకంటే చిన్నుకు పదేళ్ళు, తనే ఈ కథలో విలన్ అని అప్పటికే నిర్ణయించుకుంది, దాన్ని కొంచెం ఆస్వాదిస్తోంది కూడా.

అమ్మ వాదించలేదు. మంచం చివర కూర్చుని అంది — “నువ్వెలా ఉండేదానివో తెలుసుకుంటావా?”

“నేను బాగానే ఉండేదాన్ని.”

“రోజుకు రెండు వందల సార్లు ఎందుకు అని అడిగేదానివి.”

“అందరూ అలాగే అంటారు. అది అతిశయోక్తి.”

“అతిశయోక్తి కాదు, అది లెక్క. ఒక మంగళవారం ఆమె లెక్క పెట్టింది — నువ్వు చెప్పినన్ని ఉండవని మీ తాతయ్య పందెం వేశాడు. రెండు వందల పదకొండు.”

చిన్ను కొంచెం లేచి కూర్చుంది.

“ఆకాశం అలా ఎందుకు ఉంది. పాలవాడు ఎందుకు వస్తాడు. నాన్న తమ్ముడు ఎందుకు లావుగా ఉన్నాడు. మనం ఎందుకు చనిపోతాం. నాలుగేళ్ళప్పుడు వంటగదిలో, ఆమె సాంబార్ చేస్తుంటే, మనం ఎందుకు చనిపోతామని అడిగావు. ఆమె గరిటె కింద పెట్టి నేల మీద కూర్చుని సరిగ్గా సమాధానం చెప్పింది. తర్వాత మళ్ళీ ఎందుకు అన్నావు. మళ్ళీ చెప్పింది.”

“అది — పిల్లలతో అలాగే చేస్తారు కదా.”

“అవును,” అంది అమ్మ. “పిల్లలతో సరిగ్గా అలాగే చేస్తారు. ఇప్పుడు ఆమె ఒకే విషయం నాలుగుసార్లు అడిగినప్పుడు నెల రోజులుగా నువ్వేం చేస్తున్నావో ఆలోచించు.”

చిన్ను ఏమీ అనలేదు.

“ఆ గోడ మీద ఏడాది పాటు సాంబార్ ఉండేది,” అంది అమ్మ, చూపిస్తూ. “క్యాలెండర్ వెనక. రెండేళ్ళప్పుడు రెండు చేతుల్తో, అందినంత ఎత్తు వరకు పూశావు. దాని మీద నీకు ఎంత గర్వమో — ఆమె ఎవర్నీ కడగనివ్వలేదు. ఈ ఇంట్లో అన్నీ రోజూ కడిగే మనిషి. దాన్ని మాత్రం వదిలేసింది.”

“ఎందుకు?”

“ఆమెనే అడుగు,” అంది అమ్మ. తర్వాత కూతురి మొహం చూసి — “అమ్మా, క్రూరంగా అనట్లేదు. నిజంగానే అంటున్నా. వెళ్ళి అడుగు. ఆమెకు సమాధానం తెలియదు. కానీ అడిగినందుకు ఆమెకు చాలా సంతోషమవుతుంది. బదులుగా ఆమె చెప్పే సమాధానం నీకు చాలా నచ్చుతుంది.”

చిన్ను వెళ్ళింది.

గోడ మీద మరక 1971లో కిటికీలోంచి వచ్చిన కోతి చేసిందని అమ్మమ్మ పూర్తి నమ్మకంతో చెప్పింది.

చిన్ను నవ్వింది. తర్వాత “ఆ కోతి గురించి చెప్పు” అంది. అమ్మమ్మ ఇరవై నిమిషాలు చెప్పింది. అందులో ఏదీ నిజం కాదు. ఆ నెలలో చిన్నుకు అవే అత్యుత్తమమైన ఇరవై నిమిషాలు.