Part 16 of 17 · 1 minకూర్చుంటే చాలు

నాన్న షిఫ్ట్ రాత్రి ఎనిమిది నుంచి తొమ్మిది. మొదటి నాలుగు రోజులు ఆమెకు ఎదురుగా కుర్చీలో కూర్చుని ఫోన్ చూశాడు.

అమ్మమ్మ ఏమీ అనుకోలేదు. ఆమె మడుస్తోంది.

ఐదో రోజు ఫోన్ కుర్చీ చేతి మీద బోర్లా పడి ఉంది. ఎనిమిదో రోజు అసలు బయటకు తీయలేదు. రెండో వారంలో ఎక్కడో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు — ఆఫీసు గురించి, తన జీవితం నరకం చేస్తున్న రావు అనే మనిషి గురించి, తను తీసుకోలేని ఒక నిర్ణయం గురించి.

ఆమెకు ఒక్క మాట కూడా అర్థం కాలేదు. అదే కావాల్సింది. పదకొండు నెలల్లో ఎవరూ ఆయన్ని ఏదీ పరిష్కరించమని అడగని మొదటి గంట అది.

భార్యకు కూడా చెప్పని విషయాలు ఆ గంటలో చెప్పాడు.

అమ్మమ్మ మడుస్తూ, తలూపుతూ, అప్పుడప్పుడు సరిగ్గా సరైన చోట “ఊఁ” అనేది. యాభై ఒక్క ఏళ్ళు మగవాళ్ళ గోడు విన్న మనిషికి, “ఊఁ” ఎక్కడ పెట్టాలో తెలియడానికి విషయం అర్థం కానవసరం లేదు.

నాలుగో వారంలో ఒక గురువారం తొమ్మిదీ నలభైకి వచ్చాడు. షిఫ్ట్ మిస్ అయ్యింది.

ఆమె ఇంకా మేలుకునే ఉంది.

“అమ్మా, పడుకో,” అన్నాడు. “ఆలస్యమైంది.”

“ఆయన రాలేదు,” అంది అమ్మమ్మ. “ఎదురుచూస్తున్నా.”

“ఎవరు రాలేదు?”

ఆమె అతని వైపు చూసింది. మొహంలో ఏదో చాలా కష్టపడుతోంది, ఎక్కడికీ చేరట్లేదు. తర్వాత తేటపడింది. నవ్వి అంది:

“మీరు వచ్చారు.”

తన భర్త పేరు చెప్పింది. ఆయన చనిపోయి తొమ్మిదేళ్ళు.

నాన్న ఆ గది గుమ్మంలో ఒక్క క్షణం నిలబడ్డాడు. తర్వాత లోపలికి వచ్చి ఆమెకు ఎదురుగా కుర్చీలో కూర్చుని అన్నాడు:

“అవును. వచ్చాను. ఆలస్యమైనందుకు క్షమించు.”

“పర్వాలేదు.”

“తిన్నావా?”

“మీరు తింటే నేనూ తింటాను,” అంది — నలభై ఒక్క ఏళ్ళు ఆ మనిషితో ప్రతి రాత్రీ అన్న మాట.

కాబట్టి రాత్రి పదింటికి, తన అత్తగారి ముందు, ఇంకొకరిగా, ఆయన అన్నం తిన్నాడు.

అమ్మ వంటగది గుమ్మం నుంచి చూసింది. లోపలికి వెళ్ళలేదు.