Part 2 of 17 · 1 minకాఫీ

అది చాలా మంచి కాఫీ.

తర్వాత ఈ కథ చెప్పేటప్పుడు అందరూ మర్చిపోయేది ఇదే. డికాషన్ సరిగ్గా వచ్చింది. నురగ సరిగ్గా వచ్చింది. రెండు గ్లాసుల మధ్య ఎత్తు నుంచి పోసి కలిపింది — పదివేల సార్లు చేసినట్టే. ఒక్క చుక్క కింద పడలేదు. చేతులు అస్సలు వణకలేదు.

చక్కెరకు బదులు ఉప్పు వేసింది.

మొదటి గుక్క ఎప్పుడూ నాన్నదే. తాగాడు. కదలకుండా ఉండిపోయాడు. తర్వాత మింగాడు — దానికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది — గ్లాసు కింద పెట్టి “చాలా బాగుంది” అన్నాడు.

అమ్మ తాగింది. గ్లాసు అంచు మీద నుంచి ఆమె కళ్ళు నాన్న కళ్ళను కలిశాయి.

ఏడేళ్ళ బుజ్జి ఉత్సాహంగా పెద్ద గుక్క వేసి, బల్ల అంతా గోధుమ రంగు తుంపరగా ఊదేసి, “అమ్మోఓఓ” అని అరిచాడు.

ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం.

తర్వాత అమ్మమ్మ నవ్వింది.

గుమ్మం పట్టుకోవాల్సి వచ్చేంత నవ్వింది. తను ఏం తప్పు చేసిందో ఆమెకు ఏమాత్రం తెలియదు. కానీ బుజ్జి మొహం చాలా ఫన్నీగా ఉంది, కారణం తెలియలేదని మంచి విషయాన్ని వదులుకునే మనిషి కాదు ఆమె. ఉబ్బసం వచ్చేంత నవ్వింది. బుజ్జి నవ్వాడు. తర్వాత చిన్ను. తర్వాత అమ్మ. చివరగా, అందరికన్నా తక్కువగా, నాన్న.

“ఉప్పు వేశావమ్మా,” అంది అమ్మ మెల్లగా. “ఉప్పు వేశావు.”

“ఉప్పు వేశానా?”

“ఉప్పు వేశావు.”

“ఛీ,” అంది అమ్మమ్మ, తన మీద తనే మురిసిపోతూ. “ఎవరైనా అలా చేస్తారా.”

నాలుగు గ్లాసులూ తీసుకెళ్ళి కడిగింది, పాట పాడుకుంటూ. అందరూ ఊరుకున్నారు — ఆమె సంతోషంగా ఉంది కాబట్టి. నియమం అమల్లోకి వచ్చి రెండున్నర గంటలైంది.

ఆ రాత్రి చిన్ను తన నోట్‌బుక్‌లో రాసుకుంది. *అమ్మమ్మ ఉప్పు కాఫీ పెట్టింది.* “ఉప్పు” కింద రెండు గీతలు గీసింది.

మంచి ఉద్దేశంతోనే రాసింది. ఆమెకు పది. పదేళ్ళప్పుడు ఒక సంఘటన వారంలోకెల్లా ఫన్నీగా ఉండొచ్చు — అది చెప్పే హక్కు మనదేనా అని అప్పుడు ఆలోచన రాదు.

అది మొదటిది. ఇంకా చాలా ఉన్నాయి.