Part 13 of 20 · 1 minనిద్రపోవడానికి చోటు లేదు

ఇంటర్వెల్ నాటికి వాడి దగ్గర నాలుగు మిగిలాయి.

వాడు వాటిని వృథా చేయలేదు. అదే భయంకరమైన విషయం. రెండు రాత్రుల క్రితం చాపమీద, పదిహేను అంటే సంపద అనిపించినప్పుడు, దేనికి ఖర్చు చేయాలని అనుకున్నాడో సరిగ్గా వాటికే ఖర్చు చేశాడు. వెనక కూర్చున్న కుర్రాడి కాంపస్. లెక్క చదవమని లెక్కల సారు అడగడం. ఎవరిదో క్రికెట్ బంతి. ఇంటర్వెల్ — పిల్లలు పిల్లల్ని కొట్టేది అక్కడే. బడి బతుకులో మొదటిసారి రమేష్ ఏదో ఒకటి రాకముందే పక్కకి తప్పుకున్నాడు. ఆ మైదానం మొత్తం వాడి వైపుకి కొద్దిగా ఒరిగినట్టు అనిపించింది.

నాలుగు మిగిలాయి. అప్పటికి పదకొండున్నర.

ఎండలో చెరువు పక్క పొట్టి గోడ మీద కూర్చుని, మోకాళ్ళ మీద భోజనం గుడ్డ విప్పి, తినకుండా, సైకిల్ గొలుసు తిరిగి వేయాలని ప్రయత్నించే కుర్రాడిలా దాని మీద పనిచేశాడు.

రోజుకి పదిహేను. నిద్ర దాన్ని నింపుతుంది. బడి ఏడు గంటలు.

మళ్ళీ మళ్ళీ తిప్పి చూశాడు. ప్రతిసారీ అదే వచ్చింది. ప్రతిసారీ ఇంకా చెడ్డగా వచ్చింది. ఇంట్లో ఆ రెండు విషయాలూ ఎంత దగ్గరగా కూర్చున్నాయంటే, వాటిని కలిపి చూడటం వాడికి ఒక్కసారి కూడా తట్టలేదు: అది అయిపోతుంది, నిద్ర దాన్ని తిరిగి తెస్తుంది. ఇంట్లో అది నిజంగా అయిపోయే అవకాశమే లేదు, ఎందుకంటే ఇంట్లో వాడికి చాప ఎప్పుడూ పది అడుగుల దూరంలోనే ఉంది.

ఇక్కడ చాప లేదు. మంచం లేదు, మూల లేదు, అరగంట లేదు, ఏమీ లేదు. ఒక ఆవరణ, నాలుగొందల మంది కుర్రాళ్ళు, నాలుగు గంటల దాకా ప్రతి నలభై నిమిషాలకీ ఒక బెల్లు.

తర్వాత వాడు చేసింది — వాడి పక్షాన చెప్పాలంటే — అప్పుడు అందుబాటులో ఉన్న ఒకే ఒక్క తార్కికమైన పని.

క్లాసులో నిద్రపోవాలని ప్రయత్నించాడు.

అది సోషల్ స్టడీస్. ఆటల పీరియడ్‌కి ముందు చివరిది. కాకతీయుల గురించి పుస్తకంలోంచి, పదకొండు వందలసార్లు బిగ్గరగా చదివిన మనిషి గొంతుతో సారు చదువుతున్నాడు. రమేష్ బల్ల మీద చేతులు మడిచి, వాటి మీద తల పెట్టి, కళ్ళు మూసుకుని, చాలా గంభీరంగా అనుకున్నాడు: నిండుతోంది.

సరిగ్గా నటించడానికి కూడా వాడికి కుదరలేదు. వేడి గదిలో, గుండె కొట్టుకుంటుండగా, చెక్క బల్ల మీద ఐదు నిమిషాల్లో నిద్రపోలేరు. కళ్ళు మూసుకుని పడుకుని, సారు గొంతు, ఫ్యాను, నలభై మంది కుర్రాళ్ళ ఊపిరి వింటూ — ఇది ఎంత తెలివితక్కువగా కనిపించబోతోందో అన్నదే వాడికి ఎక్కువగా అనిపించింది.

దాని గురించి వాడు అనుకున్నది నిజమే.

“రమేష్.”

సొంత చొక్కా చేతి కుట్టు ముద్ర బుగ్గ మీద పడి ఉండగా లేచాడు. క్లాసులో నిద్రపోయినందుకు ఒక్కో చేతికి రెండు దెబ్బలు. ఆ రోజంతటిలో వాడు తిన్న మొదటి దెబ్బలు అవి. తర్వాత చేతులు చంకల్లో పెట్టుకుని నిలబడ్డాడు, కళ్ళు మంటగా ఉన్నాయి — బెత్తం వల్ల కాదు.

ఎందుకంటే ఇప్పుడే వాడు చివరిదాన్ని దాని అర్థం తెలుసుకోవడానికి ఖర్చు చేశాడు. దెబ్బల అర్థం కాదు. ఇంకోదాని అర్థం.

ఆమె దాన్ని పొలిమేరలో ఇచ్చింది. ఆమె ఆకలి బయటే తీరాలని, లోపలికి రాకూడదని ఆమెని బయటికి తీసుకెళ్ళి పెట్టే రోజున. వాడు నిద్రపోతేనే నిండే హెచ్చరికని ఇచ్చింది. వాడు వారానికి ఆరు రోజులు, ఎనిమిదిన్నర నుంచి నాలుగు దాకా బడికి వెళ్తాడు. వాడి బతుకులో ఏదైనా నిజంగా తేలేది ఆ గంటల్లోనే — మార్కులు, మాస్టార్లు, వార్షిక పరీక్షలు, గుంత, అన్నీ. ఆ గంటల్లో ఎక్కడా నిద్రపోయే చోటు లేదు.

మహిమ చిన్నది కాదు. దాని పరిమాణం సరైనదే. కానీ దానికి అవసరమైన చోటికి దాని ఆకారం సరిగ్గా, కచ్చితంగా సరిపోదు. మొదటి నిమిషం నుంచీ అది అలాగే ఉంది. మూడు రోజులుగా వాడు తన మీద తనే మురిసిపోతూ దాన్ని చూడలేదు.

నాలుగింటికి ఇంటికి నడిచాడు. మణికట్టు మీద నాలుగు నిమిషాలు ముందు నడిచే ఒక చౌక వాచీ తప్ప ఇంకేమీ లేదు.